Η έκφραση «η γυναίκα με το μούσι» χρησιμοποιείται ευρέως ως κλισέ παράδειγμα φρικώδους τέρατος όμως η πραγματική γυναίκα με το μούσι τον 19ο αιώνα αντιμετωπίστηκε ανθρώπινα, και ελάχιστοι ήταν εκείνοι που την θεώρησαν απεχθή.
Στην μόνη σωζόμενη δαγγεροτυπία της αυθεντικής γυναίκας με το μούσι απεικονίζεται μια Ελβετίδα του 19ου αιώνα αλλά εύκολα θα μπορούσε κανείς να την περάσει για άνδρα με φόρεμα. Ωστόσο η κυρία Josephine Clofullia στην εποχή της δεν προκαλούσε σάλο όπως θα περίμενε κανείς. Γεννηθείσα στην Ελβετία κοντά στα 1830, εμφάνισε έντονη τριχοφυία στις παρειές από την παιδική ηλικία, κατά πάσα πιθανότητα λόγω υπερτριχώσεως. Όταν η οικογένεια της αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες άρχισε να εμφανίζεται ως "φαινόμενο" για να συνεισφέρει στο οικογενιακό εισόδημα. Το 1853 ήταν ήδη παντρεμένη, μητέρα, και ως "Madame Clofullia," ξεκινούσε για μια περιοδεία στην Αμερική ως μέρος του show του Phineas Taylor Barnum, μετέπειτα ιδρυτή του περίφημου τσίρκου Barnum & Bailey.
Η κα. Clofullia εμφανίστηκε ως ο εαυτός της: μια γλυκιά κι ευγενική γυναίκα με έντονη τριχοφυϊα. Δεν υπήρξε καμία κατακραυγή και το σημαντικότερο, καμία κατηγορία περί απάτης σχετικά με το φύλο της.
Ο Barnum διοργάνωνε εκθέσεις όπου επιδείκνυε "τέρατα της φύσης", ανθρώπους και ζώα επιδιώκοντας φυσικά την αμφισβήτηση της αυθεντικότητας των "εκθεμάτων", έντονες αντιδράσεις και κατηγορίες για απάτη προκειμένου να κόψει εισιτήρια. Προφανώς αυτό ήταν και το σκεπτικό πίσω από την πρόταση για συνεργασία με την κα. Clofullia ωστόσο προς έκπληξη του το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο. Δεν σημειώθηκαν έντονες αντιδράσεις ενώ η προσέλευση θεατών κάθε άλλο παρά αθρόα ήταν. Κι αυτό γιατί πολύ απλά η κα. Clofullia εμφανίστηκε ως ο εαυτός της: μια γλυκιά κι ευγενική γυναίκα με έντονη τριχοφυϊα. Δεν υπήρξε καμία κατακραυγή και το σημαντικότερο, καμία κατηγορία περί απάτης σχετικά με το φύλο της.
Για να αυξήσει τα έσοδα εν όψει και της αργίας της 4ης Ιουλίου ο Barnum χρησιμοποιήσε ένα κλασικό προωθητικό κόλπο: προσέλαβε κάποιον που υπέβαλλε μήνυση εναντίον του για απάτη. Ενώπιον του δικαστηρίου ο ίδιος παρουσίασε στοιχεία από δύο ιατρούς μαζί με καταθέσεις από τον σύζυγο και τον πατέρα της και η υπόθεση απορρίφθηκε: η Clofullia ήταν αδιαμφισβήτητα θήλυ.
Παρά την μήνυση οι αμφιβολίες για το πραγματικό φύλο της Clofullia δεν αυξήθηκαν. Όσοι την συναντούσαν μιλούσαν για εκείνη με θαυμασμό και σεβασμό. Ο ανταποκριτής του Daily Alabama Journal για παράδειγμα ισχυρίστηκε ότι η γυναίκα με το μούσι είχε "τις καλύτερες μπαρμπέτες που έχετε δει ποτέ". Συνέχιζε μάλιστα ως εξής: "Είναι εύμορφη, έχει καλή διάθεση και τους κερδίζει όλους σε φαβορίτα." Κάποιος άλλος έγραψε σε ένα πρόγραμμα της έκθεσης το εξής σχόλιο: "Είδα την Κυρία αυτή, μαζί με τον σύζυγο και τον πατέρα της στο Zanesville το 1854, πολύ έξυπνοι και αξιοσέβαστοι άνθρωποι." Κανείς σχεδόν δεν εξέφρασε απορία σχετικά με το ότι ήταν παντρεμένη με παιδιά. Η συνήθης αντίδραση απέναντι στην Κα. Clofullia ήταν ότι επρόκειτο για "μία κυρία με όλη την σημασία της λέξης" όπως γράφτηκε στο New Albany Daily Ledger το 1854.
Υπήρξαν βέβαια και κάποια αρνητικά σχόλια, όπως σε ένα μεγάλο γυναικείο περιοδικό που έλεγε ότι η γυναίκα με το μούσι και άλλες ιδιαίτερες φιγούρες δεν ήταν "ούτε τόσο όμορφες όσο οι γυναίκες ούτε αξιοσέβαστες όσο οι άνδρες." Για την πλειοψηφία του κόσμου όμως ήταν ακριβώς εκείνο που υποστήριζε και η ίδια: μια μικροαστή σύζυγος και μητέρα. Που έτυχε να έχει μούσι. Κι αυτό γιατί η συμπεριφορά της συμβάδιζε απόλυτα με τον ρόλο της ως γυναίκας του 19ου αιώνα. Τρυφερή, αξιοπρεπής, εξαίρετη στο ράψιμο και την μαγειρική. Μπροστά σε όλα αυτά το μούσι ήταν άνευ σημασίας και αντιμετωπίστηκε ως "φυσιολογική".
Σήμερα, σε μια θεωρητικά προοδευτική και εξελιγμένη κοινωνία, οι τρανς άνδρες και γυναίκες μάχονται καθημερινά όλους όσοι ισχυριζονται πως το σώμα, το φύλο και η συμπεριφορά τους καθορίζονται και θα έπρεπε να συμπίπτουν εκ γεννετής. Η ιστορία της κας. Clofullia όμως μας διδάσκει πως όσοι στηρίζονται στα εξωτερικά χαρακτηριστικά για να μιλήσουν για την ταυτότητα φύλου εν τέλει αποτυγχάνουν. (Επίσης μας διδάσκει ότι τελικά οι Βικτωριανοί ίσως ήταν λιγότερο μικρονοϊκοί από εμάς)
σχόλια