Η selfie ως παγκόσμιο φαινόμενο, η selfie ως μέθοδος πώλησης και προώθησης κάθε λογής προϊόντων στο διαδίκτυο, η selfie ως επιδράστικος τρόπος επικοινωνίας που ξεπερνά το φάσμα των social media. Μέχρι εδώ όλα κατανοητά. Η selfie, όμως, ως μορφή τέχνης μπορεί να υπάρξει; Και κυρίως μπορεί να «γεμίσει» και να κρατήσει το ενδιαφέρον μίας πρωτότυπης έκθεσης στο Λονδίνο; Εξαρτάται. Αν ο θεατής της αντιμετωπίσει ως αυτό που είναι -φωτογραφίες, δηλαδή, που εξυπηρετούν τη φιλοδοξία, έχεις καλώς. Αν αντιμετωπιστούν ως μέσο που επικοινωνεί ιδέες, ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει και ίσως χρειαστούμε ακόμη αρκετά χρόνια «προπόνησης» για να φτάσουν οι selfies μας σ' αυτό το σημείο. Κι όταν λέμε «προπόνηση», εννοούμε στην επικοινωνία μηνυμάτων, ιδεολογιών κ.λπ. Όχι στις πόζες και στο duckface.
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ
Μαρία Καρυστιανού: Παραιτήθηκε από το Δ.Σ. του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών
Ο απρόσμενος όρος του Τιμοτέ Σαλαμέ για ένα «τέλειο» 2026
Εξαφάνιση 16χρονης στην Πάτρα: Τα τέσσερα βιντεοληπτικά υλικά από την Αθήνα
Ιράν: Η πρώην αυτοκράτειρα Φαράχ Παχλαβί καλεί τις δυνάμεις ασφαλείας να ενωθούν με τους διαδηλωτές
Σάλος στη Βρετανία για το νέο λογότυπο του Ukip που θυμίζει τον «σιδηρούν σταυρό»
σχόλια