Τάσος Βρεττός

Τάσος Βρεττός Facebook Twitter
2
  • Γεννήθηκα στην Αθήνα, στο Χαλάνδρι, μια εποχή που ήταν υπέροχο, με τις γειτονιές του, τις μυρωδιές του, την άπλα του. Ήταν πρωτεύουσα, ενώ δεν ήταν πρωτεύουσα, γεμάτο μονοκατοικίες με κήπους που την άνοιξη μοσχοβολούσαν, υπήρχαν παρέες, παιδιά που έπαιζαν μπάλα στις αλάνες και κυνηγούσαν με σφεντόνα πουλιά και γάτες. Και με 17 κινηματογράφους, χειμερινούς και θερινούς.
  • Ο πατέρας μου έφυγε όταν ήμουν 8 μηνών. Μας μεγάλωσε, εμένα και τον αδελφό μου, η μητέρα μου, δουλεύοντας. Ήταν δύσκολα, αλλά περήφανα, έντιμα, χαρούμενα και γενναιόδωρα. Προς το τέλος του σχολείου, καταλαβαίνω ότι με έλκει η εικόνα. Δεν είχα δική μου μηχανή, αλλά στις οικογενειακές γιορτές και στις εκδρομές, όταν έπεφτε καμιά Kodak Instamatic στα χέρια μου, τραβούσα φωτογραφίες. Ήταν καθαρές, καλές και σωστές φωτογραφίες.
Τάσος Βρεττός Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
 

  

  • Σε ένα πανηγύρι στο Χαλάνδρι υπήρχε μια τέντα μέσα στην παιδική χαρά, με μια μαρκίζα που έλεγε «Η ασώματος κεφαλή». Ήταν η πιο συγκλονιστική εικόνα που είχα δει στη ζωή μου. Την κουβαλάω μέχρι σήμερα. Η περιέργειά μου, η μαγεία που μου άσκησε, το ξάφνιασμα που υπέστην όταν μπήκα στη σκηνή και είδα ένα πιάτο και μέσα σε αυτό ένα κεφάλι ήταν η απόλυτη παραδοξολογία. Προφανώς, είχαν σκάψει στην άμμο, είχε μπει κάποιος και υπήρχε ένα κεφάλι γερμένο μέσα στο πιάτο. Είδα τη φωτογραφία του Γουίτκιν έπειτα από χρόνια, που έδειχνε πραγματικό κεφάλι, κομμένο, σε πιάτο.
  • Λίγα χρόνια μετά, σε ένα ταξίδι στην Ύδρα με την τότε φίλη μου, δανείζομαι μια μηχανή Zenith E –που ήταν σαν να είχα ένα εξωγήινο ον στα χέρια μου–, ένα ανεκτίμητο εργαλείο. Τράβηξα 5 φιλμ. Πάλι οι φωτογραφίες ήταν καθαρές, με καλά χρώματα, και βλέποντάς τες σήμερα, όπως και τις οικογενειακές, θα έλεγα ότι έτσι θα τις τράβαγα και τώρα. Τις βλέπει ένας φίλος μου, που ασχολιόταν με φωτογραφία, και μου λέει να δοκιμάσω ασπρόμαυρο.
  • Τραβάω ένα ασπρόμαυρο, λοιπόν, και το έχω να κάθεται μήνες, χωρίς να το εμφανίσω. Τότε έδινα εξετάσεις για Πολυτεχνείο, αλλά δεν πέρασα εξαιτίας μιας δυνατής ερωτικής απογοήτευσης. Έχω ήδη εμπλακεί με τη φωτογραφία, όχι με την προοπτική ότι θα ζήσω από αυτό αλλά ότι θα το κάνω ως κάτι που αγαπάω πολύ. Με ενδιέφερε η φωτογραφία δρόμου, έχοντας επηρεαστεί από τον Μπρεσόν. Υπήρχαν ήδη κάποια περιοδικά που ψάχναμε και φίλοι που έφερναν από το εξωτερικό βιβλία.

