Στην ταινία «The Martian» (Η Διάσωση) του Ρίντλεϊ Σκοτ, υπάρχει ένα σημείο που η NASA στέλνει έναν πύραυλο με προμήθειες στον Mark Watney (Matt Damon), έναν αστροναύτη που έχει εγκλωβιστεί στον Άρη. Για κακή του τύχη όμως, ο πύραυλος ανατινάζεται, η NASA δεν έχει εφεδρικό και χωρίς τις προμήθειες ο Watney είναι καταδικασμένος να πεθάνει από την πείνα στον Κόκκινο Πλανήτη.

 

Τότε η διαστημική υπηρεσία της Κίνας, βλέποντας την τραγική εξέλιξη, αποφασίζει να προσφέρει στη NASA έναν δικό της πύραυλο. Παρακάμπτοντας νομοθεσία και γραφειοκρατία, οι δυο χώρες συμφωνούν τελικά προκειμένου να σώσουν τη ζωή του Watney.

 

Μια τέτοια συνεργασία ανάμεσα σε υποτιθέμενους άσπονδους εχθρούς μοιάζει ιδανική θεωρητικά, αλλά πόσο πιθανή είναι στην πραγματικότητα;

 

Ο αστροφυσικός Neil deGrasse Tyson, θεωρεί πως μια τέτοια στρατηγική δεν θα λειτουργούσε ποτέ, τουλάχιστον όχι σήμερα:

 

 

Ο λόγος είναι επειδή το 2011, το Κογκρέσο των ΗΠΑ, επικαλούμενο υψηλό κίνδυνο κατασκοπείας, ψήφισε ένα νομοσχέδιο για τις δαπάνες της NASA, το οποίο και απαγορεύει ρητά στην Αμερική να συνεργαστεί με την Κίνα.

 

«Η προσπάθεια της Κίνας να μεταμορφωθεί, μέσω του διαστημικού της προγράμματος, σε μια στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική δύναμη μπορεί να αποβεί σε βάρος της αμερικανικής ηγεσίας και να έχει σοβαρές συνέπειες για τα συμφέροντα των ΗΠΑ» αναφέρει το University of California, σε φετινή του σχετική έκθεση.

 

Πρακτικά χρειάζεται τεράστια στροφή πολιτικής για να αλλάξει αυτό το συναίσθημα και να ενισχυθεί η συνεργασία μεταξύ της NASA και της CNSA (China National Space Administration), κάτι που μέχρι στιγμής ούτε η Κίνα φαίνεται διατεθειμένη να κάνει.

 

Ο Διεθνής Διαστημικός (International Space Station) αποτελεί κοινό πρόγραμμα μεταξύ των διαστημικών οργανισμών των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Ιαπωνίας, του Καναδά και της Ευρώπης. Η Κίνα όμως απαγορεύεται να αναμιχθεί με τον ISS, βάσει της αμερικανικής νομοθεσίας.

 

Βέβαια, η CNSA φαίνεται πως τα καταφέρνει μια χαρά και μόνη της. Από τότε που ιδρύθηκε το 1993, ο διαστημικός σταθμός της Κίνας, μεταξύ άλλων, έχει στείλει στο διάστημα 10 ανθρώπους.

 

Οι επιτυχίες της Κίνας δεν θα μπορούσαν φυσικά να περάσουν απαρατήρητες από τη NASA, που έχει αποπειραθεί πολλάκις να θίξει το θέμα της συνεργασίας στο Λευκό Οίκο. Ωστόσο, σύμφωνα με τον John Logsdon, ειδικό σε θέματα πολιτικής για το διάστημα, το να δουλέψουν μαζί ΗΠΑ και Κίνα σε διαστημικές αποστολές περιλαμβάνει μια μακρόχρονη «μάχη τακτικών».

 

Κι αν η τεράστια πρόοδος που έχει καταγράψει όλα αυτά τα χρόνια η CNSA δεν είναι αρκετός λόγος για να πιεστούν οι ΗΠΑ προς μια συνεργασία, τότε ο καχεκτικός προϋπολογισμός της NASA σίγουρα είναι. Περισσότερες διεθνείς συνεργασίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν θετικά για μια διαστημική υπηρεσία που αντιμετωπίζει τη μία μετά την άλλη, τις περικοπές του προϋπολογισμού.

 

Η NASA πρόσφατα ανακοίνωσε τη συνεργασία της με το Διαστημικό Σταθμό του Ισραήλ σε από κοινού αποστολές και ερευνητικές εγκαταστάσεις. Η Ρωσία από την άλλη, θα στηρίξει τη NASA μέχρι το 2024 παρέχοντας συνολικά 100 δισ. Δολάρια, κάτι που πρακτικά είναι πρόβλημα καθώς η NASA βασίζεται στους ρωσικούς πυραύλους για να στείλει αστροναύτες στο διάστημα. Κι είναι αβέβαιο το τι θα κάνει μόλις η Ρωσία αποσυρθεί.

 

«Το να δουλέψει λοιπόν με την Κίνα και άλλες χώρες ώστε να κατασκευάσει έναν μεγαλύτερο και καλύτερο διαστημικό σταθμό θα ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία. Αντί για δύο σταθμούς, θα μπορούσαμε να έχουμε έναν διεθνή με τους πιο λαμπρούς επιστήμονες από όλον τον κόσμο να εργάζονται από κοινού» σχολιάζει η αρθρογράφος Kelly Dickerson, στο σχετικό δημοσίευμα του Tech Insider.

 

Κι ενδέχεται όσο η Κίνα θα εντείνει τις προσπάθειες της και θα κάνει βήματα προόδου στην εξερεύνηση του διαστήματος, η NASA να αρχίσει να βγαίνει σιγά σιγά στο περιθώριο. Εκτός κι αν οι πολιτικές των δυο χωρών χαλαρώσουν και ο Λευκός Οίκος λάβει σοβαρά υπόψη του τις επανειλημμένες προσεγγίσεις του αμερικανικού σταθμού στο θέμα.