Ο Διαμαντής Αϊδίνης αφηγείται τη ζωή του στη LIFO

Ο Διαμαντής Αϊδίνης αφηγείται τη ζωή του στη LIFO Facebook Twitter
Ήμουν ένα παιδί που μεγάλωσε και αυτονομήθηκε μέσα στην πόλη και μέχρι τα σαράντα μου δεν είχα καμία επαφή με τη φύση. Αν δεν μύριζα τον υπόνομο, το ντίζελ, τον φωταγωγό, τη μυρωδιά της εξάτμισης, δεν αισθανόμουνα καλά. Φωτο: Σπύρος Στάβερης/LIFO
0

Ήμουν κακός μαθητής. Άλλαξα όλα τα σχολεία της Αθήνας γιατί δεν διάβαζα καθόλου. Μάλλον θα υπέφερα από κάποια μορφή δυσλεξίας. Είχα μια πλήρη άρνηση να δεχθώ οτιδήποτε είχε σχέση με διδασκαλία και πειθαρχία.

Το μόνο που κρατούσα ήταν ο καλύτερός μου φίλος από το κάθε σχολείο και έτσι έχω πολλούς φίλους. Όλοι είναι πολύ ενδιαφέροντες τύποι και δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη. Άλλος είναι αρχιτέκτονας, άλλος χρυσοχόος, άλλος οδοντογιατρός. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τους παλιούς καλούς φίλους και τις ιστορίες τους.

• Ο πατέρας μου ήταν εστιάτορας και μαζί με τα αδέλφια του είχαν ιστορικά εστιατόρια όπως το Πάνθεον στην Πανεπιστημίου, τον Ελληνικόν στην Ομόνοια και άλλα. Η μητέρα μου ήταν σχετικά καλή νοικοκυρά, αλλά δεν μας είχε μαγειρέψει ποτέ. Θυμάμαι, ερχόταν ένα από τα γκαρσόνια, έπαιρνε την παραγγελία στο σπίτι μας και μας έφερνε το μεσημεριανό.

Λέγαμε στο σχολείο με τους συμμαθητές μου τι θα φάμε σήμερα και εγώ έλεγα συκωτάκια με κρασί μαδέρα ή σνίτσελ χόφμαν, που ήταν τότε της εποχής, ενώ αυτοί έτρωγαν μπάμιες, ιμάμ μπαϊλντί. Φυσικά θα μεγάλωσαν πιο υγιεινά τρώγοντας παραδοσιακά, αλλά δεν βαριέσαι.

• Το μόνο που έκανα καλά όταν ήμουν μικρός ήταν ότι ζωγράφιζα πάρα πολύ. Όλα μου τα βιβλία και τα τετράδια ήταν γεμάτα σχέδια και οι τοίχοι του υπνοδωματίου μου επίσης. Μουντζούρωνα τα πάντα. Κάπως έτσι πρέπει να ξεκίνησε όλη η ιστορία με την τέχνη.

Όταν κάνω ζωγραφική γίνομαι ένας δύστροπος άνθρωπος. Γίνεται το έλα να δεις: παίρνω διαζύγιο, μένω αξύριστος, είμαι μονομανής και ανασφαλής του κερατά. Με πιάνουν διάφορα ψυχοσωματικά, βγάζω σπυριά. Δεν μου αρέσει τίποτα. Γι' αυτόν το λόγο δεν κάνω πολύ συχνά εκθέσεις. Όχι ότι δεν αγαπώ τη ζωγραφική και την κατασκευή, αλλά είναι τόσο βασανιστικό για μένα.

• Ήμουν ένα παιδί που μεγάλωσε και αυτονομήθηκε μέσα στην πόλη και μέχρι τα σαράντα μου δεν είχα καμία επαφή με τη φύση. Αν δεν μύριζα τον υπόνομο, το ντίζελ, τον φωταγωγό, τη μυρωδιά της εξάτμισης, δεν αισθανόμουνα καλά. Αυτό με την πόλη έχει να κάνει με μια αδυναμία και μια εξουσία ταυτόχρονα. Ότι δηλαδή σήκωνα το χέρι μου και σταματούσε ένα λεωφορείο δύο τόνων για να με μεταφέρει σε άλλο σημείο της πόλης, ή πάταγα ένα κουμπί για να ανέβω στον έκτο.

