ΕΠΙΘΕΣΗ ΙΡΑΝ ΣΕ ΙΣΡΑΗΛ

Aπόψε το νέο Twin Peaks! Μη με ρωτάς, δεν θυμάμαι

Aπόψε το νέο Twin Peaks! Μη με ρωτάς, δεν θυμάμαι Facebook Twitter
Είναι αδύνατον να κατανοήσει κάποιος που δεν ζούσε –ή μπουσούλαγε ακόμα– τότε πόσο αλλού και συντηρητικό ήταν το τηλεοπτικό τοπίο όταν έσκασε το «Twin Peaks» στις τηλεοράσεις του πλανήτη και για μία ολόκληρη σεζόν.
0

Έντεκα χρόνια έχουν συμπληρωθεί από την τελευταία «κανονική» –αφήνουμε απ' έξω τα πολυποίκιλα πάρεργα με τα οποία ασχολείται– ταινία του Ντέιβιντ Λιντς και, όπως δήλωσε και ο ίδιος πολύ πρόσφατα με αφορμή την πρεμιέρα του νέου «Twin Peaks» σε λίγες μέρες, μην περιμένετε αδίκως να γυρίσει άλλη. Αυτό ήταν, τέλος, στα 70 του πια δεν την παλεύει στο ημιτελειωμένο και δυσκίνητο μέχρι αφασίας σύστημα του σύγχρονου «Χόλιγουντ», η ταινία Inland Empire ήταν το κύκνειο άσμα, μπορείτε να τη βλέπετε ξανά και ξανά μέχρι να την αποκρυπτογραφήσετε, καληνύχτα και καλή τύχη (στην αποκρυπτογράφηση). Προσωπικά, την έχω δει ξανά και ξανά από τότε, αλλά δεν ξεχνώ ποτέ την πρώτη φορά, όταν κατέβηκα (για τελευταία φορά; ίσως) τα σκαλιά που οδηγούν στο υπόγειο του Άστυ και χάθηκα για τρεις ώρες σχεδόν στο πιο αδιαπέραστο από τα σύμπαντα που έχει κατασκευάσει κατά καιρούς για τη μεγάλη οθόνη ο σκηνοθέτης που τόσες φορές μας έχει διαβεβαιώσει για την ύπαρξη ενός σαγηνευτικά στοιχειωμένου υπόβαθρου κάτω από «αυτό τον υπέροχο κόσμο».


Γυρισμένη σε ψηφιακό βίντεο (που έκανε το σύμπαν της ταινίας, είτε στο Λος Άντζελες είτε στην Πολωνία, να μοιάζει ακόμα πιο ρεαλιστικά στοιχειωμένο), η ταινία φαινόταν να είναι μια νέα αρχή, μια διαφορετική κατεύθυνση, τελικά όμως απεδείχθη το τελευταίο έργο του Λιντς που θα βλέπαμε στην κινηματογραφική αίθουσα, που κι αυτή ως ψυχαγωγικός θεσμός και ως κοινωνική/αντικοινωνική συνεύρεση στο σκοτάδι μοιάζει να σβήνει βασανιστικά εδώ και χρόνια – έχει κανείς την αίσθηση ότι μέχρι να ξανανοίξουν το Απόλλων και το Αττικόν δεν θα υπάρχει πια νόημα και η Σταδίου θα έχει τραβήξει οριστικά τον δρόμο της βαθιάς παρακμής της Πανεπιστημίου. Περιέργως όμως, και παρ' ότι ο ίδιος θεωρεί ότι το όραμά του δύσκολα βρίσκει θέση πια στο franchise, remake και reboot σύστημα της σύγχρονης mainstream κινηματογραφίας, αποφάσισε να ξαναγυρίσει, μετά από τρεις δεκαετίες, στον «Υπόγειο κόσμο του Twin Peaks», όπως ήταν ο πλήρης ελληνικός τίτλος της τηλεοπτικής σειράς που έμπασε τη γοητεία, το μυστήριο και το χιούμορ του λιντσικού σύμπαντος σε κάθε σπίτι.

