Η μαύρη αλήθεια ήταν ότι εδώ και καιρό το "American Horror Story" είχε κουράσει. Ακόμη και οι φανατικοί της ανώμαλης σκέψης του Ράιαν Μέρφι μετά βίας παρακολούθησαν την 5η σεζόν και απλώς δεν είδαν την 6η. Στο 4ο επεισόδιο του "Freak Show" πρωταγωνίστρια ήταν η κούραση -και όχι η Τζέσικα Λανγκ- και πρέπει να ήταν κανείς συγγενής του για να πει ότι παρακολούθησε όλα τα επεισόδια του "Hotel" και του "Roanoke". Καμία σχέση δεν είχε όλη αυτή η υπερβολή και το σύρσιμο του σεναρίου με τα γρήγορα, απανωτά χαστούκια που έφαγαν οι τηλεθεατές -και "κόλλησαν"- στο "Murder House" (1ος κύκλος), στο υπέροχο "Asylum" (2ος) και μετά στο "Coven" (3oς).
Από εκεί και μετά τα πράγματα κυλούσαν βασανιστικά αργά, είδαν και έπαθαν για να πείσουν την Τζέσικα Λανγκ να παραμείνει και για τον 4ο κύκλο (σ.σ.: είχε δηλώσει ότι επιθυμεί να αποχωρήσει ήδη από τα μισά του "Asylum") και το όλο πλαίσιο συντηρούνταν από κραυγαλέα guests, όπως της Lady Gaga, και με το σενάριο τεντωμένο στα όρια του. Είχε και ο Μέρφι τρεχάματα με άλλες τηλεοπτικές παραγωγές όπως το "Feud" και το "American Crime Story" και πόσα μπορούσαν να κάνουν και η Σάρα Πόλσον με τον Evan Peters.
Ο ρατσιστής άλλος, που μπορεί να είναι ο γείτονάς σου, η φοβία για το διαφορετικό που θες να αφανίσεις, επειδή το εισπράττεις ως απειλή, η μανία απέναντι σε όσους σου είπαν "όχι", οι υποσχέσεις για μια "μεγάλη Αμερική" από έναν λαοπλάνο, οι μετανάστες, τα ομόφυλα ζευγάρια, οι αποσυνάγωγοι και οι αφελείς, όλα μπλέκονται σωστά -μετά από καιρό- και προκαλούν διαδοχικά θλίψη, απογοήτευση, οργή.
Όμως, φαίνεται ότι η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού κάτι έκανε στον Μέρφι. Τον αφύπνισε, τον ενέπνευσε, τον τσίγκλισε, ό,τι κι αν του έκανε, μάλλον ήταν (και το μοναδικό) καλό απ' όλη αυτή την αναταραχή που από τον Ιανουάριο και κάτω βιώνουν οι ΗΠΑ. Το "Cult", ο 7ος κύκλος της πολυσυζητημένης σειράς τρόμου μοιάζει να βρίσκει ξανά τον βηματισμό της, ήδη από το πρώτο επεισόδιο, τραχύ, βίαιο και εξόχως πολιτικοποιημένο από εκεί που δεν το περίμενε κανείς. Ακόμη πιο ειδικά: δεν περιμένεις από μία σειρά τρόμου να κάνει πολιτικό σχόλιο και μάλιστα σοβαρό, προσεγμένο, αιχμηρό, παίζοντας με όλες τις παλιές και νέες φοβίες των Αμερικανών, μπερδεύοντας το αίμα - κέτσαπ με το αίμα που έχει χυθεί το τελευταίο διάστημα σε απανωτά ξεσπάσματα ρατσιστικής βίας. Δεν περιμένεις ωμές αλήθειες από την καθημερινότητα της Αμερικής τώρα, τόσο καίρια και στρωτά στριμωγμένες, σε στιγμιότυπα που σε κάθε άλλη περίπτωση θα ήταν σεναριακή υπερβολή και σπλατεριά σκέτη.
