ΑΡΓΗΣΑ ΝΑ ΜΠΩ –αντιστεκόμουν μέχρι που η αντίσταση έμοιαζε εντελώς μάταια και ανώφελη– αλλά πλέον έχω συμπληρώσει πάνω από μια δεκαετία συμμετοχής (ή ζωής) στον παράλληλο κόσμο των social media, που κάθε μέρα μοιάζει όλο και πιο μίζερος, αδιάκριτος και κακόφωνος. Συνεπώς έχω δει όλα αυτά τα χρόνια πολλούς ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν από την εικονική «ροή» μου. Κάποιοι είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Κάποιοι άλλοι χάθηκαν από το μέσο επειδή έφυγαν από τη ζωή.
Υπάρχουν φορές που με αφορμή κάποιο «επίμαχο» ζήτημα που ανακύπτει κάθε τόσο, σκέφτομαι τι θα είχε να πει επ’ αυτού άραγε ο/η τάδε. Μετά θυμάμαι ότι έχει χαθεί για πάντα στο «metaverse» της αιωνιότητας. Περιέργως όμως, είναι σαν να διατηρείται ζωντανό το πνεύμα (η ατζέντα, οι εμμονές, οι ευαισθησίες) του/της σ’ ένα απόκοσμο καθαρτήριο στις παρυφές της πλατφόρμας, το οποίο κατοικείται μόνο από φαντάσματα…
Όλο και περισσότερο, οι μέρες μας περνούν κοιτάζοντας οθόνες και επικοινωνώντας με ανθρώπους που πιθανότατα δεν θα συναντήσουμε ποτέ. Οι νεότερες γενιές που έχουν μεγαλώσει online θεωρούν ότι αυτή η «εικονική» αρένα είναι πολύ πιο σημαντική γι' αυτούς από τη ζωή στον «πραγματικό» κόσμο.
«Το πραγματικό είναι μια ύπουλη λέξη» γράφει η Τζανέτ Γουίντερσον στη συλλογή ιστοριών Night Side of the River: Ghost Stories που κυκλοφόρησε πέρσι και μόλις βρέθηκε στα χέρια μου. «Δεν είναι πλέον ένας τρισδιάστατος όρος που βασίζεται στα γεγονότα. Ήταν ποτέ; Ζούμε σε έναν υλικό κόσμο, αλλά αυτή δεν είναι η μόνη μας πραγματικότητα. Ονειροπολούμε, φανταζόμαστε. Όλα όσα υπήρξαν κάποτε ξεκίνησαν ως ιδέα στο μυαλό κάποιου. Ο μη υλικός κόσμος είναι απέραντος και βαθύς. Δεν χρειάζεται να είσαι θρήσκος ή λόγιος ή καλλιτέχνης ή επιστήμονας για να καταλάβεις ότι ο κόσμος και ό,τι εμπεριέχει είναι κάτι περισσότερο από μια τρισδιάστατη εμπειρία. Για να κατανοήσουμε αυτή την αλήθεια, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να συνδεθούμε. Όλο και περισσότερο, οι μέρες μας περνούν κοιτάζοντας οθόνες και επικοινωνώντας με ανθρώπους που πιθανότατα δεν θα συναντήσουμε ποτέ. Οι νεότερες γενιές που έχουν μεγαλώσει online θεωρούν ότι αυτή η "εικονική" αρένα είναι πολύ πιο σημαντική γι' αυτούς από τη ζωή στον "πραγματικό" κόσμο. Στην Κίνα υπάρχει μια διαρκώς αυξανόμενη ομάδα ανθρώπων που αποκαλούν τους εαυτούς της δισδιάστατους, επειδή η εργασιακή ζωή, η κοινωνική ζωή, η ερωτική ζωή, τα ψώνια, οι πληροφορίες, τα πάντα συμβαίνουν σε απόσταση από τη φυσική αλληλεπίδραση με τους άλλους…»
«... Yπάρχουν ήδη εφαρμογές που μπορούν να ανα(παρα)στήσουν αγαπημένα σας πρόσωπα που δεν βρίσκονται εν ζωή έτσι ώστε να είναι σε θέση να σας στέλνουν μηνύματα και email, ακόμη και φωνητικές κλήσεις. H τεχνολογία θα επηρεάσει πραγματικά τη σχέση μας με τον θάνατο... Θα μας επιτρέψουν οι τεχνολογικές εξελίξεις να αποφύγουμε τις βαθιές ψυχολογικές του συνέπειες; Ή θα μας προσφέρουν έναν νέο τρόπο να για να τρελαθούμε τελείως;»
