Αυξημένα μέτρα ασφαλείας έχουν τεθεί σε ισχύ στο Μανχάταν ενόψει της 80ής Εβδομάδας Υψηλού Επιπέδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, η οποία ξεκινά αύριο, Τρίτη, στη Νέα Υόρκη. Στην κορυφή της ατζέντας βρίσκεται η κρίση στη Γάζα και η διεθνής πίεση προς το Ισραήλ, με φόντο τις συνεχιζόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις και την ανθρωπιστική καταστροφή.
Η αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους αναμένεται να κυριαρχήσει στις τοποθετήσεις ηγετών. Μετά τις ανακοινώσεις Βρετανίας, Καναδά, Αυστραλίας και Πορτογαλίας, ο Εμανουέλ Μακρόν αναμένεται απόψε, μέσα στη Συνέλευση, να γνωστοποιήσει την αντίστοιχη απόφαση της Γαλλίας. Στον ίδιο δρόμο κινούνται η Μάλτα και το Βέλγιο.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου θα μιλήσει την Παρασκευή, υπερασπιζόμενος τη στάση του Τελ Αβίβ. Οι Παλαιστίνιοι εκπρόσωποι θα συμμετάσχουν μέσω βιντεοκλήσης, καθώς οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την έκδοση βίζας στον Μαχμούντ Αμπάς και σε άλλα στελέχη της Παλαιστινιακής Αρχής.
Η διεθνής ατζέντα
Πέραν της Γάζας, οι εργασίες θα εστιάσουν στον πόλεμο στην Ουκρανία, με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι να παρεμβαίνει την Τετάρτη και τον Σεργκέι Λαβρόφ να εκπροσωπεί τη Ρωσία. Στις συζητήσεις περιλαμβάνονται, επίσης, κυρώσεις κατά του Ιράν, θέματα κλιματικής αλλαγής, βιώσιμης ανάπτυξης και μεταρρυθμίσεων στον ΟΗΕ στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «UN80».
Ο πρωθυπουργός φθάνει απόψε στη Νέα Υόρκη με πυκνό πρόγραμμα επαφών. Την Τρίτη θα παραστεί στη δεξίωση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ενώ την Τετάρτη θα παρέμβει σε δύο εκδηλώσεις του ΟΗΕ για την προστασία των παιδιών στο Διαδίκτυο και για την Τεχνητή Νοημοσύνη και τη Διεθνή Ασφάλεια.
Θα έχει διμερείς συναντήσεις με ηγέτες όπως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ο Ιλχάμ Αλίγιεφ και ο μεταβατικός πρόεδρος της Συρίας, ενώ θα συμμετάσχει σε σειρά τριμερών και τετραμερών σχημάτων συνεργασίας. Παράλληλα, θα συναντηθεί με επενδυτές και εκπροσώπους μεγάλων επιχειρήσεων, προβάλλοντας τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.
Την Παρασκευή θα απευθύνει ομιλία ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, εστιάζοντας στη θέση της Ελλάδας ως «πυλώνα σταθερότητας» στη Μεσόγειο, αλλά και στους κινδύνους που απορρέουν από τις διεθνείς κρίσεις σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή.