  

  • Μια μέρα συναντώ έναν γνωστό που είχε σκοτεινό θάλαμο. Του ζητάω να εμφανίσω το ασπρόμαυρο φιλμ που είχα και καθόταν. Η μεγαλύτερη αναρχία που θα μπορούσε να υπάρχει σε σκοτεινό θάλαμο ήταν εκεί μέσα, αλλά σ' εκείνο το χάος έμεινα μέρες, έως ότου έμαθα να εμφανίζω. Από κει ξεκινάει αυτή η διαδρομή. Μία από εκείνες τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, που έδειχνε μία πέτρα, έναν σκύλο, μία καντίνα και ένα αυτοκίνητο, για πολλούς είναι από τις σημαντικότερες φωτογραφίες που έχω κάνει στη ζωή μου.
  • Συμμετέχω σε μια ομαδική έκθεση τριών Χαλανδρέων φωτογράφων στο Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο, όπου δείχνω τους «Χαμηλούς Ορίζοντες», μία σειρά φωτογραφιών στην οποία ακουμπάω στο έδαφος, όλα τα τεκταινόμενα συμβαίνουν στο κάτω μέρος του κάδρου και από πάνω υπάρχει πάρα πολύς ουρανός. Εκείνο, όμως, που απογείωσε τη δουλειά μου σε επίπεδο δημιουργικότητας και κλήθηκε να παρουσιαστεί στα Eυροπάλια του 1982 ήταν μέσα σε ένα κουπέ τρένου στη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Ταξιδεύοντας με έναν φίλο για να φωτογραφίσουμε, παρατήρησα ότι οι φάτσες στο κουπέ ήταν συγκλονιστικές.
  • Είμαι φωτογράφος που κατεξοχήν βασίζεται στο ένστικτο, μέχρι και σήμερα. Οτιδήποτε έχω σχεδιάσει στη ζωή μου είναι ένα πράγμα αδύναμο και άνοστο. Η φωτογραφία βασίζεται στην έννοια του τυχαίου, στην περίφημη «αποφασιστική στιγμή» του Μπρεσόν. Αν πάψει να είναι τυχαίο, γίνεται μια άλλη φωτογραφία, λίγο πιο ακαδημαϊκή.
Τάσος Βρεττός Facebook Twitter
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
 
  • Οι τρεις φίλοι από το Αετοπούλειο καλούμαστε από τον Παπουτσάκη του «Αντί» να κάνουμε ένα βιβλίο πάνω στο νεοελληνικό κιτς, το Κάτι το ωραίον, με ιδεολογικό καθοδηγητή περί του κιτς τον Χάρη Καμπουρίδη. Η Ελλάδα μέσα από τα μάτια τριών πιτσιρικάδων χωρίς καμία φωτογραφική παιδεία και ενστικτωδώς δρώντων. Ένα καταπληκτικό οδοιπορικό σε όλη την Ελλάδα με έναν σκαραβαίο, φωτογραφίζοντας το καθ' ημάς κιτς, από μνημεία μέχρι ντίσκο που θυμίζουν νεκροταφεία και αγάλματα. Ναυαρχίδα της εμπειρίας μας ο Φουρναράκης στα Φιλιατρά, ένας πύργος του Άιφελ, και ο πύργος των παραμυθιών σε ένα χωριό έξω από τα Φιλιατρά, μια πολυκατοικία-κάστρο και κανόνια δίπλα στη θάλασσα. Ο ναός του κιτς!
  • Ο Πλάτων Ριβέλλης μου προτείνει να ανοίξω τον χώρο του. Εκθέτω στον Φωτοχώρο με μία σειρά από διάφορες θεματικές. Εκείνη την εποχή ξεκινάει η συνεργασία μου με τη «Γραμμή», όπου μου συμβαίνει η ευτυχής συγκυρία να συνεργαστώ με το «Τέταρτο» του Χατζιδάκι. Η πρώτη μου επαγγελματική δουλειά ήταν το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του.
  • Ο Χατζιδάκις είναι με διαφορά ο πιο σημαντικός Έλληνας από όσους έχω γνωρίσει. Τον ήξερα ήδη από τον καιρό που ετοιμάζαμε το Κάτι το ωραίον, που πήγαμε με τον Παπουτσάκη να του δείξουμε υλικό για να γράψει μουσική για το κιτς. Εκεί μου έκανε εντύπωση η δεινότητα του ανδρός. Είδε μια εικόνα από τη Θεσσαλονίκη και με μία πρόταση 15 λέξεων περιέγραψε την πόλη τόσο υπέροχα, τόσο ποιητικά και τόσο φωτεινά και ποιητικά, που ακόμα το θυμάμαι. Με το «Τέταρτο» ομολογώ ότι αρχίζει μια σχέση λατρείας αμφίδρομη. Γίνομαι ο αποκλειστικός φωτογράφος του περιοδικού και κάνω όλα του τα εξώφυλλα. Κάθε εξώφυλλο είναι και μία εμπειρία, γιατί για καθένα από αυτά κάναμε ειδική σύσκεψη. Συναντιόμαστε στο γραφείο του στη Βουκουρεστίου, όπου παραγγέλνει κρασιά και φαγητό, και μου λέει την ιδέα, αφήνοντάς με ελεύθερο. Κάποιες φορές ήταν φωτογραφίες μου τις οποίες του έδινα, τις μελετούσε και αποφάσιζε.
  • Ο Χατζιδάκις μου έμαθε τι σημαίνει γενναιότητα και χιούμορ. Μια κολοσσιαία γενναιότητα. Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος παρήγαγε αισθητική, πολιτισμό, πολιτική, τα πάντα. Με επηρέασε όχι γιατί μου έδειχνε σώνει και καλά κάτι, αλλά παρατηρώντας τη στάση ζωής του εγώ έμαθα τη δουλειά μου. Δεν υπήρξα ποτέ στο στενό κοινωνικό του περιβάλλον, αλλά είχαμε μια εξαιρετική επαγγελματική σχέση. Μετανιώνω που δεν προλάβαμε να κάνουμε ένα βιβλίο που θα σχολίαζε φωτογραφίες μου.
  • Με το που φεύγει ο Μάνος από το «Τέταρτο», πηγαίνω στον «Ταχυδρόμο». Εκεί στήνεται, χτίζεται, αυτό που θα ακολουθούσε. Είμαι πια ένας επαγγελματίας φωτογράφος. Ξεκινάει το lifestyle και συνεργάζομαι με πολλά γυναικεία περιοδικά. Κάνω πολλή μόδα, πολλά πορτρέτα και πάρα πολλά εξώφυλλα δίσκων.
  • Όταν συνειδητοποιώ, κάποια στιγμή, ότι βουλιάζω, χάνοντας τη δημιουργικότητά μου, έχοντας κάνει ένα βιβλίο με τον Διονύση Φωτόπουλο, τις Αποκαλύψεις, παράλληλα με μια πετυχημένη έκθεση στη Ζουμπουλάκη –μεγάλη εμπειρία και «ταξίδι»–, με πολύ κόπο επιδιώκω να αφιερώνω ένα κομμάτι χρόνου και στην προσωπική μου δουλειά. Είμαι ο μοναδικός φωτογράφος ο οποίος παίζει μπάλα και στον εικαστικό χώρο, παράλληλα με τον επαγγελματικό χώρο.
Τάσος Βρεττός Facebook Twitter
© Τάσος Βρεττός
 
