Έχουμε 2021, ο κόσμος καίγεται κι ακόμα στήνουμε παντού άσχημα αγάλματα

diana statue Facebook Twitter
Η εκδήλωση έγινε ανήμερα των γενεθλίων της αδικοχαμένης «θλιμμένης πριγκίπισσας» η οποία θα έκλεινε τα 60 αν ζούσε, στο μπρούτζινο και υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα όμως που αποκαλύφτηκε χθες μοιάζει για πάντα νέα.
0



ΠANTA BΡΙΣΚΕΙ ΤΡΟΠΟΥΣ να εισβάλλει πανηγυρικά στην επικαιρότητα η αβάσταχτα παρακμιακή (πλην όμως πεισματικά δημοφιλής διεθνώς, ας όψεται και το καταραμένο The Crown) βρετανική μοναρχία και οι παραφυάδες της. Όπως συνέβη χθες με τελετουργικό τρόπο κατά τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος της Νταϊάνα παρουσία των δύο γιων της που συναντήθηκαν, όπως διαβάσαμε, μετά από πολύ καιρό (νομίζω ότι προτιμώ τελικά τον θεσμικό μοιρολάτρη Γουίλιαμ από τον υπονομευτή, και καλά, του θρόνου Χάρι που ζήτησε πολιτικό άσυλο στο Χόλιγουντ). 

Η εκδήλωση έγινε ανήμερα των γενεθλίων της αδικοχαμένης «θλιμμένης πριγκίπισσας» η οποία θα έκλεινε τα 60 αν ζούσε, στο μπρούτζινο και υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα όμως που αποκαλύφτηκε χθες μοιάζει για πάντα νέα (παρότι φορά μια διαχρονικά στεγνή και συντηρητική ενδυμασία) ενώ πλαισιώνεται από τρία παιδάκια (για κάποιο περίεργο λόγο το ένα εξ αυτών είναι κρυμμένο πίσω της και δεν διακρίνεται εύκολα). Σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωση του παλατιού, τα παιδιά «αντιπροσωπεύουν το οικουμενικό αντίκτυπο του φιλανθρωπικού έργου της Πριγκίπισσας».  

Οι Τάιμς του Λονδίνου βαθμολόγησαν το άγαλμα με δύο (στα πέντε) αστέρια παραλληλίζοντάς το με τα φτηνά σουβενίρ της συχωρεμένης που πουλάνε οι μικροπωλητές, ενώ σύμφωνα με τον Telegraph πρόκειται για περίπτωση «αγνού κιτς» με μια υφή «σοβιετικού vibe».

Η εντύπωσή μου ήταν ότι η όλη σύνθεση μοιάζει σα να κρέμεται κάπου ανάμεσα σε θρησκευτική απεικόνιση (η Παναγία με φούστα-μπλούζα) και σε παιδαγωγικό μνημείο σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Μου θύμισε λίγο και «το μνημείο του Έλληνα δασκάλου» εδώ κοντά στην Μιχαλακοπούλου πίσω από το Χίλτον, όπου συνωστίζονται τέσσερις μικροί μαθητές οι οποίοι ατενίζουν με προσήλωση την κεντρική φιγούρα της σύνθεσης, έναν άνδρα με κοστούμι που στο ένα χέρι κρατά ένα σχολικό εγχειρίδιο και με το άλλο δείχνει μια επιγραφή: «Κλείσε στην ψυχή σου την Ελλάδα, και θα αισθανθής μέσα σου να λαχταρίζη κάθε είδος μεγαλείου». 

Θα προτιμούσα σίγουρα ένα μνημείο της Νταϊάνα που να μπορούσε με κάποιον τρόπο να μεταφέρει σε γλυπτό άγαλμα εκείνη την διάσημη «παπαρατσική» φωτογραφία που την έδειχνε από μακριά με μαγιό να απολαμβάνει επιτέλους την ζωή καθισμένη στην άκρη του βατήρα της θαλαμηγού του Ντόντι, αλλά κατανοώ ότι πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες δεν είναι αυτή η εικόνα που θα επιθυμούσαν να διαιωνιστεί μέσω ενός μπρούτζινου μνημείου τα παιδιά της και το Παλάτι.   

