ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ μάλλον συντηρητικό σχολείο που πήγαινα – με τους «σπασίκλες» να αποτελούν την πλειοψηφία των μαθητών – η δυστυχής «Αγγλικού» που είχαμε στο Γυμνάσιο ήταν, με διαφορά, ο τελευταίος τροχός της αμάξης και ο μόνιμος αποδέκτης της επιλεκτικής μας χλεύης. Υπήρχαν πολύ πιο αντιπαθητικοί καθηγητές, κάποιοι εκ των οποίων θα μπορούσαν να κατηγορηθούν ακόμα και για βίαιη ή ανάρμοστη συμπεριφορά, αλλά εκείνη ήταν ο εύκολος στόχος. Το εξιλαστήριο θύμα – το οποίο κατά κανόνα δίδασκε κάποιο «δευτερεύον» μάθημα – είχε επιλεγεί. Οι έφηβοι διαθέτουν οξυμένη διαίσθηση και «οσμή». Έτσι και μυρίσουν αδυναμία, άγχος ή εκνευρισμό οι μαθητές σου, τελείωσες.
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι δυνάμεις και τι δεξιότητες μπορεί να αφυπνίσουν εντός του οι περιστάσεις, δε νομίζω όμως να τα είχα καταφέρει στο ναρκοπέδιο της σχολικής αίθουσας. Το σίγουρο είναι ότι η Σχολή δεν με είχε προετοιμάσει ούτε στοιχειωδώς.
Και η ανυποληψία και ο σαρκασμός που βίωνε (στα μούτρα της) σε σταθερή βάση δεν περιοριζόταν στην κλεισούρα της σχολικής τάξης. Ήμουν μερικά μέτρα μακριά της όταν σ’ ένα διάλειμμα μια μπάλα του μπάσκετ έσκασε με δύναμη στο κεφάλι της («κατά λάθος») την ώρα που διέσχιζε το προαύλιο. Όταν συνήλθε από το σοκ του ξαφνικού χτυπήματος, ξέσπασε σε λυγμούς. Το παράπονο έπνιγε την οργή.
Θα ήθελα να πιστεύω ότι μετά από το σκηνικό εκείνο, έλαβε τέλος το καθημερινό της μαρτύριο στην τάξη, αλλά στην πραγματικότητα δεν θυμάμαι τι έγινε μετά (σπανίως η ζωή έχει την βολική κατάληξη της μυθοπλασίας). Μπορεί και να την αφήσαμε ήσυχη στον πόνο της, καθώς είχαμε να ασχοληθούμε με άλλα, πιο καίρια ζητήματα (δέσμες, φροντιστήρια, κοπάνες, απουσίες και ένα σωρό εφηβικούς αντιπερισπασμούς).
Υπήρχε και «Αγγλικός» στο σχολείο, αλλά τον θυμάμαι τόσο αμυδρά που είναι σα να μην υπήρξε ποτέ. Κανείς δεν έκανε φασαρία στην τάξη του, κανείς και καμιά δεν τον έφτασε ποτέ στο σημείο να χάσει την ψυχραιμία του και να υψώσει με κωμικό τρόπο την φωνή του. Κι αυτό ίσχυε, κατά 90%, επειδή ήταν άνδρας, κι ας μην ήταν ακριβώς «alpha male» όπως οι συνάδελφοί του των σκληρών, θετικών επιστημών στους οποίους δεν έβγαζες κιχ. Πού να φανταζόμουν τότε ότι μια μέρα θα γινόμουν συνάδελφος, τεχνικά έστω, εκείνων των «ανυπόληπτων» καθηγητών της Αγγλικής, ως απόφοιτος Αγγλικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ.
Ιδέα φυσικά δεν έχω από την εμπειρία τους, στην πραγματικότητα, αφού ποτέ δεν δοκίμασα τον δύσκολο και άχαρο δρόμο του εκπαιδευτικού. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι δυνάμεις και τι δεξιότητες μπορεί να αφυπνίσουν εντός του οι περιστάσεις, δε νομίζω όμως να τα είχα καταφέρει στο ναρκοπέδιο της σχολικής αίθουσας. Το σίγουρο είναι ότι η Σχολή δεν με είχε προετοιμάσει ούτε στοιχειωδώς για αυτό που θα αντιμετώπιζα στην τάξη, πριν από τριάντα χρόνια. Για το σήμερα δεν έχει νόημα να το αναλογιστώ καν, είναι ένας άλλος κόσμος. Όπως φαίνεται όμως, η «Αγγλικού» εξακολουθεί να είναι το εξιλαστήριο θύμα.