  • Είναι μια εποχή που τα περιοδικά μόδας και οι φωτογραφίσεις εκρήγνυνται κι εκεί χάνουμε ένα πολύ μεγάλο στοίχημα ως φωτογράφοι. Κυριαρχεί στην Ελλάδα η κόπια. Είμαι από τους ελάχιστους φωτογράφους που δεν μπήκαν σε αυτό, και κατ' επέκταση πληρώνω ένα τεράστιο τίμημα. Η ελληνική φωτογραφία μόδας θα μπορούσε να αποκτήσει δική της ταυτότητα – υπήρχαν λεφτά, μοντέλα, ρούχα. Να ξεπεταχτούν άνθρωποι που είχαν τις δυνατότητες, με μια γραφή που θα ήταν αποδεκτή στο εξωτερικό. Αυτό δεν έγινε. Ταλαντούχα παιδιά δεν αρνήθηκαν να κοπιάρουν. Προσωπικά, πειραματίστηκα πολύ με τη μόδα, με διάφορους τρόπους και μέσα, δανειζόμενος στοιχεία που κουβαλούσα ως εμπειρία και γραφή προσωπική από το παρελθόν. Αντιμετώπισα τη μόδα λίγο ως πορτρέτο.
  • Θεωρώ ότι δημιούργησα μια προσωπική γραφή στον επαγγελματικό χώρο, όχι μόνο της μόδας, αλλά στο σύνολο της εικόνας, στη φωτογραφία. Η κάθε ιστορία, η εμπειρία μου στο lifestyle είχε πολύ ενδιαφέρον, ήταν χαριτωμένο μάθημα ζωής, αλλά οι διαδρομές μου στις προσωπικές δουλειές ήταν αφορμή ψυχανάλυσης και αυτογνωσίας. Έχω επηρεαστεί πολύ και από τον κινηματογράφο. Οι μεγάλοι σκηνοθέτες είναι τεράστια πηγή έμπνευσης. Φωτογραφίζω, πια, μόνο οριζόντια, ποτέ κάθετα, έχοντας χάσει πάρα πολλές καλές φωτογραφίες, που θα ήταν πολύ πιο δυνατές κάθετες.
  • Η επανεκκίνηση της δημιουργικότητάς μου έγινε αρχές του 2000, με τις «Εμφιαλώσεις» που εξέθεσα στο Επίκεντρο. Σώματα παραμορφωμένα που βυθίζω μέσα σε μπουκάλια, χωρίς καμία ψηφιακή επέμβαση. Είναι η πιο ασφυκτική δουλειά που έχω κάνει ποτέ και από κει και μετά μπαίνω σε ένα παραλήρημα δημιουργικότητας. Συνεχή πρότζεκτ, που άλλα έχουν δειχθεί και άλλα όχι. Όπως μια έκθεση στο στριπτιτζάδικο ΤΕΣΣΕΡΑ, όπου δείχνω ένα πορτφόλιο με φωτογραφίες που τραβούσα πέντε χρόνια σε διάφορα παράξενα κλαμπ και shows. Μπήκα στο απόλυτο άβατο.
Τάσος Βρεττός Facebook Twitter
© Τάσος Βρεττός
  • Με ενδιέφερε πολύ το κιτς. Έχω κάνει όλα τα κοστούμια του Φλωρινιώτη. Όσον αφορά το lifestyle, ενώ ήμουν από τους ανθρώπους που το φτιάχνανε, δεν συμμετείχα ποτέ στο πανηγύρι. Ήταν σαφές ότι όλο αυτό ήταν παράλογο. Άπειρα περιοδικά μόδας, περισσότερα απ' όσα έχει η Ιταλία, άπειρες φωτογραφίσεις μόδας σε μια χώρα που δεν παρήγαγε μόδα. Αλλά και κολοσσιαία εμπειρία. Όλο το ματαιόδοξο κομμάτι που έχει ο καθένας μας ικανοποιήθηκε πάρα πολύ. Μπαινόβγαινα στον χώρο αφοσιωμένος στη δουλειά μου. Γι' αυτό και κάνω ακόμα φωτογραφία, επειδή δεν με ρούφηξε κοινωνικά αυτό το περιβάλλον .
