Από τους My Bloody Valentine ως τους Oasis: Μια ταινία για τη δισκογραφική που σημάδεψε τα ‘90s

Γιούεν Μπρέμερ Facebook Twitter
Στον ρόλο του Άλαν ΜακΓκί πρωταγωνιστεί μια από τις χαρακτηριστικές «μούρες» του «Trainspotting», ο Γιούεν Μπρέμερ. 
0



ΣE MIA ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ενόψει του επικείμενου ντοκιμαντέρ για τους Velvet Underground που γύρισε ο Τοντ Χέινς, ο ένας εκ των δύο επιζώντων του μυθικού γκρουπ, ο Τζον Κέιλ, ανακαλεί με γλαφυρό τρόπο την ατμόσφαιρα (την καθημερινή ρουτίνα βασικά) στο Factory του Άντι Γουόρχολ, εκεί όπου γεννήθηκε το συγκρότημα που διαμόρφωσε όσο κανένα άλλο τη λεγόμενη «εναλλακτική» αντίληψη στη σύγχρονη ροκ κουλτούρα – μουσικά, αισθητικά και με οποιοδήποτε άλλο κριτήριο: 

«… Ο Άντι να υποδέχεται στην αυλή του διάσημα πρόσωπα που το μόνο που έκαναν ήταν να ποζάρουν αμήχανα στην κάμερά του, γυμνοί άνθρωποι να καταπίνουν χάπια για να παραμείνουν λεπτοί, μοναχικοί τύποι να αγκιστρώνονται στους ατμούς των άλλων, ελπίζοντας να τους δουν κι εκείνους για πρώτη φορά». 

Πολλοί έκτοτε επιχείρησαν να δώσουν στο δικό τους εγχείρημα κάτι από εκείνη την παρακμιακή αίγλη που χαρακτήριζε τις μέρες και τις νύχτες στο στούντιο του Γουόρχολ, χρησιμοποιώντας το εμβληματικό όνομα του χώρου. Όπως η ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Factory από το Μάντσεστερ, που έμελλε μεταξύ άλλων να συστήσει στον κόσμο τους Joy Division (και αργότερα τους Happy Mondays), και η πολυτάραχη και περιπετειώδης ιστορία της αποθεώθηκε στη μεγάλη οθόνη μέσω της απολαυστικής ταινίας του Μάικλ Γουίντερμποτομ, 24 Hour Party People (2002). 

Ο Άλαν ΜακΓκί αγαπούσε τη μουσική, αγαπούσε όμως επίσης τα ναρκωτικά και το χρήμα, κάποτε όμως κατέρρευσε εξαιτίας των καταχρήσεων και όλα τα χρήματα του κόσμου δεν ήταν αρκετά για να τους διώξουν την κατάθλιψη (τελικά συνήλθε).

Σε ανάλογο καλούπι περίπου –χωρίς να είναι τόσο καλή, αυτό πρέπει να το αποδεχτούμε εξαρχής–  κινείται και η ταινία «Creation Stories», που έκανε την εμφάνισή της πριν από μερικές μέρες και αφηγείται την εξίσου περιπετειώδη πορεία της Creation, της επίσης θρυλικής δισκογραφικής εταιρείας από τη Γλασκόβη, και του ιδρυτή της και δαιμόνιου μάνατζερ και indie «μεγιστάνα» Άλαν ΜακΓκί, ο οποίος μας χάρισε λατρεμένα συγκροτήματα όπως οι Primal Scream, οι Teenage Fan Club και οι My Bloody Valentine (και πολλά, πολλά άλλα) μέχρι που έπιασε για πάντα την καλή με τους Oasis.

«Σου ’χω μια καινούρια μπάντα που θα γίνει μεγαλύτερη κι από τους U2»… Μ’ αυτή την ατάκα «πουλούσε» πάντα τα συγκροτήματά του ο ΜακΓκί, ώσπου στο τέλος το παραμύθι έγινε πραγματικότητα.    

Γιούεν Μπρέμερ και Σούκι Γουότερχαους Facebook Twitter
Γιούεν Μπρέμερ και Σούκι Γουότερχαους σε σκηνή από την ταινία.

Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο ηθοποιός, κατά κανόνα, Νικ Μοράν, ο οποίος επιχείρησε (και πέτυχε σε έναν βαθμό) να δώσει σ’ αυτήν τη βιογραφική μυθοπλασία κάτι από την πυροτεχνική λάμψη, τον φρενήρη ρυθμό και τις σουρεάλ αποχρώσεις του Trainspotting –  διόλου τυχαίο, από τη στιγμή που στο σενάριο της ταινίας συναντάμε το όνομα του Ίρβιν Γουέλς, ενώ στον ρόλο του ΜακΓκί πρωταγωνιστεί μια από τις χαρακτηριστικές «μούρες» εκείνης της ταινίας, ο Γιούεν Μπρέμερ.   

Από τους Television Personalities (το απόλυτο αισθητικό υπόδειγμα «εναλλακτικού» γκρουπ, σύμφωνα με τον ΜακΓκί, και όχι μόνο) μέχρι τα γκρουπ που σημάδεψαν την εξέλιξη της Creation, στην ταινία εμφανίζονται σε «δραματοποιημένη» μορφή διάφοροι εκπρόσωποι του indie πανθέου με τη μορφή ηθοποιών που τους μοιάζουν (όπως ήταν στα ‘80s και στα ‘90s).

Ο Άλαν ΜακΓκί αγαπούσε τη μουσική, αγαπούσε όμως επίσης τα ναρκωτικά και το χρήμα. Κάποτε κατέρρευσε εξαιτίας των καταχρήσεων και όλα τα χρήματα του κόσμου δεν ήταν αρκετά για να του διώξουν την κατάθλιψη (τελικά συνήλθε). Στην πορεία υπήρξε και ένα ευκαιριακό ειδύλλιο με το (Νέο) Εργατικό Κόμμα (New Labour) του Τόνι Μπλερ, ο οποίος στην ταινία παρουσιάζεται ως υστερόβουλη και ανειλικρινής προσωπικότητα.

Ήταν οι μέρες «κρασιού και ρόδων» (ή μάλλον σαμπάνιας και οροσειρών κόκας) κατά την ακμή της Britpop, πολλά χρόνια μετά από εκείνη τη νύχτα που ο ΜακΓκί είχε δει (κόκαλο) να εμφανίζεται ως όραμα ενώπιον του σε μια άθλια τουαλέτα ο περιβόητος Άγγλος αποκρυφιστής Άλιστερ Κρόουλι (στην ταινία έχει πάρει τη μορφή του Στίβεν Μπέρκοφ) και να του δείχνει τον δρόμο για την αυτοπεποίθηση, την επιτυχία και την υπέρβαση, λέγοντάς του: «Οι ιδέες είναι παντού, το μόνο που έχει να κάνει κάποιος είναι να απλώσει το χέρι και να τις αρπάξει». 

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Πολ Νιούμαν - Τζοάν Γούντγουορντ: Τελικά δεν είχαν τον "τέλειο γάμο", είχαν όμως κάτι πολύ βαθύτερο

Daily / Πολ Νιούμαν - Τζοάν Γούντγουορντ: Τελικά δεν είχαν τον «τέλειο γάμο», είχαν όμως κάτι βαθύτερο

Χωρισμένο σε έξι ωριαία επεισόδια, το «The Last Movie Stars» είναι ένα μεγαλόπνοο και βαθιά αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τη μακρά και περιπετειώδη διαδρομή του «πιο ιδανικού ζευγαριού» που γνώρισε ποτέ το Χόλιγουντ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Persuasion: Η Τζέιν Όστεν είναι διαχρονική και δεν μαγαρίζεται εύκολα

Daily / «Persuasion»: Η Τζέιν Όστεν είναι διαχρονική και δεν μαγαρίζεται εύκολα

Είναι στιγμές που η αυτή η «σύγχρονη» προσαρμογή του μυθιστορήματος της Τζέιν Όστεν αγγίζει τα όρια μιας αβάσταχτης και ανάρμοστης ελαφρότητας, συνολικά όμως βλέπεται μια χαρά χωρίς να διεκδικεί θέση στις κορυφαίες κινηματογραφικές προσαρμογές των βιβλίων της.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Βούλα Χαριλάου ήταν (από) αλλού

Απώλειες / Η Βούλα Χαριλάου ήταν (από) αλλού

Για την ιδιάζουσα κινηματογραφική περίπτωση μιας από τις πιο ιδιαίτερες και ελκυστικές ηθοποιούς που μπορούσε να συναντήσει κανείς μικρός κατά την αδιάκοπη λιτανεία των ελληνικών ταινιών στην τηλεόραση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Αναρωτιέται άραγε το χταπόδι πόσο έξυπνο είναι το καβούρι πριν το φάει;

