Το «επιφανειακό» μέρος πρώτα. Το GLOW αποτελεί μια απολαυστική - και πειστική – αναδρομή σε μια λιτανεία από τοτέμ των '80s: φλας αναφορές στο Flashdance, γκέτες, περμανάντ, νέον επιγραφές, φλουό φούτερ, vintage ηλεκτρονικά παιχνίδια, κομμένα στα δάχτυλα γάντια, συνθεσάιζερ, οικιακά ρομπότ που σερβίρουν κόκες (!), και ένα σωρό άλλα φετίχ/αξεσουάρ της εποχής, από λεοπάρ φόρμες αερόμπικ μέχρι υπερ-καλτ indie rock συγκροτήματα της εποχής, όπως οι Angry Samoans και οι Dead Milkmen. Και βέβαια, μπόλικο γυναικείο (ημι)επαγγελματικό κατς αφού η πλοκή περιστρέφεται γύρω από το στήσιμο ενός θιάσου παλαιστριών (όλες σχεδόν χωρίς προηγούμενη σχετική εμπειρία) στα μέσα της δεκαετίας του '80 με στόχο να αποτελέσει τη βασική ατραξιόν μιας τηλεοπτικής εκπομπής που κινείται στην περιφέρεια της Ομοσπονδίας Κατς, της γνωστής WWF που τόσο γέλιο και fake πώρωση έχει χαρίσει εδώ και δεκαετίες διεθνώς και όχι μόνο στο «αφελές» αμερικανικό κοινό. Η σειρά είναι βασισμένη (χαλαρά) στην αληθινή ιστορία της ομάδας των «Gorgeous Ladies of Wrestling» (G.L.O.W.) που «έδρασε» στα σκοτεινά (προ πολιτικής ορθότητας) βάθη των 80's προσφέροντας στημένη γυναικεία πάλη, γραφικά στερεοτυπικούς χαρακτήρες (όπως και το αντρικό κατς άλλωστε) αλλά και μπόλικο «μάτι» στους λιγούρηδες άρρενες θεατές.
Πέρα από το νοσταλγικό στυλιστικό κανιβαλισμό και τις νόστιμες αναφορές στην τελευταία δεκαετία που δεν υπήρχαν κινητά και ίντερνετ, το GLOW έχει λεπτό χιούμορ, ουσία και περιεχόμενο, ειδικά ως διαχρονική κριτική της βιομηχανίας της μαζικής ψυχαγωγίας και του φτηνού πλην αστραφτερού θεάματος, ενώ πολύ σημαντική στο τεχνικό / αισθητικό κομμάτι είναι η συμβολή του διευθυντή φωτογραφίας Christian Sprenger που έχει κάνει υποδειγματικά «νατουραλιστική» δουλειά σε πολύ ξεχωριστές σειρές όπως το "Baskets" και το "Atlanta". Το GLOW αποτελεί δημιούργημα της Liz Flahive και της Carly Mensch, ενώ τη θέση της βασικού executive παραγωγού κατέχει η δημιουργός της σειράς «Orange Is the New Black», Jenji Kohan, επιτρέποντας έτσι κάποιους παραλληλισμούς με την ατμόσφαιρα και το χιούμορ γυναικείων φυλακών στο OITNB. Στον πυρήνα του GLOW όμως βρίσκεται ένας μεσόκοπος άντρας, ο αγαπημένος - σε μένα τουλάχιστον - κωμικός Marc Maron (αξίζει οπωσδήποτε να δει κανείς την δική του σόλο τηλεοπτική σειρά με τίτλο απλά «Maron», προσωπικά την έχω ισάξια με το «Louie»), ο οποίος υποδύεται ιδιαιτέρως εμπνευσμένα τον ψιλοσεξιστή, ψιλοκοκάκια, ψιλοκυνικό πρώην σκηνοθέτη σάπιων και καλτ slasher ταινιών με τίτλους όπως Blood Disco, που τώρα βρίσκεται στην δυσάρεστη και περίεργη θέση να καθοδηγήσει σεναριακά και σκηνοθετικά τα κορίτσια (άνεργες ηθοποιοί ως επί το πλείστον) στον αλλόκοτο κόσμο του γυναικείου κατς.
Τα αποτελέσματα αυτής της καθοδήγησης είναι σπαρταριστά στην στερεοτυπική υστερία τους: η ηθοποιός με καταγωγή από Καμπότζη γίνεται η μυστηριώδης «Fortune Cookie», η κοπέλα με Ινδικές ρίζες γίνεται η «Βηρυτός η τρομοκράτισσα», μια Αγγλίδα wannabe μοντέλα (την υποδύεται η τραγουδίστρια Kate Nash) γίνεται «η σέξι βιβλιοθηκάριος Britannica» κ.ο.κ. Η πρωταγωνίστρια της σειράς πάντως τυπικά είναι η άξια βετεράνος πολλών και διαφορετικών σειρών από το Community ως το Mad Men, η Alison Brie που υποδύεται την Ρουθ, μια ταλαιπωρημένη ηθοποιό που θέλει να παίζει Στρίνμπεργκ πριν καταλήξει στο τρελό θηριοτροφείο του γυναικείου κατς όπου η μοίρα θα την φέρει αντιμέτωπη με την πρώην καλύτερη της φίλη, με τον άντρα της οποίας κοιμήθηκε ένα μεθυσμένο βράδυ πριν λίγες μέρες. Στην πρώτη σκηνή της σειράς, βλέπουμε τη Ρουθ να απαγγέλει έναν μονόλογο σε μια οντισιόν και κατόπιν να σχολιάζει ενθουσιασμένη περί του πόσο σπάνιοι είναι τόσο ενδιαφέροντες γυναικείοι ρόλοι, όταν διακόπτει τον οίστρο της η άκαρδη υπεύθυνη κάστινγκ για να την πληροφορήσει ότι τόσην ώρα διάβαζε κατά λάθος τον αντρικό ρόλο: «Κάθε σκηνοθέτης μου λέει βρες μου ένα άγνωστο πρόσωπο, ένα κορίτσι που να είναι αληθινό. Οπότε τους φέρνω εσένα για να δουν ότι δεν θέλουν στην πραγματικότητα αυτό που νομίζουν ότι θέλουν». Ακόμα πιο ισοπεδωτική αλλά πιο χρήσιμη ίσως είναι η συμβουλή που θα της δώσει έξω από το ρινγκ ο σκηνοθέτης που υποδύεται ο Marc Maron στον οποίο διαμαρτύρεται ότι της έδωσε να υποδυθεί αντιδημοφιλή χαρακτήρα (μια Σοβιετική «σκύλα«): «Κοίτα 'Στρίνμπεργκ' πώς σε λένε, δε σε συμπαθώ. Χώνεψέ το, κράτα το γερά μέσα σου. Προσπάθησε να μη δίνεις μία. Υπάρχει πολύ δύναμη σ' αυτό...Και επίσης χαλάρωσε. Ο διάβολος έχει τις καλύτερες ατάκες».