  • Το πιο αξιοσημείωτο, πέρα από τη δυναμική των περιοδικών, ήταν τα μπουζούκια. Όλο αυτό το κομμάτι του Έλληνα, η ιερότητα του χώρου των μπουζουκιών, που ασκούσε εξουσία στην αισθητική. Με το τέλος του lifestyle, επιτέλους, εκλείπει ο αρχοντοχωριατισμός. Η κρίση ήταν απότομη, αλλά έφερε στα ίσα του όλο αυτό το παράλογο. Αυτή είναι η Ελλάδα, αυτά τα περιοδικά και τη μόδα μπορεί να έχει. Η Ελλάδα της δημιουργικότητας επανεκκινεί ανθρώπους ή ομάδες που είναι πραγματικά δημιουργικοί, ώστε να ξαναφτιάξουμε τον πολιτισμό που χάσαμε. Κοιμηθήκαμε πολύ καιρό σε ένα πάρτι και ξυπνήσαμε γυμνοί.
  • Είναι σαν να έχω ζήσει πολλές και διαφορετικές, παράλληλες μεταξύ τους ζωές. Για μένα η φωτογραφία ήταν πέρα από το ταξίδι. Η περιέργειά μου περνούσε πάντα μέσα από τη μηχανή. Ουσιαστικά, η παρατήρησή μου στα πρότζεκτ στα οποία μπήκα και ταξίδεψα ήταν από μια περιέργεια. Άκουσα πριν από τρία χρόνια για μια Ανάσταση που γίνεται στην αιθιοπική εκκλησία και είχα την περιέργεια να τη δω. Έφτασα στον αιθιοπικό ναό στο Πολύγωνο, όπου μου έδωσαν τη δυνατότητα να φωτογραφίσω. Έτσι ξεκίνησε η αναζήτηση λατρευτικών χώρων μέσα στον λαβύρινθο της πόλης. Δεν είναι κρυφοί. Εκείνο που ενώνει όλους αυτούς τους χώρους είναι η πίστη. Κι όπως μου είπε ένα παιδί σε έναν ναό ιρακινών χριστιανών, είναι «η πατρίδα, η οικογένεια, το κομμάτι της ζωής τους το οποίο κουβαλάνε το μοναδικό μέρος όπου νιώθουν οικεία». Ο τρόπος που εκφράζεται, από θρησκεία σε θρησκεία, ακόμα και από ναό σε ναό της ίδιας θρησκείας, είναι διαφορετικός. Ήταν όλοι τους εξαιρετικά φιλόξενοι μαζί μου.
  • Οι δύο χώροι, των στριπτιτζάδικων και των λατρευτικών τόπων, είχαν την έννοια του άβατου για μένα. Το άβατο με έλκυε πάντα. Η τέντα με την «ασώματο κεφαλή» εμπεριείχε ως έννοια και το άβατο. Τα backstages των στριπτιτζάδικων είχαν την αίσθηση του άβατου και μια ιερότητα. Επί της ουσίας, ήμουν ωσεί παρών, φροντίζοντας να παραμένω αόρατος. Έχω χάσει και στις δύο περιπτώσεις πολύ σημαντικές εικόνες γιατί ένιωθα ότι δεν μπορούσα να περάσω τη γραμμή όπου στάθηκα με απίστευτη περιέργεια και δέος, φωτογραφίζοντας πολλές φορές με σηκωμένη την τρίχα. Η «ασώματος κεφαλή» που επανέρχεται. Χώροι με μια μαγεία. Μια αίσθηση σαν να το βλέπω στον ύπνο μου ή σαν να το ζω.
  • Η Αθήνα είναι αυτό πια. Οι περισσότεροι δεν θέλουν να το αποδεχτούν, αλλά η πόλη αλλάζει. Δεν είναι μόνο δική μας η Αθήνα, ανήκει και σε αυτούς. Είναι το νέο της πρόσωπο και δεν θα έπρεπε να είναι κρυφό.
Τάσος Βρεττός Facebook Twitter
© Τάσος Βρεττός