Οι παλιές αγάπες ας μείνουν στο χρονοντούλαπο, είχα αποφασίσει, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς, οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους κ.λπ. Τι πάει και τα σκαλίζει τώρα, δεν το πιάνω! Λιντς όμως είναι αυτός, ενδεχομένως ο νέος κύκλος επεισοδίων με τους αναστημένους ήρωες να εμπεριέχει κάτι που δεν μπορούμε να προβλέψουμε και να μας εκπλήξει ευχάριστα.


Είναι αδύνατον να κατανοήσει κάποιος που δεν ζούσε –ή μπουσούλαγε ακόμα– τότε πόσο αλλού και συντηρητικό ήταν το τηλεοπτικό τοπίο όταν έσκασε το «Twin Peaks» στις τηλεοράσεις του πλανήτη και για μία ολόκληρη σεζόν (η δεύτερη και τελευταία υπήρξε μάλλον ατυχής για διάφορους λόγους) φαινόταν σαν να παραδόθηκε ο υπαρκτός σουρεαλισμός στις μάζες, απευθύνοντάς τους το ερώτημα «ποιος σκότωσε τη Λόρα Πάλμερ;» που για καιρό αντηχούσε σε πηγαδάκια των media ανά τον πλανήτη, σχεδόν με την ίδια ένταση που όλος ο κόσμος καλούνταν να απαντήσει στο ερώτημα «ποιος πυροβόλησε τον Τζέι Αρ;» (ρωτήστε τους γονείς σας όσοι δεν έχετε ιδέα) μία δεκαετία πριν. «Κερδάμε, ο κόσμος μάς ανήκει» αναφωνήσαμε ματαιόδοξα όλοι όσοι δεν είχαμε ακόμα κλείσει τα είκοσι και δεν είχαμε συνέλθει ακόμα από την πετριά που είχαμε δεχτεί κατακούτελα με το Μπλε Βελούδο μερικά χρόνια πριν.

 
Μπορώ να ανακαλέσω κατά βούληση τον ενθουσιασμό και την αδημονία πριν από κάθε επεισόδιο, ποτέ όμως δεν επιχείρησα να επιστρέψω στο αφηγηματικό σύμπαν της σειράς, ξαναβλέποντας επεισόδια στα οποία παρέλαυνε ένας κωμικά ιδιοσυγκρασιακός θίασος χαρακτήρων που τους υποδύονταν βήτα, ως επί το πλείστον, ηθοποιοί, που μετά δεν έκαναν καμιά αξιοσημείωτη καριέρα. Οι παλιές αγάπες ας μείνουν στο χρονοντούλαπο, είχα αποφασίσει, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς, οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους κ.λπ. Τι πάει και τα σκαλίζει τώρα, δεν το πιάνω! Λιντς όμως είναι αυτός, ενδεχομένως ο νέος κύκλος επεισοδίων με τους αναστημένους ήρωες να εμπεριέχει κάτι που δεν μπορούμε να προβλέψουμε και να μας εκπλήξει ευχάριστα. Άλλωστε, δεν είναι κανένας κυνικός τύπος που αρμέγει νοσταλγικά ένστικτα – αν αποδειχτεί το αντίθετο, θα είναι μεγάλο κρίμα. Δεν μας σώζει ούτε ο υπερβατικός διαλογισμός τον οποίο με τόση θέρμη προπαγανδίζει εδώ και χρόνια ως τον ιδανικό μοχλό ηρεμίας, συγκέντρωσης, ψυχραιμίας και δημιουργικότητας. Με γεια του, με χαρά του, κάτι θα ξέρει. Δεν είναι τυχαίο ίσως ότι τόσο αυτός όσο και ο Μπάουι και ο Λέοναρντ Κοέν (φανατικοί καπνιστές για πάντα και οι τρεις, να τα λέμε κι αυτά) ακολούθησαν τέτοιους πνευματικούς/διανοητικούς δρόμους. Αντίθετα, άλλες σύγχρονες δημιουργικές ιδιοφυΐες, όπως ο Ντύλαν και ο Λαρς φον Τρίερ, έγιναν καθολικοί, επιβεβαιώνοντας κάτι απωθητικό και μεγαλομανές που πρόβαλλαν πάντα με τη συμπεριφορά και το έργο τους.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Shortcut
0