Στο "Cult" οι φοβίες του μέσου Αμερικανού -ανεξήγητες, όπως όλες οι φοβίες, αλλά και συνυφασμένες με τη σύγχρονη αμερικανική ιστορία και την ποπ κουλτούρα της- γίνονται ένα με τη σύγχρονη τρεμούλα που κατέλαβε τους ψηφοφόρους αμέσως μετά την εκλογή του Τραμπ: η κουλροφοβία (ο φόβος για τους κλόουν), χτισμένη μέσα από το αθάνατο "It" του Στίβεν Κινγκ (που μόλις επέστρεψε στους κινηματογράφους με μια νέα ταινία η οποία έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές και σπάει ταμεία στην Αμερική) και ανανεωμένη με τα απανωτά περιστατικά σαλταρισμένων που μεταμφιέστηκαν σε κλόουν κραδαίνοντας μαχαίρια και ρόπαλα μπαίνει στο σενάριο, από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, ως εργαλείο που θα αφηγηθεί ιδανικά την αλληγορία. Ένας "κλόουν" έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ και τρομοκρατεί τους ανθρώπους της.
Δεν είναι τυχαίο που η κεντρική ηρωίδα, η Άλι (Σάρα Πόλσον) παθαίνει κρίση πανικού (όπως έπαθαν στην πραγματική ζωή χιλιάδες Αμερικανοί) όταν τη νύχτα του εκλογικού αποτελέσματος διαπιστώνει ότι τελικά εξελέγη ο... Τραμπ. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι φοβάται τους κλόουν.
Από την άλλη, ένα κλασικό "εθνίκι", ο Κάι (Evan Peters), περιθωριακός και γι' αυτό αποχαλινωμένος, ξεσηκώνεται από τον θρίαμβο Τραμπ και στο πρώτο -τουλάχιστον- επεισόδιο φαίνεται να ενσαρκώνει όλη τη σάπια περί "λευκής υπεροχής" ιδεολογία που έχει προκαλέσει απανωτά ρατσιστικά ξεσπάσματα, ρητορική μίσους στη διαπασών και εσχάτως και δολοφονίες ακτιβιστών, όπως συνέβη με την περίπτωση της Heather Hayes, στο αιματοβαμμένο Σάρλοτσβιλ.
«Ο φόβος είναι νόμισμα, έχει αξία. Ο φόβος σ' ελευθερώνει από τις επιθυμίες σου, από τις φιλοδοξίες σου, από τις μαλακισμένες ανάγκες σου. Ο φόβος είναι αυτό που θες», λέει σε κομβική, για πρώτο επεισόδιο, στιγμή ο ρόλος του Evan Peters και φυσικά δεν είναι παρά η ωμή καταγραφή αυτού που ζουν τώρα οι ΗΠΑ.
Ο ρατσιστής άλλος, που μπορεί να είναι ο γείτονάς σου, η φοβία για το διαφορετικό που θες να αφανίσεις, επειδή το εισπράττεις ως απειλή, η μανία απέναντι σε όσους σου είπαν "όχι", οι υποσχέσεις για μια "μεγάλη Αμερική" από έναν λαοπλάνο, οι μετανάστες, τα ομόφυλα ζευγάρια, οι αποσυνάγωγοι και οι αφελείς, όλα μπλέκονται σωστά -μετά από καιρό- και προκαλούν διαδοχικά θλίψη, απογοήτευση, οργή. Στο βάθος του σκηνικού σχεδόν βλέπεις τον Μέρφι και τους συνεργάτες του με υψωμένο το μεσαίο δάχτυλο και ένα ειρωνικό γελάκι. Κοινώς, πολιτικό σχόλιο μπορείς να κάνεις ακόμη και με την κέτσαπ -για τα ειδικά εφέ- στο χέρι, ακόμη και μέσα από μία σειρά τρόμου, που αποφάσισε να παίξει μαζί του, αλλά στην αληθινή του εκδοχή και να ανατριχιάσει ακόμη και τους πιο ψύχραιμους.
Για πρώτη φορά η καλτίλα έχει τόσα πολλά να πει από την πρεμιέρα της κιόλας, ας ελπίσουμε ότι δεν θα μείνει στα πάνω - πάνω...