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην έντυπη LiFO το Νοέμβριο του 2015

Οι Αθηναίοι
2

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αλεξάνδρα Λαδικού: «Δεν νοσταλγώ τίποτα. Πέρασα και ωραία και καλά»

Οι Αθηναίοι / Αλεξάνδρα Λαδικού: «Δεν νοσταλγώ τίποτα. Πέρασα και ωραία και καλά»

Ξεκίνησε από τα καλλιστεία, για μία ψήφο δεν στέφθηκε Μις Κόσμος, έπαιξε δίπλα στον Κουν, υπήρξε μούσα του Τάκη Κανελλόπουλου, αλλά κυρίως του Ανδρέα Βουτσινά. Στα 92 της ακόμα οδηγεί και παρακολουθεί θέατρο, ελπίζοντας πάντα να βρει καλά στοιχεία, ακόμα και σε κακές παραστάσεις.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Νίκος Ζιώγαλας

Μουσική / Νίκος Ζιώγαλας: «Δεν ξέρεις ποτέ πώς θα τα φέρει η ζωή, να είσαι ευγενικός, να παλεύεις για την καλοσύνη»

Aπό πολύ νωρίς, η μουσική τον χτύπησε στο δόξα πατρί, μπήκε σε αυτό το τριπ και δεν βγήκε ποτέ. «Σαν star του σινεμά», «Πάρε με απόψε πάρε με», «Βασιλική», «Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα», «Πέρασε η μπόρα» και για πολλά ακόμα τραγούδια ευθύνεται ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός που σήμερα αφηγείται τη ζωή του στη LifO
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
O Δημήτρης Γκιώνης, οι ένδοξες μέρες της «Ελευθεροτυπίας» και το σημερινό μιντιακό σούπερ μάρκετ

Οι Αθηναίοι / O Δημήτρης Γκιώνης, οι ένδοξες μέρες της «Ελευθεροτυπίας» και το σημερινό μιντιακό σούπερ μάρκετ

Ο 81χρονος δημοσιογράφος και συγγραφέας που για δεκαετίες διηύθηνε τις πολιτιστικές σελίδες της Ελευθεροτυπίας, αφηγείται τη συναρπαστική καριέρα του στη LiFO
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ανδρέας Κούρκουλας: «Η μεγάλη απειλή είναι να γίνει η πόλη ένα μεγάλο ξενοδοχείο»

ADM 2025: The Urban Issue / Ανδρέας Κούρκουλας: «Η μεγάλη απειλή είναι να γίνει η πόλη ένα μεγάλο ξενοδοχείο»

Γεννήθηκε στο Χαλάνδρι, ζει στον Λυκαβηττό. Από την απόρριψη του κατεστημένου και την πίστη στη χωρική εμπειρία έως τις προκλήσεις της Αθήνας και το μέλλον των νέων δημιουργών, ο διακεκριμένος αρχιτέκτονας μιλά με πάθος για την ουσία, τις ευκαιρίες και τις πληγές της σύγχρονης πόλης.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Βασίλης Λαμπρινουδάκης: Ο αρχαιολόγος πίσω από το νέο μουσείο της Επιδαύρου

Οι Αθηναίοι / Βασίλης Λαμπρινουδάκης: Ο αρχαιολόγος πίσω από το νέο μουσείο της Επιδαύρου

Από τις ανασκαφές στην Επίδαυρο και τη Νάξο, ο ομότιμος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας αφηγείται μια ζωή αφιερωμένη στην ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Και όπως λέει, το πιο πολύτιμο εύρημα δεν ήταν αρχαιολογικό – ήταν η γυναίκα του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Fotis Benardo: «Εξάγουμε πολιτισμό, αλλά στην Ελλάδα δεν μας το αναγνωρίζουν»

