Eπιστήμονες δημιούργησαν μία βότκα από σιτάρι που καλλιεργήθηκε στην ζώνη αποκλεισμού του Τσέρνομπιλ και, φυσικά, την ονόμασαν Atomik. 

 

Η βότκα Atomik προέρχεται από το απόσταγμα δημητριακών που φύτρωσαν στην «απαγορευμένη ζώνη», 33 χρόνια μετά την καταστροφή του 1986 και οι επιστήμονες διαβεβαιώνουν ότι είναι εντελώς ακίνδυνη για τον ανθρώπινο οργανισμό. Μάλιστα προτείνουν τη μαζική παραγωγή της για να τονωθεί η οικονομία στην καθημαγμένη περιοχή. 

 

Ο καθηγητής Τζιμ Σμιθ του πανεπιστημίου του Πόρτσμουθ ελπίζει πως το ποτό θα μπορούσε να παραχθεί και να πουληθεί μέσω μιας δημόσιας επιχείρησης με την επωνυμία Chernobyl Spirit Company, ώστε το 75% των κερδών να επιστρέφει στην τοπική κοινότητα. 

 

«Είναι το μόνο μπουκάλι που υπάρχει και τρέμω όταν το σηκώνω» λέει στο BBC, κρατώντας στα χέρια του την πρώτη φιάλη της βότκας Atomik, που παρασκευάζεται με σιτάρι και νερό από την ζώνη αποκλεισμού. Η ομάδα υπό τον Σμιθ άριχσε να καλλιεργεί σιτηρά στη ζώνη και στη συνέχεια αποφάσισαν να παράξουν οινοπνευματώδη ποτά. Ο λόγος που επέλεξαν την βότκα έχει να κάνει kai με το γεγονός ότι είναι ένα καθαρό, απεσταγμένο προϊόν που μπορεί να παραχθεί ακόμη και από μολυσμένα σιτηρά. «Δεν είναι πιο ραδιενεργή από οποιαδήποτε άλλη βότκα. Κάθε χημικός θα σας πει ότι είναι απολύτως ασφαλής».

 

Ο αντιδραστήρας Νο 4 του σοβιετικού, πυρηνικού σταθμού παραγωγής ενέργειας είχε εκραγεί τα ξημερώματα της 26ης Απριλίου του 1986, στέλνοντας ένα νέφος ραδιενεργής σκόνης σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η περιοχή γύρω από το εργοστάσιο εκκενώθηκε σε ακτίνα 30 χιλιομέτρων και περίπου 350.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν για πάντα τα σπίτια τους, καθώς η έκταση κηρύχθηκε επικίνδυνη για μόνιμη διαμονή, για τα επόμενα 24.000 χρόνια. 

 

 

 

Σήμερα, τοπικές επιχειρήσεις προσφέρουν στους τουρίστες ξεναγήσεις στην ζώνη αποκλεισμού που φιλοξενεί μεγάλη βιοποικιλότητα, με τους ειδικούς να εντοπίζουν ελάχιστες αρνητικές παρενέργειες από την ακτινοβολία στην χλωρίδα και την πανίδα. 

 

Ο Σμιθ λέει πως για τη βότκα χρησιμοποιήθηκε μεταλλικό νερό από ένα βαθύ πηγάδι κοντά στο Τσέρνομπιλ. «Νομίζω ότι αυτά είναι τα πιο σημαντικά μπουκάλια αλκοολούχου ποτού, γιατί θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην οικονομική ανάκαμψη των κοινοτήτων που ζουν γύρω από τις εγκαταλελειμμένες περιοχές». 

 

Εκπρόσωπος του πανεπιστημίου του Πόρτσμουθ παραδέχεται πως η ερευνητική ομάδα βρήκε ίχνη ραδιενέργειας στο σιτάρι που καλλιεργήθηκε στην ζώνη αποκλεισμού. «Όμως η διαδικασία της απόσταξης τη μειώνει και το μόνο που μπορούμε πια να εντοπίσουμε στο αλκοόλ είναι άνθρακας-14, στα ίδια επίπεδα που θα περιμένατε να έχει κάθε ποτό», διαβεβαιώνει. 

«Δεν πιστεύουμε ότι η κύρια ζώνη αποκλεισμού θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ευρέως για καλλιέργειες, καθώς είναι πλέον καταφύγιο άγριας ζωής, αλλά υπάρχουν άλλες περιοχές που κατοικούνται ακόμα από ανθρώπους και η αγροτική δραστηριότητα απαγορεύεται. Στοχεύουμε να δημιουργήσουμε ένα προϊόν υψηλής αξίας για να υποστηρίξουμε την οικονομική ανάπτυξη έξω από την κύρια ζώνη αποκλεισμού, όπου η ακτινοβολία δεν είναι πια σημαντικός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία». 

 

Ο Όλεγκ Νάσβιτ της Ουκρανικής Υπηρεσίας για τη Διαχείριση της Ζώνης Αποκλεισμού (σ.σ τα εδάφη έχουν πλέον περιέλθει στην Ουκρανία), σχολιάζει θετικά την ιδέα. «Καλωσορίζουμε αυτή την πρωτοβουλία για χρήση εγκαταλελειμμένων εκτάσεων ώστε να βοηθήσουμε τις τοπικές κοινωνίες», λέει στο Associated Press. «Θα το αποκαλούσα υψηλής ποιότητας "φεγγαρόφως". Δεν η τυπική βότκα αλλά έχει τη γεύση των ουκρανικών μεθόδων απόσταξης. Μου αρέσει».

 

Με πληροφορίες από Guardian και BBC