Οι κριτικές των επιφανών βρετανικών εφημερίδων υπήρξαν αμείλικτες πάντως. Οι Τάιμς του Λονδίνου βαθμολόγησαν το άγαλμα με δύο (στα πέντε) αστέρια παραλληλίζοντάς το με τα φτηνά σουβενίρ της συχωρεμένης που πουλάνε οι μικροπωλητές, ενώ σύμφωνα με τον Telegraph πρόκειται για περίπτωση «αγνού κιτς» με μια υφή «σοβιετικού vibe». Πιο σκληρός όλων όμως ήταν ο τεχνοκριτικός του Guardian, Τζόναθαν Τζόουνς ο οποίος έγραψε ότι το άγαλμα «στέκει σε μια αμήχανη, άκαμπτη, άψυχη πόζα και έχει ένα πρόσωπο που είναι πιο ανδροπρεπές από αυτό που θυμάμαι» και χαρακτηρίζεται από έναν «επίπεδο, επιφυλακτικό ρεαλισμό και μια άγαρμπη απόπειρα οικειότητας».  

Πέρα από τις γλαφυρές κακίες για το συγκεκριμένο άγαλμα όμως, το κείμενο του Τζόουνς στον Guardian επιχειρεί να θίξει κι ένα ζήτημα που μου φαίνεται αρκετά ενδιαφέρον και καίριο και έχει να κάνει με μια έξαρση παγκοσμίως – και ενώ ο κόσμος κυριολεκτικά καίγεται –  των αγαλμάτων, των προτομών και των πάσης φύσεως μνημείων αμφιλεγόμενης ιστορικής αξίας και μηδενικού καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος: 

…Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα περισσότερα αγάλματα που αναγείρονται στις μέρες μας είναι καλύτερα απ’ αυτό. Έχουμε κολλήσει άσχημα με αυτή την αρχαϊκή μορφή τέχνης… Απαιτούμε αγάλματα για τους καλούς και τους άξιους, δυστυχώς όμως η τέχνη εδώ και έναν αιώνα περίπου έχει ξεχάσει πώς να τα δημιουργεί. Αν μπορούσαμε μόνο με κάποιον τρόπο να επικοινωνούσαμε με τον Τζαν Λορέντζο Μπερνίνι στη Ρώμη του 17ου αιώνα και να του ζητούσαμε να δημιουργήσει κάτι τόσο θερμό και ζωντανό σαν την προτομή της ερωμένης του Κονστάντζα Μποναρέλι… Αυτό πραγματικά θα ήταν το εικαστικό αντίστοιχο του Έλτον Τζον να τραγουδά το Candle in the Wind. Αντιθέτως, έχουμε αυτό το απαίσιο μνημείο που μαζί με όλους τους μπρούτζινους ποδοσφαιριστές θα υπενθυμίζει στις μελλοντικές γενιές ότι στις αρχές του 21ου αιώνα οι άνθρωποι ξόδευαν χρήμα, κόπο και ατέρμονες συζητήσεις γύρω από ανόητα, αποστειρωμένα, ασήμαντα έργα τέχνης. 

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Nothing Compares: Για την αποκατάσταση της Sinéad O’Connor

Daily / «Nothing Compares»: Για την αποκατάσταση της Sinéad O’Connor

«Μου ράγισαν την καρδιά και με σκότωσαν», ακούγεται να λέει σήμερα η διάσημη ερμηνεύτρια σ’ αυτό το νέο ντοκιμαντέρ με θέμα την πολυτάραχη ζωή της. «Κι όμως δεν πέθανα. Προσπάθησαν να με θάψουν, αλλά δεν είχαν καταλάβει ότι είμαι σπόρος».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
beatles

Daily / Το «Love Me Do» στα 60

Οι Beatles ήταν το μόνο συγκρότημα που ήξεραν ποτέ οι γονείς μου, οι οποίοι είχαν προλάβει ως νέοι τον πανζουρλισμό που συνέβαινε κι εδώ ακόμα μ’ αυτόν τον νέο ήχο και μ’ αυτό το νέο «είδος» νεανικής έκφρασης, ελευθερίας και ευζωίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
bourdain argento

Daily / Τι να σκεφτούμε μετά τις νέες αποκαλύψεις για το τραγικό τέλος του Άντονι Μπουρντέν;

Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του, το κοινό παραμένει ακόρεστο στη δίψα του να μάθει τι ακριβώς μεσολάβησε και ο άνθρωπος με την πιο ζηλευτή δουλειά στον κόσμο αποφάσισε να δώσει τέλος στη συναρπαστική ζωή του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Φόβος και παράνοια στην Ευρώπη του μεταφασισμού