Μουσική / Fotis Benardo: «Κανένα ΑΙ δεν μπορεί να εκφράσει αυτά που νιώθω, ούτε αυτά που έχω περάσει»

Είναι ο ντράμερ των Nightfall. Έκανε τη μουσική όχημα για τα ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο. Μοιράστηκε τη σκηνή με θρύλους της μουσικής όπως οι Black Sabbath, οι Iron Maiden οι Kiss και οι Motorhead. Πιστεύει πολύ στη νέα μουσική σκηνή της Ελλάδας και ότι ο άνθρωπος θέλει άνθρωπο και όχι ΑΙ. Είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
M. HULOT
ΕΠΕΞ Ελένη Σαράντη

Γεύση / Ελένη Σαράντη: «Κυνήγησα πράγματα που τελικά δεν είχαν σημασία»

Μετά από μια δύσκολη στιγμή, κατάλαβε πως η μόνη επιβράβευση που μετρά δεν είναι τα αστέρια, αλλά το “φάγαμε καταπληκτικά”. Όταν την αποκαλούν σεφ, απαντά απλά: «Εγώ μαγειρεύω». Η υπερήφανη μαγείρισσα που προκαλεί ουρές στην οδό Σαλαμίνος, στον Κεραμεικό, είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Eddie Dark: «Γράφω μουσική επειδή έχω σιχαθεί τα πάντα»

Μουσική / Eddie Dark: «Γράφω μουσική επειδή έχω σιχαθεί τα πάντα»

Από μικρός ένιωθε αποσυνάγωγος. Πιστεύει ότι τα κόμικς είναι η μόνη μορφή τέχνης που είναι τελείως αφιλτράριστη και πιστεύει ότι η γενιά του θα μείνει στην ιστορία ως η γενιά που έχασε τα καλά πράγματα στο τσακ. Ο μουσικός Eddie Dark είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
M. HULOT
Κώστας Σπαθαράκης, εκδότης.

Κώστας Σπαθαράκης / Κώστας Σπαθαράκης: «Δεν έχουμε αφηγήσεις για τις ερωτικές μας σχέσεις, για τα νιάτα μας»

Για τον άνθρωπο πίσω από τις εκδόσεις αντίποδες, το μεγαλύτερο όφελος ήταν ότι, ενώ του άρεσε να είναι χωμένος μέσα στα βιβλία – μια μοναχική και ίσως ναρκισσιστική συνήθεια –, στην πορεία έμαθε να τη μετατρέπει σε εργαλείο κοινωνικότητας και επαφής με τους γύρω του.
M. HULOT
Μαρία Κωνσταντάρου: «Ερωτεύτηκα αληθινά στα 58»

Οι Αθηναίοι / Μαρία Κωνσταντάρου: «Δεν παίζω πια γιατί δεν υπάρχουν ρόλοι για την ηλικία μου»

Μεγάλωσε χωρίς τη μάνα της, φώναζε «μαμά» μια θεία της, θυμάται ακόμα τις παιδικές της βόλτες στον βασιλικό κήπο. Όταν είπε πως θέλει να γίνει ηθοποιός, ο πατέρας της είπε «θα σε σφάξω». Η αγαπημένη ηθοποιός που έπαιξε σε μερικές από τις σημαντικότερες θεατρικές παραστάσεις αλλά και ταινίες της εποχής της είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τζόυς Ευείδη

Οι Αθηναίοι / Τζόυς Ευείδη: «Φαίνομαι πολύ κουλ; Μπα, ρόλος είναι»

Αν της είχαν κάνει στο θέατρο όσες επαγγελματικές προτάσεις είχε ως σερβιτόρα, θα ήταν η Βουγιουκλάκη – όπως λέει. Κι αν και συχνά αυτολογοκρίνεται, δεν κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Είναι μια αγαπητή κωμική ηθοποιός, που κάποτε ήθελε να παίξει δραματικούς ρόλους. Και είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
ΕΠΕΞ ΧΛΟΗ ΟΜΠΟΛΕΝΣΚΙ: Σκηνογράφος-ενδυματολόγος του θεάτρου και της όπερας

Οι Αθηναίοι / Χλόη Ομπολένσκι: «Τι είναι ένα θεατρικό έργο; Οι δυνατότητες που δίνει στους ηθοποιούς»