ΕΠΙΘΕΣΗ ΙΡΑΝ ΣΕ ΙΣΡΑΗΛ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

5 τάσεις στις τηλεοπτικές σειρές που θα μας απασχολήσουν το 2017

TV & Media / 5 τάσεις στις τηλεοπτικές σειρές που θα μας απασχολήσουν το 2017

Προς τα πού κινούνται οι τηλεοπτικές μόδες τη νέα χρονιά: Ανθολογίες, reboots, σούπερ ήρωες, μεγάλοι κινηματογραφικοί σταρ μπροστά και πίσω από την κάμερα και η παντοκρατορία του Netflix
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αναζητώντας το μυστικό του Γιάννη Πετρίδη

Δ. Πολιτάκης / Αναζητώντας το μυστικό του Γιάννη Πετρίδη

Στις 29 Μαρτίου συμπληρώθηκαν σαράντα έξι χρόνια από την πρώτη εκπομπή του ανθρώπου που μας έμαθε να ακούμε μουσική, όμως, παρά την οικειότητα, το κύρος και τη γνώση που εκπέμπει ακόμα η φωνή του από τα ερτζιανά, ο ίδιος παραμένει σε μεγάλο βαθμό ένα μυστήριο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Δ. Πολιτάκης / 200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Πέρα από τις εθιμοτυπικές τελετουργίες της αρμόδιας επιτροπής, ο εορτασμός των 200 χρόνων από το ’21 θα μπορούσε να γίνει αφορμή για μια βαθύτερη αντίληψη των συναρπαστικών γεγονότων εκείνης της εποχής από αυτή που μας χάρισε το σχολείο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Αποχαιρετισμός στην κυρία Μιράντα

Δημήτρης Πολιτάκης / Αποχαιρετισμός στην κυρία Μιράντα

Πηγαίνοντας μετά από καιρό σε σπίτι φίλων, είδα στην εξώπορτα το αγγελτήριο θανάτου της ηθοποιού Μιράντας Κουνελάκη που έμενε στην ίδια πολυκατοικία και για χρόνια «επέβλεπε» στοργικά και διακριτικά τις νεανικές μας τρέλες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
H περίπτωση του Άκη Πάνου, που ακόμα μας στοιχειώνει

Δημήτρης Πολιτάκης / H περίπτωση του Άκη Πάνου, που ακόμα μας στοιχειώνει

Ούτε το έργο ενός δημιουργού μπορεί εύκολα να διαγραφεί ούτε όμως και η σύνδεσή του με τις όποιες αποτρόπαιες πράξεις. Μένει εκεί, σαν ανεξίτηλη κηλίδα που διαβρώνει και συρρικνώνει το σέβας, το δέος, την εκτίμηση, την απόλαυση. Αυτό είναι το τίμημα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Βρίσκοντας καταφύγιο στη μοιρολατρία και στα εποχικά μαγαζιά

Δημήτρης Πολιτάκης / Βρίσκοντας καταφύγιο στη μοιρολατρία και στα εποχικά μαγαζιά

Έχει ανάγκη ο κόσμος να περιβληθεί στην απομόνωσή του από ένα γιορτινό σκηνικό, από μια λαμπερή ψευδαίσθηση, ξορκίζοντας μια χρονιά που έγινε η προσωποποίηση όλων των δεινών που έχουν πέσει στο κεφάλι μας, όχι μόνο της πανδημίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η πανδημία και η λαχτάρα μας να «σώσουμε τα Χριστούγεννα»

Δημήτρης Πολιτάκης / Η πανδημία και η λαχτάρα μας να «σώσουμε τα Χριστούγεννα»

Ας είμαστε προετοιμασμένοι για σεμνές, ταπεινές, υπερβατικές γιορτές, όπως θα έπρεπε δηλαδή πάντα να είναι, αν πιστέψουμε όλες αυτές τις χριστουγεννιάτικες ταινίες που βλέπουμε μια ζωή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Απόδραση από την Αθήνα

Δημήτρης Πολιτάκης / Απόδραση από την Αθήνα

Παίζει ξανά δυνατά ως σενάριο ή ως όραμα μέσα στην πανδημία η οριστική φυγή από τη μητρόπολη και η μετεγκατάσταση σε κάποια ιδανική γωνιά της επαρχίας με άμεση πρόσβαση σε φύση, βουνά, ακρογιαλιές, δειλινά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