Ο άνθρωπος της πόλης είναι ένας υπεράνθρωπος, ενώ στη φύση το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να καταστρέψει. Μέχρι που βρέθηκα εκεί, συγκεκριμένα στην Εύβοια, και εξοικειώθηκα τρομερά και ξαφνικά μου αρέσει να ασχολούμαι με τη γη, να μαζεύω ελιές, να κυλιέμαι στο χώμα το καλοκαίρι και να μου λένε οι χωριάτες «Μα τι κάνετε, κύριε Αϊδίνη»!

• Ασχολήθηκα με τα εικαστικά γιατί δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο καλύτερα. Τα κακά παιδιά της εποχής ασχολούνταν με τη μουσική, αλλά εγώ ,όσο και να το προσπάθησα, δεν είχα κλίση ούτε στα ντραμς ούτε στην κιθάρα και έτσι είπα ότι θα γίνω ζωγράφος. Φοίτησα κι εγώ στη μεγάλη του γένους σχολή, τη Βακαλό, και μετά συνέχισα τις σπουδές μου στην Αγγλία. Ήταν μια μαύρη περίοδος αυτή για μένα μέχρι που γνώρισα τη γυναίκα μου, την Ελισαμπέτα, και πήγαμε μαζί στην Ιταλία.

• Εκεί ο κόσμος άλλαξε. Ήμουν στη Ρώμη και, σαν να με είχε ακουμπήσει ένα μαγικό ραβδάκι, όλα ξαφνικά ήταν ηλιόλουστα στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου. Έκανε φανταστικό καιρό, περνάγαμε καταπληκτικά, έβλεπα ωραία πράγματα γύρω, έτρωγα τα πιο καταπληκτικά φαγητά. Νομίζω ότι εκεί απέκτησα ένα ένστικτο να διαλέγω ανθρώπους και δεν απογοητεύτηκα ποτέ.

• Βρήκα δουλειά σε ένα περιοδικό κόμικς, πολύ γνωστό την εποχή εκείνη, το «Frigidaire». Ήταν ένα ιστορικό περιοδικό. Δούλευαν εκεί ο Πασιένζα, ο Ταμπουρίνι και άλλοι πολλοί. Είχε αποκτήσει τέτοια τρομερή αξία και αντίκτυπο, που θυμάμαι ότι ήταν η εποχή που βασίλευε το σοσιαλιστικό κόμμα στην Ιταλία και ο Κράξι, που ήταν ο αρχηγός του, μας έστειλε έναν φίκο με μια καρτούλα.

Εμείς που ήμασταν τελείως αλητόβιοι ούτε καν ανοίξαμε το σελοφάν, κάναμε μόνο μια μικρή τρυπούλα και μετά από λίγο ο φίκος ο κακομοίρης πέθανε. Έβλεπες έναν φίκο γεμάτο αποτσίγαρα με την κάρτα του πρωθυπουργού να κρέμεται. Για μας βέβαια αυτό ήταν το έπακρο της απαξίωσης.

Πολλοί λένε γι' αυτή την αίσθηση του χιούμορ που υπάρχει στα έργα μου. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν μπορώ αυτήν τη σοβαροφάνεια που έχουν πολλοί καλλιτέχνες. Είναι ορισμένοι που είναι τόσο επηρμένοι. Αν με ρωτήσεις γιατί έφτιαξα ένα έργο μου, μου έρχεται εμετός. Δεν έχω καθίσει να εξηγήσω κανένα έργο μου.

• Το μανιφέστο του κινήματος της transavantguardia δηλωνόταν μέσα από αυτό το περιοδικό. Πρέσβευε το πέρασμα μέσα από μια πρωτοπορία. Ήταν και η εποχή που διάφοροι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν φοβήθηκαν να λερώσουν τα πινέλα τους κάνοντας φτωχή ζωγραφική, κάνοντας κόμικς και σχέδιο, και ταυτόχρονα εμείς, που ήμασταν πιο νέοι, τότε είδαμε τα πράγματα λιγάκι πιο σοβαρά. Δηλαδή έβλεπες ξαφνικά ένα ιερό τέρας του σουρεαλισμού, όπως ήταν ο Σεμπάστιαν Μάτε, να μπαίνει στο περιοδικό και να κάνει κόμικ, ένας άνθρωπος στα ογδόντα του τότε.

• Δεν ξέρω τι με έπιασε μετά και έπειτα από δώδεκα χρόνια στη Ρώμη ξαναγύρισα στην Αθήνα στις αρχές του '90. Ήταν μια δύσκολη περίοδος αυτή. Έχασα πολλούς λαμπερούς ανθρώπους που ήταν φίλοι μου από AIDS και ναρκωτικά. Υπήρχε μια άγνοια τότε. Κρίμα.