Daily / Αναρωτιέται άραγε το χταπόδι πόσο έξυπνο είναι το καβούρι πριν το φάει;

Ένα νέο βιβλίο μάς προκαλεί να αποδράσουμε από την ανθρωποκεντρική «φούσκα» μας και να συλλογιστούμε τον ιδιαίτερο και εντελώς διαφορετικό από τον δικό μας τρόπο με τον οποίο άλλα έμβια όντα αντιλαμβάνονται τον κόσμο αλλά και την ίδια τους την ύπαρξη.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
The Bear: Η κουζίνα ως καθαρτήριο των ψυχών

Daily / «The Bear»: Η κουζίνα ως καθαρτήριο των ψυχών

Έχουν καταντήσει μπανάλ οι προσδιορισμοί «αυθεντικό» και «ανθρώπινο», ταιριάζουν όμως απολύτως στους ρυθμούς και στο ύφος αυτής της εξαιρετικής νέας σειράς που προσφέρει μαθήματα ζωής και συντροφικότητας χωρίς ίχνος διδακτισμού.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Να μαζευτούμε όσοι λάβαμε χρησμό από το μαντείο τεχνητής νοημοσύνης στο Πεδίον του Άρεως

Δημήτρης Πολιτάκης / Να μαζευτούμε όσοι λάβαμε χρησμό από το μαντείο τεχνητής νοημοσύνης στο Πεδίον του Άρεως

Το πιο μεγάλο σουξέ ίσως της έκθεσης «Plásmata» ήταν μια οντότητα τεχνητής νοημοσύνης που απαντούσε στα πιο κρίσιμα και αναπάντητα ερωτήματα των περαστικών.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Για ένα μπλουζάκι αδειανό, για έναν Κρέοντα

Daily / Για ένα μπλουζάκι αδειανό, για έναν Κρέοντα

Καταιγισμό σκαιών χαρακτηρισμών από διάφορους αυτόκλητους θεματοφύλακες των αρχών και των παραδόσεων του αρχαίου δράματος δέχτηκε ο ηθοποιός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης μετά το υβριστικό σλόγκαν που μοστράρισε ενάντια στον χαρακτήρα που είχε υποδυθεί σε παράσταση της Αντιγόνης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
λεοναρντ κοέν

Daily / «Η αγάπη είναι ένα ψυχρό, σπασμένο Αλληλούια»: Η παράξενη διαδρομή του πιο εμβληματικού τραγουδιού του Κοέν

Ένα νέο ντοκιμαντέρ επιχειρεί να καταγράψει την περιπετειώδη πορεία του «Hallelujah», αυτού του εξαίσιου συνδυασμού θρησκευτικής έκστασης και σεξουαλικής προσμονής, από την απαξίωση στην αναγνώριση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
συναυλία lex

Daily / Μην ντρέπεσαι, είναι ok να μην σου αρέσει ή ακόμα και να μην ξέρεις καν ποιος είναι ο ΛΕΞ

Οι εκρηκτικές ανταποκρίσεις από τη θριαμβευτική εμφάνιση του ΛΕΞ στη Νέα Σμύρνη, ακόμα και από άτομα που δεν είχαν πάει, προκάλεσαν συμπλέγματα ανεπάρκειας και FOMO στο καλοπροαίρετο κοινό μιας κάποιας ηλικίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
RRR: Πρέπει να δει κανείς για να το πιστέψει αυτό το ασυγκράτητο Ινδικό έπος του Netflix

Daily / «RRR»: Πρέπει να δει κανείς για να πιστέψει αυτό το ασυγκράτητο ινδικό έπος του Netflix

Πρόκειται για την ακριβότερη παραγωγή στην ιστορία του ινδικού σινεμά και το δείχνει και με το παραπάνω, ειδικά στις απίστευτες σκηνές συμφωνικής και πυροτεχνικής δράσης που δεν κωλώνουν μπροστά σε καμιά υπερβολή και σε καμιά ακρότητα, κάνοντας τις αντίστοιχες του Χόλιγουντ να μοιάζουν επίπεδες, ανέμπνευστες και ψόφιες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