Ξεκίνησε την καριέρα της ως βοηθός της Λίλα ντε Νόμπιλι, υπήρξε φίλη του Γιάννη Τσαρούχη, συνεργάστηκε με τον Κάρολο Κουν και τον Λευτέρη Βογιατζή, δούλεψε με τον Φράνκο Τζεφιρέλι και, για περισσότερο από 20 χρόνια, με τον Πίτερ Μπρουκ. Η διεθνούς φήμης σκηνογράφος και ενδυματολόγος Χλόη Ομπολένσκι υπογράφει τα σκηνικά και τα κοστούμια στην «Τουραντότ» του Πουτσίνι και αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Κατερίνα Βαγενά: «Δεν καταλαβαίνω γιατί φερόμαστε λες και το να μεγαλώνεις είναι αρρώστια»

Οι Αθηναίοι / «Δεν έκανα την Κιμωλία για τα λεφτά αλλά για να δείξω αυτό που είμαι»

Eίναι η ιδιοκτήτρια της Κιμωλίας, του art café που έγινε σημείο αναφοράς στην Πλάκα. Δηλώνει αυτοδίδακτη στα πάντα και πιστεύει στη δύναμη των ανθρώπων να ξαναγεννιούνται. Η Κατερίνα Βαγενά είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΛΙΑΚΑΚΟΥ
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Οι Αθηναίοι / Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Η εκτέλεση του Μπελογιάννη τον έκανε αριστερό. Η αυτοκτονία του Νίκου Πουλαντζά, μπροστά στα μάτια του, τον καθόρισε. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αφηγείται το προσωπικό του ταξίδι και την πνευματική περιπέτεια μιας ολόκληρης εποχής, από τη διανόηση του Παρισιού μέχρι τους δρόμους της πολιτικής και τις αίθουσες των πανεπιστημίων.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γκίκας Ξενάκης

Γκίκας Ξενάκης / «Έχω κάνει λάθη – δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να τους σέβομαι όλους στην κουζίνα»

Μεγαλώνοντας στη Θήβα, αγάπησε το φρέσκο ψάρι, τα άγρια χόρτα και τις ταπεινές συνταγές. Αν και είχε αρχικά πολύ κακή εικόνα για τους μάγειρες, εξελίχθηκε σε σεφ για τον οποίο –όπως είπε ο Επίκουρος– μπορούσε να καταλάβει κανείς ένα πιάτο του με κλειστά τα μάτια. Ο «τιμονιέρης» της κουζίνας του Aleria, Γκίκας Ξενάκης, είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Γιώργος Βότσης: «Κάποτε δεν χρειαζόταν να δώσεις ορισμό για το τι εστί αναρχικός»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Βότσης: «Κάποτε δεν χρειαζόταν να δώσεις ορισμό για το τι εστί αναρχικός»

Για τις Αρχές ήταν «τρομοκράτης» και «αρχηγός» της 17Ν, ενώ για την Αριστερά «προβοκάτορας». Σήμερα δηλώνει αντιστασιακός εκ φύσεως και πιστεύει ότι η «Ελευθεροτυπία» της δικής του εποχής δεν μπορεί να ξαναβγεί. Ο θρυλικός δημοσιογράφος αφηγείται την πολυτάραχη ζωή του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Εβελίνα Παπούλια: «Δεν μου χαρίστηκε τίποτα»

Oι Αθηναίοι / Εβελίνα Παπούλια: «Δεν μου χαρίστηκε τίποτα»

«Μην παίξεις ποτέ κωμωδία», της είχαν πει, αλλά τελικά το ευρύ κοινό τη λάτρεψε ως Μαρίνα Κουντουράτου. Όταν αποφάσισε να ερμηνεύσει τον ρόλο μιας τρανς γυναίκας, της είπαν «θα καταστραφείς». Ήταν πάντα τολμηρή και άφοβη. Και είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Η Ελλάδα που πρωτοείδα ήταν βουτηγμένη στη φτώχεια» ή «Γνώρισα/πρόλαβα μια Ελλάδα ανέγγιχτη και αναλλοίωτη». ή «Οι άνθρωποι στα νησιά δεν γνώριζαν καν τι σημαίνει τουρίστας»

Οι Αθηναίοι / «Τώρα η γλώσσα του Οδυσσέα είναι η γλώσσα μου. Και το Αιγαίο είναι η θάλασσά μου»

Γεννημένος στο Σικάγο, η αληθινή αλλαγή στη ζωή του ήρθε όταν ταξίδεψε για πρώτη φορά στα ελληνικά νησιά και την Αθήνα το 1954. Αποτύπωσε φωτογραφικά «τα χρόνια της ελπίδας σε μια Ελλάδα ανέγγιχτη και αναλλοίωτη». Σήμερα, εκφράζει την ανησυχία του για τα όμορφα τοπία της και τις γειτονιές, όπως η Πλάκα, που «είναι γεμάτες από καταστήματα με σουβενίρ». Ο φιλέλληνας φωτογράφος Ρόμπερτ Μακέιμπ είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