• Είμαι πολύ εργατικός, δεν τεμπελιάζω ποτέ. Το μυαλό μου είναι συνεχώς στη δουλειά. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι συνέχεια μπροστά από ένα τελάρο. Κάνω πολλά πράγματα. Τα τελευταία χρόνια έχω κατηγορηθεί γι' αυτά τα αντικείμενα που φτιάχνω για την γκαλερί Ζουμπουλάκη, αλλά ξέρεις, πρώτα κοιτάω να εξασφαλίζω μια ανθρώπινη ζωή. Να μη ζητάω λεφτά από τη μητέρα μου ή από τη γυναίκα μου, το θεωρώ ό,τι πιο προσβλητικό, και ταυτόχρονα να ζω με μια ποιότητα για να μπορώ να παράγω το έργο μου.

Πολύς κόσμος νομίζει ότι κάνω μόνο αυτά τα αντικείμενα. Καμιά φορά συναντώ κυρίες που έρχονται και μου λένε «κ. Αϊδίνη, έχω ένα δικό σας έργο» και εκεί που αρχίζω και αισθάνομαι περήφανος συνεχίζει και μου λέει « έχω ένα αεροπλανάκι». Εντάξει, δεν λέω, την καταλαβαίνω, αλλά από την άλλη μού κόβει τη μισή χαρά.

• Όταν κάνω ζωγραφική γίνομαι ένας δύστροπος άνθρωπος. Γίνεται το έλα να δεις: παίρνω διαζύγιο, μένω αξύριστος, είμαι μονομανής και ανασφαλής του κερατά. Με πιάνουν διάφορα ψυχοσωματικά, βγάζω σπυριά. Δεν μου αρέσει τίποτα. Γι' αυτόν το λόγο δεν κάνω πολύ συχνά εκθέσεις. Όχι ότι δεν αγαπώ τη ζωγραφική και την κατασκευή, αλλά είναι τόσο βασανιστικό για μένα. Οπότε, όταν ξανακαταπιάνομαι να φτιάξω ένα αεροπλανάκι ή ένα αυτοκινητάκι για να το πουλήσω, με πιάνει μια ευφορία. Είναι η χαρά της ζωής.

• Πολλοί λένε γι' αυτή την αίσθηση του χιούμορ που υπάρχει στα έργα μου. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν μπορώ αυτήν τη σοβαροφάνεια που έχουν πολλοί καλλιτέχνες. Είναι ορισμένοι που είναι τόσο επηρμένοι. Αν με ρωτήσεις γιατί έφτιαξα ένα έργο μου, μου έρχεται εμετός. Δεν έχω καθίσει να εξηγήσω κανένα έργο μου.

• Αισθάνομαι χαρούμενος άνθρωπος. Ξυπνάω καλά πια. Όχι ότι δεν έχω προβλήματα. Έχω, επίσης, μια τάση να λύνω τα προβλήματα των άλλων. Κουτσοί, στραβοί σε μένα θα έρθουν.

• Όλα στη ζωή μου τα έκανα κατά λάθος. Το λάθος θέλει τόλμη, γιατί προϋποθέτει ένα ρίσκο. Είναι σαν να οδηγείς με το αυτοκίνητο, ξαφνικά να βρεθείς σε μια διχάλα, να επιλέξεις να πας από κει και με το που στρίβεις να πεις «μαλάκα, έκανα λάθος» και ξαφνικά να βρεθείς σε ένα πολύ ωραίο μέρος.

• Το όνειρό μου είναι να φτιάξω μια ολόκληρη πόλη τρισδιάστατη με υλικά πρωτογενή, λαμαρίνες, χαλκό και μπρούντζο. Θέλω να βγει όλη η κατασκευή από τα χέρια μου. Να κάνω μια Διαμαντούπολη. Περιμένω ότι θα την εκθέσω γύρω στον Μάιο.

• Παρακολουθώ όσο μπορώ αυτά που συμβαίνουν στα εικαστικά σήμερα στην Αθήνα. Το ωραίο άλλωστε με τις εκθέσεις είναι ότι, αν δεν σου αρέσει κάτι, μπορείς να σηκωθείς και να φύγεις, σε αντίθεση με το θέατρο που υπάρχει αυτό το μαζοχιστικό. Είναι τρομερό που πρέπει να ψυχαναγκάζεται ο θεατής να δει όλη την παράσταση. Γενικά, είμαι πολύ αισιόδοξος με τους νέους καλλιτέχνες. Είναι πολύ πιο κοσμοπολίτες από τις προηγούμενες γενιές και σοβαρότεροι.

