Μια ασυνήθιστη μέθοδος ταρίχευσης μούμιας αποκαλύφθηκε σε χωριό της Αυστρίας, φέρνοντας στο φως νέες πτυχές για τον θάνατο και τη διατήρηση ενός ιερέα του 18ου αιώνα.
Το μυστήριο της σορού που έχει γίνει μούμια και φυλάσσεται στην εκκλησία του Αγίου Θωμά στο Μπλάζενσταϊν της Αυστρίας φαίνεται να λύθηκε, όπως αναφέρουν οι ερευνητές, οι οποίοι κατέληξαν ότι η ταρίχευση έγινε με τρόπο που δεν έχει καταγραφεί ποτέ ξανά — μέσω του ορθού.
Η μούμια, που κατά καιρούς είχε χαρακτηριστεί ως «αποξηραμένος ιερέας», θεωρείται ότι ανήκει στον αριστοκρατικής καταγωγής εφημέριο Φραντς Ξάβερ Σίντλερ φον Ρόζενεγκ, ο οποίος πέθανε το 1746 σε ηλικία 37 ετών. Η εικασία αυτή βασιζόταν μέχρι πρότινος σε ιστορικές πηγές και εξωτερικές παρατηρήσεις.
Η πρόσφατη έρευνα αποκάλυψε ότι το σώμα του ιερέα είχε πληρωθεί εσωτερικά με ξύλινα ροκανίδια, θραύσματα κλαδιών, υφάσματα (μεταξωτά και από κάνναβη), καθώς και χλωριούχο ψευδάργυρο — υλικά που προφανώς χρησιμοποιήθηκαν για την απορρόφηση των υγρών του σώματος.
«Το τοίχωμα του σώματος δεν είχε ανοιχτεί – επομένως η μόνη δυνατή είσοδος ήταν το ορθό», δήλωσε ο Δρ. Andreas Nerlich, παθολόγος στο Πανεπιστήμιο Ludwig Maximilian του Μονάχου και επικεφαλής της μελέτης, επισημαίνοντας την ιδιαιτερότητα της μεθόδου σε σχέση με παραδοσιακές πρακτικές ταρίχευσης, ακόμη και εκείνες της αρχαίας Αιγύπτου.
Από την ακτινογραφία στη νεκροψία: Τι αποκάλυψε η επιστήμη για τη μούμια
Παλαιότερες εξετάσεις της μούμιας, περιλαμβανομένων ακτινογραφιών, δεν είχαν εντοπίσει την εσωτερική πλήρωση, αλλά αποκάλυψαν ένα στρογγυλό αντικείμενο στο αριστερό κάτω έντερο, γεγονός που τροφοδότησε θεωρίες πως ο θάνατος οφειλόταν σε κατάποση δηλητηριώδους κάψουλας.
Κατά τη διάρκεια πρόσφατης ανακαίνισης της κρύπτης, οι ερευνητές έλαβαν άδεια για μερική νεκροψία και περαιτέρω αναλύσεις. Η ομάδα διαπίστωσε ότι η μούμια ανήκε σε άνδρα ηλικίας μεταξύ 35 και 45 ετών, με τη ραδιοχρονολόγηση να τοποθετεί τον θάνατό του μεταξύ 1734 και 1780 — εύρος που εναρμονίζεται με τα ιστορικά στοιχεία για τον Σίντλερ.
Ο εφημέριος που έγινε μούμια, η διατροφή του και τα μυτερά παπούτσια
Η ανάλυση δείγματος οστού, δοντιού και δέρματος έδειξε διατροφή πλούσια σε ζωικά προϊόντα και δημητριακά της Κεντρικής Ευρώπης, χαρακτηριστική για έναν τοπικό εφημέριο. Παράλληλα, ο σκελετός δεν εμφάνιζε ενδείξεις σωματικής καταπόνησης, επιβεβαιώνοντας μια μάλλον άνετη ζωή.
«Τόσο το να φοράει μυτερά παπούτσια όσο και το να καπνίζει πίπα είναι πολύ τυπικά για έναν ιερέα εκείνη την εποχή», σχολίασε ο Nerlich, σημειώνοντας ότι η σορός παρουσίαζε σημάδια χρόνιου καπνίσματος πίπας και κάλους στα πόδια.
Η υποψία για θάνατο από δηλητηριώδη κάψουλα αποδείχθηκε λανθασμένη: το αντικείμενο ήταν μια γυάλινη χάντρα, πιθανότατα μέρος ενός ροζαρίου ή διακοσμητικό στοιχείο από τα υφάσματα της ταρίχευσης.
Η ομάδα εντόπισε ενδείξεις φυματίωσης, με πιθανή αιτία θανάτου τη σοβαρή πνευμονική αιμορραγία. Αν και η μέθοδος συντήρησης παραμένει σπάνια, τα ευρήματα εγείρουν ερωτήματα για την πρόθεση πίσω από αυτήν.
Η μούμια της Αυστρίας: Μοναδική αλλά ίσως όχι μεμονωμένη περίπτωση
Παρά τη μοναδικότητα της περίπτωσης, ο σκοπός της ταρίχευσης δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρος. Οι ερευνητές προτείνουν δύο πιθανά ενδεχόμενα: είτε για αποτροπή της διάδοσης μολυσματικής νόσου μέσω «μίασματος» (κακός αέρας), είτε για τη συντήρηση του σώματος κατά τη μεταφορά του στο μοναστήρι του Waldhausen.
«Αυτή είναι η πρώτη περίπτωση με αυτό το είδος καταγεγραμμένης ταρίχευσης», δήλωσε ο Nerlich. «Έτσι, δεν έχουμε ιδέα πόσο συχνά ή πού έχει πραγματοποιηθεί αυτό, αν και υποθέτουμε ότι αυτός ο τύπος ‘βραχυπρόθεσμης συντήρησης’ χρησιμοποιήθηκε πολύ πιο συχνά από ό,τι θα περίμενε κανείς από αυτή τη μεμονωμένη περίπτωση».
Με πληροφορίες από Guardian