2 σχόλια
Γειά σας...Είμαι ένα χρόνο μικρότερος από τον Τάσο, είμασταν αρκετές φορές "αντίπαλοι" αθλητικά στο σχολείο...Εννοείται ότι είχα πάει στην 1η έκθεση των τριών στο Αετοπούλειο.Ελπίζω να καταφέρω να πάω την επόμενη βδομάδα στο Μουσείο Μπενάκη.Όπως και νάχει, αν επικοινωνήσετε, μεταφέρετε παρακαλώ χαιρετισμό μου...
Καλα ολα αυτα αλλα εφοσον θεωρουμε οτι το πιο σπουδαιο πραγμα στη φωτογραφια ειναι η "αποφασιστικη στιγμη" ας μαθουμε να λεμε σωστα και το ονομα του εκφραστη της ! Ονομαζεται Καρτιε-Μπρεσον, οχι Μπρεσον. ( Το ιδιο λαθος παρατηρησα και στο ημερολογιο του Σταθη Τσαγκαρουσιανου, πριν λιγες μερες ). Αλλο ο φωτογραφος, αλλο ο σκηνοθετης...Σ οτι αφορα το ενστικτο και την εννοια του τυχαιου, κατι μπορει να ξεδιπλωθει τυχαια, το ενστικτο μας ομως να διαλεξει να παγωσει μια στιγμη που δεν απεικονιζει το οπτικο αποκορυφωμα αυτου του τυχαιου. Ο Καρτιε-Μπρεσον ειχε αναφερθει γι αυτο το προβλημα οπως και για το ρολο του καδραρισματος στην αντιπροσωπευση του χρονου.Απεναντιας, ο στενος οικογενειακος φιλος του ΑΚ-Μ, ο Σαλγκαδο, ειχε εξηγησει πριν 25 ακριβως χρονια, σε συνεντευξη που ειχε δωσει στον συγγραφεα Τζον Μπλουμ στην πολη του Σαν Φρανσισκο, οτι κλασσικοι φλανερ οπως ο Καρτιε-Μπρεσον και η αποφασιστικη στιγμη δεν ειναι παρα κομματι του οπτικου διαλογισμου που μπορει να ειναι η φωτογραφιση ενος θεματος. Σχεδιαζοντας ενα πραγματικο σκιτσο, δυο καθετες γραμμες να εκφρασουν τον χωροχρονο και μια τελεια για την αποφασιστικη στιγμη, ο γνωστος βραζιλιανος τραβα μια καμπυλη απο την ορθη γωνια των δυο γραμμων, στο απειρο. Εκει, λεει ο Σαλγκαδο βρισκεται το φαινομενο της φωτογραφιας. Ξεκινας απο τα χαμηλα, φτανεις στο αποκορυφωμα ( την αποφασιστικη στιγμη του ΑΚ-Μ ) και συνεχιζεις, πανω, κατω, πανω, κατω, διαλογιζεσαι με το χωροχρονο και τα συστατικα του. Η εξηγηση αφορα τον συγκεκριμενο τυπο της φωτογραφισης : Διαφορετικα καποιος προσεγγιζει το φλανερ, διαφορετικα ντοκουμενταρει ( πχ ο Σαλγκαδο ). Διαφορετικα παιζει με χρωματα στα προιοντα πανω στο τραπεζι, διαφορετικα φωτογραφιζει σερφιστες. Καθε στιγμη, εχει και ενα σημειο αποφασιστικοτητας, αλλα σε πολλες περιπτωσεις η καταγραφη του δεν ειναι οτι πιο χρησιμο, σεβαστο 'η αναγκαιο. Τελος, ανεξαρτητως αν ο γαλλος δε φωτογραφιζε χρωμα ( το προβλημα με τα παστελ, το κοντραστ 'η το ελλειμμα των γκρι τονων ), θα πρεπει να τονιστει οτι εγχρωμη φωτογραφια ειδικα στη φωτογραφια δρομου ειναι ιδιαιτερα προβληματικη. Κι αυτο λογω του οτι δε μπορεις να φτιαξεις την συνθεση σου ( δηλαδη τα συμπληρωματικα χρωματα ) παιζοντας με το φως οπως κανεις στην μαυροασπρη εκφραση την ιδανικη στιγμη που το τυχαιο συναντα το ενστικτο σου.Υπαρχουν ορια και τρομερες δυσκολιες. Ευχαριστω για το ωραιο αρθρο και συγχαρητηρια στον κυριο Βρεττο για τις φωτογραφιες του.