Οι Αθηναίοι
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Γιώργος Τσιαντούλας, ηθοποιός, σκηνοθέτης

Οι Αθηναίοι / «Γελάτε γιατί χανόμαστε, κάντε σεξ, ταξιδέψτε, διαβάστε και φάτε, φάτε, φάτε»

Ο πολυσυζητημένος πρωταγωνιστής της ταινίας «Το καλοκαίρι της Κάρμεν», Γιώργος Τσιαντούλας, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ζει στο Παγκράτι, διατηρεί θεατρική ομάδα στα Τρίκαλα, έχει παίξει σε παραστάσεις του Ρομέο Καστελούτσι και του Δημήτρη Παπαϊωάννου και τα πιο ριψοκίνδυνα πράγματα που έχει κάνει είναι «γαστρονομικοί συνδυασμοί σε λάθος στιγμή και λάθος ώρα».
M. HULOT
Η Μαρινέλλα ειλικρινέστερη παρά ποτέ αφηγείται τη ζωή της όλη στη LIFO

Οι Αθηναίοι / Η Μαρινέλλα ειλικρινέστερη παρά ποτέ αφηγείται τη ζωή της όλη στη LiFO

Η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού μιλά για τις ανεξίτηλες συναντήσεις της πορείας της, για το πώς πήγε κόντρα στο ρεύμα της εποχής της, για μια ζωή χορτάτη. Δουλεύοντας επί 67 συναπτά έτη δεν ανέχεται να της πει κανείς «τι ανάγκη έχεις;».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Αγνή Πικιώνη: «Η Αθήνα έχει εξελιχθεί σ’ ένα μαζικό λούνα παρκ»

Οι Αθηναίοι / «Δυσκολεύονταν να με πλησιάσουν επειδή ήμουν η κόρη του Πικιώνη»

Η Αγνή Πικιώνη, κόρη του οραματιστή αρχιτέκτονα που είχε αφοσιωθεί στη λαϊκή αρχιτεκτονική, μιλά για τη ζωή της δίπλα σε εκείνον, που της έμαθε ότι «ένας απλός άνθρωπος μπορεί να φτιάξει κάτι σημαντικό». Αρχιτέκτονας και η ίδια, φρόντισε να διασώσει και να ταξινομήσει το έργο του. Τη θυμώνει η μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική και πιστεύει ότι η Αθήνα έχει χάσει το στοίχημα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιώργος Αρβανίτης: «Έλεγα "είμαι καλύτερος" και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Αρβανίτης: «Πείσμωνα για να γίνω ο καλύτερος και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Από μια νιότη γεμάτη αντιξοότητες, ο τροχός για εκείνον γύρισε, η ζωή του στράφηκε στο φως και έγινε βιβλίο. Η Ευρώπη τον ανακάλυψε από τις ταινίες του Αγγελόπουλου, στις ιστορίες του πρωταγωνιστούν ο Φίνος, ο Μαστρογιάνι και ο Κουροσάβα. Ο πολυβραβευμένος διευθυντής φωτογραφίας που ήταν «πάντα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος» είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Κρίστη Στασινοπούλου: «Έχω φάει τη νύχτα με το κουτάλι, προτιμώ πια να κάθομαι σπίτι»

Οι Αθηναίοι / Κρίστη Στασινοπούλου: «Έχω φάει τη νύχτα με το κουτάλι, προτιμώ πια να κάθομαι σπίτι»

Όλοι τη ρωτούν για τον Παύλο Σιδηρόπουλο όμως έχει ζήσει περισσότερα δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Eurovision, αισθάνεται περήφανη που μεγαλώνοντας κατέληξε να κάνει μόνο πράγματα που της αρέσουν. Έχει γυρίσει τον κόσμο με τον Στάθη Καλυβιώτη και τη μουσική τους, μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο για τα ταξίδια τους που μετράνε πια 25 χρόνια.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ριάνα Κούνου

Οι Αθηναίοι / Ριάννα Κούνου: «Τους βλέπεις όλους να φοράνε μαύρα γιατί φοβούνται να ξεχωρίσουν»

