Η κρίση του ελληνικού χρέους, θεωρείται πλεόν από όλους τους αναλυτές τμήμα της κρίσης της ευρωζώνης και ευρύτερα της ΕΕ. Η συνειδητοποίηση αυτή αντανακλάται και στις πολιτικές πρωτοβουλίες που παίρνουν Βερολίνο και Βρυξέλλες, ομολογώντας πως η ελληνική κρίση ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες της αποτελεί έκφραση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
Ο Economist θεωρεί πως η μόνη ενδεδειγμένη λύση είναι η ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους με κούρεμα (haircut) κατά 50% και επικρίνει τους Ευρωπαίους ηγέτες για την άρνηση τους να αποδεχτούν αυτή τη λύση. Τονίζει πως μια τέτοια αναδιάρθρωση έχει ήδη προεξοφληθεί από τις αγορές (πράγματι στη δευτερογενή αγορά τα ελληνικά ομόλογα αξιολογούνται στο μισό της αρχικής τιμής τους) και πως οι τράπεζες μπορούν να αντισταθμίσουν τις απώλειες από το ελεγχόμενο κούρεμα-ήδη αφενός ξεφορτώνονται ομόλογα, αφετέρου λαμβάνουν συνεχώς εγγυήσεις και ρευστότητα. Στο άρθρο τονίζεται επίσης πως ο χρόνος μετρά εναντίον της ευρωζώνης και πως μπορεί ακόμα και σε μια τέτοια λύση η Ελλάδα να εξαρτάται από την ξένη βοήθεια, αλλά θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια της στο μέλλον. Αντίθετα μια χρεοκοπία που θα συνοδευτεί από έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι καταστροφική για το ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Φυσικά αυτό που δε λέει ο Economist είναι πως η προτεινόμενη λύση του σκοντάφτει στην παντοδυναμία των οίκων αξιόλογησης που θα θεωρούσαν αυτοστιγμεί χρεοκοπία μια αναδιάρθρωση, όπως επίσης πως είναι αμφίβολο αν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μπορούν να ανταπεξέλθουν ένα σενάριο κουρέματος στην πραγματικότητα κι όχι στα stress tests του Ιουλίου.
Ουσιαστικά η Ευρωζώνη θα καταλήξει στη λύση που προτείνει ο Economist, όταν θα θεωρήσει πως οι τράπεζες έχουν αποθέματα για να αντέξουν ακι άρα πως οι κραδασμοί μιας αναδιάρθρωσης θα είναι περιορισμένοι.
Η αναγνώριση πως το ελληνικό πρόβλημα είναι στην ουσία του-ή έχει γίνει-ευρωπαϊκό ενισχύει τις δυνάμεις συνοχής της ευρωζώνης, αλλά είναι πολύ πιθανό αυτή η προσπάθεια συνολικής λύσης για το ελληνικό χρέος να αποτελεί το τελευταίο χαρτί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, καθώς μια αποτυχία θα επαναφέρει τις φυγόκεντρες τάσεις που προς το παρόν υποβόσκουν
σχόλια