Τα ηλιακά πάνελ στο Διάστημα θα μπορούσαν να μειώσουν κατά 80% τις ανάγκες της Ευρώπης για ανανεώσιμη ενέργεια έως το 2050, σύμφωνα με μελέτη.
Χρησιμοποιώντας ένα λεπτομερές υπολογιστικό μοντέλο του μελλοντικού ενεργειακού δικτύου της ηπείρου, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ένα σύστημα διαστημικών ηλιακών πάνελ, σχεδιασμένο από τη NASA, θα μπορούσε να μειώσει το κόστος ολόκληρου του ευρωπαϊκού ενεργειακού συστήματος έως και κατά 15%. Παράλληλα, θα μπορούσε να περιορίσει τη χρήση μπαταριών σε ποσοστό άνω των δύο τρίτων.
Η μελέτη, που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του King’s College του Λονδίνου, είναι η πρώτη που αξιολογεί την πιθανή επίδραση της διαστημικής ηλιακής ενέργειας στην Ευρώπη. Τα διαστημικά ηλιακά πάνελ (Space-Based Solar Power – SBSP) που έδωσαν τα θετικά αποτελέσματα βασίζονται σε σχεδιασμό ηλιοστάτη.
Το σύστημα αυτό χρησιμοποιεί καθρεφτοειδείς ανακλαστήρες για να συλλέγει το ηλιακό φως σε τροχιά, το οποίο στη συνέχεια μεταδίδεται σε σταθμούς στη Γη και μετατρέπεται σε ηλεκτρισμό πριν διοχετευθεί στο δίκτυο ενέργειας.
Το υπολογιστικό μοντέλο του ευρωπαϊκού ενεργειακού δικτύου καλύπτει 33 χώρες και προσομοιώνει τη ζήτηση, την παραγωγή και την αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας, ώστε να εντοπίσει την οικονομικότερη λύση για την κάλυψη των αναγκών της Ευρώπης.
Όταν οι ερευνητές ενσωμάτωσαν την έννοια του SBSP στο μοντέλο, βασισμένοι στις προβλέψεις της NASA για την πιθανή ενεργειακή του ικανότητα, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι θα μπορούσε να αντικαταστήσει έως και το 80% της επίγειας ανανεώσιμης ενέργειας της Ευρώπης.
Η παραγωγή ενέργειας στη Γη μέσω ανανεώσιμων πηγών είναι ασταθής και εξαρτάται από τις καιρικές συνθήκες, γεγονός που δυσκολεύει την αξιόπιστη τροφοδοσία και συνεπάγεται μεταβλητό κόστος, τονίζουν οι ερευνητές. Τα SBSP θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια εναλλακτική, κεντρικά ελεγχόμενη πηγή ενέργειας, που θα λειτουργεί πάνω από την ατμόσφαιρα παρέχοντας συνεχώς ισχύ σε κλίμακα gigawatt.
Οι συγγραφείς της μελέτης σημειώνουν ότι η προσομοίωση δεν έλαβε υπόψη πιθανούς κινδύνους που σχετίζονται ειδικά με το Διάστημα, όπως η συμφόρηση τροχιάς, οι διακοπές στη μετάδοση ή οι μεταβολές στη δέσμη, οι οποίες θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιοπιστία και την επιχειρησιακή απόδοση των SBSP.
Επίσης, η πιθανή οικονομική αποδοτικότητα των SBSP δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί πριν από το 2050, καθώς η κατασκευή, η εκτόξευση και η συντήρησή τους θα ήταν υπερβολικά δαπανηρές, εκτός αν η τεχνολογική πρόοδος μειώσει σημαντικά το κόστος.
Ο δρ Wei He, ανώτερος λέκτορας στο τμήμα μηχανικών του King’s College και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Joule, δήλωσε:
«Υπάρχουν κάποιοι κίνδυνοι προς εξέταση, όπως για παράδειγμα τι θα συμβεί αν ο δορυφόρος στο Διάστημα φέρει πάρα πολλά ηλιακά πάνελ. Θα μπορούσε να προκαλέσει συγκρούσεις ή να υποστεί ζημιές από διαστημικά συντρίμμια;»
Παρά τους κινδύνους αυτούς, ο ίδιος πιστεύει ότι η έρευνα δείχνει πως το SBSP έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει τις χώρες να πετύχουν μηδενικές εκπομπές. «Η ανανεώσιμη ενέργεια που αντικαθιστά τα ορυκτά καύσιμα είναι η σημαντικότερη δράση που αναλαμβάνουμε ως άνθρωποι. Η διαστημική ηλιακή ενέργεια είναι μια πιθανή τεχνολογία που μπορεί να παρέχει συνεχώς ηλιακή ενέργεια ως ανανεώσιμη πηγή», είπε.
Η Ιαπωνία αναπτύσσει ήδη SBSP και το ενσωματώνει στη διαστημική και κλιματική στρατηγική της, πρόσθεσε ο δρ Wei He. Η Ευρώπη θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμά της, καθώς η ήπειρος έχει μακρά παράδοση στη διεθνή συνεργασία για τη διασυνοριακή ανταλλαγή ενέργειας και τα διαστημικά προγράμματα μέσω του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος.
Οι συγγραφείς θεωρούν ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να αξιοποιήσει αυτή τη συνεργατική δυναμική για την ανάπτυξη και τη λειτουργία μιας κεντρικής υποδομής SBSP. Με τον τρόπο αυτό, θα δημιουργούσε μια λύση σε κλίμακα ηπείρου για σταθερή, βασική τροφοδοσία με ανανεώσιμη ενέργεια, μειώνοντας την εξάρτησή της από τις μονάδες παραγωγής με φυσικό αέριο.
Με πληροφορίες από Guardian