Η σχεδιάστρια πίσω από το πολυτελές και ανερχόμενο brand Rianna+Nina, που έμαθε κάποτε στην Αθήνα τι πάει να πει «designer vintage», έχει μια περιπετειώδη ζωή να αφηγηθεί. Και όσο της αρέσει να είναι ανώνυμη στο Βερολίνο όπου ζει, τόσο απολαμβάνει το να κάθεται στην Ηροδότου στο Κολωνάκι και να τους χαιρετάει όλους.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Σωκράτης Σωκράτους

Εικαστικά / Σωκράτης Σωκράτους: «Δεν έχω αίσθηση του φόβου, δεν καταλαβαίνω Χριστό άμα είναι να κάνω κάτι»

Μετακόμισε στην Αθήνα των '90s και δεν θέλησε να μείνει πουθενά αλλού, έβαλε τα κλάματα την πρώτη φορά που είδε από κοντά έργο του Τσαρούχη. Έχει σκηνογραφήσει πολύ για το ντόπιο θέατρο του οποίου δεν ήταν φαν κάποτε, έχει εκπροσωπήσει την Κύπρο στη Μπιενάλε της Βενετίας. Βρίσκεται στη μόνιμη συλλογή του Πομπιντού, συμφώνησε να συνεργαστεί με την Hermès για έναν χρόνο και το έκανε για δεκαπέντε. Κι είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
M. HULOT
Από το Μπανγκλαντές ως τη Μόρια και την Αθήνα: Η απίστευτη ιστορία της τρανς πρόσφυγα Oliveya Myrah

Οι Αθηναίοι / Μπανγκλαντές / Μόρια / Αθήνα: Η απίστευτη ιστορία της τρανς πρόσφυγα Ovileya Myrah

«Για πολύ καιρό ο κόσμος μόνο έπαιρνε από μένα. Τώρα προσπαθώ κι εγώ να κερδίσω πράγματα, να νιώσω ότι έχω μια θέση»: Η διερμηνέας και ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και σερβιτόρα στο Shamone είναι η Αθηναία της εβδομάδας. (Προσοχή: Το κείμενο περιλαμβάνει περιγραφές σεξουαλικής κακοποίησης και αυτοτραυματισμού.)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
Μανώλης Παπουτσάκης

Οι Αθηναίοι / Μανώλης Παπουτσάκης: «Νομίζεις ότι το χαίρεται ο εστιάτορας που αγοράζει και πουλάει ακριβά;»

Χαρούπι και Δέκα Τραπέζια στη Θεσσαλονίκη, Pharaoh στην Αθήνα. Ένας σεφ με μεγάλες επιτυχίες στο παλμαρέ του μιλά για το τώρα της γαστρονομίας, εξηγεί γιατί η ελληνική κουζίνα σήμερα δεν έχει σχέση με αυτό που ήταν κάποτε και ανοίγει το θέμα που συζητάνε οι foodies: Το sitting στα εστιατόρια.
M. HULOT
Κ.atou: «Kάποιοι χαλάνε λεφτά για να βγουν έξω ένα βράδυ, μην τους το χαλάς»

Οι Αθηναίοι / Κ.atou: «Kάποιοι ξοδεύουν λεφτά για να βγουν έξω ένα βράδυ, μην τους το χαλάς»

Η DJ που έχει δει στο Ντιτρόιτ να ακούνε το set της δυο κουνέλια έμαθε πρόσφατα τι πάει να πει «τέκνο με κ», ενώ η πόλη που πιστεύει ότι έχει την καλύτερη ηλεκτρονική σκηνή τώρα δεν είναι το Βερολίνο. Έχοντας ταξιδέψει σε τόσα μέρη, είναι χαρούμενη που ζει στην Αθήνα, αλλά δεν μπορεί να μείνει στο κέντρο της.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Cara Hoffman, συγγραφέας, δημοσιογράφος

Οι Αθηναίοι / Cara Hoffman: Από κράχτης σε ξενοδοχείο του Σταθμού Λαρίσης, συγγραφέας best-seller

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, ζει στα Εξάρχεια. Εγκατέλειψε το σχολείο για να γυρίσει τον κόσμο και στα δεκαεννέα έφτασε στον σιδηροδρομικό σταθμό της Αθήνας απένταρη, πιστεύοντας ότι θα πιάσει δουλειά σε ελαιώνες. Αυτή η πόλη την έκανε «καπάτσα», «της πιάτσας», της έμαθε πώς να γράψει ένα μυθιστόρημα, τους «Κράχτες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg.
M. HULOT