Δημήτρης Πολιτάκης / Φόβος και παράνοια στην Ευρώπη του μεταφασισμού

Το χειρότερο με τη φαινομενικά ακάθεκτη άνοδο της ακροδεξιάς είναι ότι κάθε φορά που αυτή η εξέλιξη πιστοποιείται τόσο θεαματικά και τόσο δυσοίωνα, όπως προχθές στην Ιταλία, σε βάζει σε μια διαδικασία ενοχικής περίσκεψης και άστοχης ενδοσκόπησης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Athena: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Daily / «Athena» στο Netflix: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Η νέα ταινία του Ρομέν Γαβρά με φόντο την πυριτιδαποθήκη των παρισινών προαστίων έκανε πρεμιέρα στο Netflix, τον δημιουργό της όμως φαίνεται να τον ενδιαφέρει η αισθητική της κλιμακούμενης σύγκρουσης μάλλον παρά οποιοδήποτε πολιτικό μανιφέστο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Νέιθαν Φίλντερ

Daily / «The Rehearsal»: Η πιο κουλή τηλεοπτική σειρά της χρονιάς ίσως είναι και η πιο ιδιοφυής

Ψεύτικο ή αληθινό; Κωμωδία ή δράμα; Παραβολή ή φάρσα; Πειραγμένο ριάλιτι ή εξεζητημένο κοινωνικό πείραμα με χορηγό το HBO; ‘Ένα ιδεοψυχαναγκαστικό όργιο; Το meta στα όρια του; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχεις ξαναδεί τέτοια τηλεόραση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι άνδρες προτιμούν την Μάρθα Καραγιάννη

Daily / Οι άνδρες προτιμούν τη Μάρθα Καραγιάννη

Είναι κάτι στιγμές στις ταινίες της που μοιάζει σα να βρίσκεται εκεί για να χλευάζει τα μονότονα κλισέ των ανδρών, υπενθυμίζοντάς τους ότι αν πράγματι ισχύει το δόγμα «οι κύριοι προτιμούν τις ξανθές», τότε κακό του κεφαλιού τους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τζον Μάκενρο

Daily / Τζον Μάκενρο υπεράνω (και εναντίον) όλων

Το νέο ντοκιμαντέρ «McEnroe» είναι μια στιλάτη και διεισδυτική προσωπογραφία του πιο εκρηκτικού σταρ του τένις όλων των εποχών, που στα 63 του μοιάζει να βρίσκεται σε διάθεση αναστοχασμού, παραμένοντας συγχρόνως εκείνο «το κωλόπαιδο από τη Νέα Υόρκη» που όλοι αγαπήσαμε κάποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Δικαίωμα στον θάνατο

Δημήτρης Πολιτάκης / Δικαίωμα στον θάνατο

Η «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» του 91χρονου Ζαν Λικ Γκοντάρ έφερε στο προσκήνιο για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια μια κρίσιμη συζήτηση που συχνά παγιδεύεται σε ποικίλης μορφής ηθικά και υπαρξιακά αδιέξοδα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

Daily / Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

«Το να ανάψεις ένα κερί στην εκκλησία είναι μια έμπρακτη δήλωση προσμονής και λαχτάρας» λέει ο Cave σ’ ένα νέο βιβλίο που καταγράφει, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους επιχείρησε να διαχειριστεί το πιο βαρύ πένθος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
figo

Daily / Ξύνοντας παλιές πληγές μετά από 22 χρόνια: Το ντοκιμαντέρ του Netflix για την «Υπόθεση Φίγκο»

Για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα ήταν ασύλληπτη η ιδέα ότι ο Λούις Φίγκο θα μπορούσε κάποτε να τους εγκαταλείψει, και μάλιστα για τον απόλυτο εχθρό, τη Ρεάλ Μαδρίτης. Κι όμως συνέβη, και μάλιστα υπό τις πιο αμφιλεγόμενες και σκιώδεις συνθήκες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς 

Daily / Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς

Η Ελισάβετ ήταν προϊόν της Ιστορίας και σύμβολο μιας κληρονομικής (αιμομικτικής σχεδόν) τελετουργίας που συγκινεί ακόμα τα πλήθη, παρά τη νοσηρή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που αναδύει η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