Ο Άλαν Κάμινγκ μιλά με μια σπάνια μίξη χιούμορ, οργής και ευαλωτότητας για όσα βιώνει σήμερα: την πολιτική ασφυξία στις ΗΠΑ, την άνοδο του αυταρχισμού, την τρανσφοβία, αλλά και τη βαθιά του ανάγκη να δημιουργήσει. Από το διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη - με ριγέ μπλούζα, γυαλιά και το γνώριμο θεατρικό στιλ - μιλάει σαν να είναι μονίμως στη σκηνή, με ζωντανές ιστορίες που πηγαινοέρχονται από το Χόλιγουντ στο Μπρόντγουεϊ και από τα Highlands στο Μανχάταν.
Ο ηθοποιός, που έχει γίνει Αμερικανός πολίτης από το 2008, δηλώνει ότι η κατάσταση στις ΗΠΑ είναι πιο επικίνδυνη από ποτέ. Μετά το πρόσφατο μονόλογό του στο Jimmy Kimmel Live! υπέρ των τρανς ανθρώπων, φίλοι του τον προειδοποίησαν ότι «μπορεί να απελαθεί». Ο ίδιος παραδέχεται πως το πίστεψε. «Οι άνθρωποι εδώ φοβούνται πραγματικά. Φοβούνται όταν ταξιδεύουν, φοβούνται ότι μπορεί να κρατηθούν στο αεροδρόμιο, φοβούνται για τη σωματική τους ασφάλεια. Το νιώθω κι εγώ αυτό. Η Αμερική αυτή τη στιγμή λειτουργεί με μια λογική εξόντωσης των πιο ευάλωτων».
Την ίδια στιγμή, ασκεί δριμεία κριτική στο πολιτικό κλίμα στη Βρετανία, θεωρώντας ότι η ρητορική επιθετικότητας προς τις ΛΟΑΤΚΙ κοινότητες έχει νομιμοποιηθεί. Σχολιάζοντας δημόσιες παρεμβάσεις της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, είναι ξεκάθαρος: «Όταν αποκλείεις τρανς γυναίκες από ένα κέντρο για θύματα βιασμού, αυτό λέγεται τρανσφοβία. Δεν χρειάζεται να το ωραιοποιούμε».
«Ένα θέατρο γεμάτο ζωή, σε μια εποχή που όλα σκοτεινιάζουν»
Παρά την πολιτική αγωνία, ο Κάμινγκ βρίσκεται στην πιο δημιουργική φάση της καριέρας του. Ως νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Pitlochry Festival Theatre στη Σκωτία, παρουσιάζει ένα πρόγραμμα για το 2026 που, όπως λέει, είναι «εντελώς προσωπικό». Το θέατρο ετοιμάζεται για μια χρονιά γεμάτη ένταση, ποικιλία και θεατρική “τρέλα”: μουσικά έργα, νέες σκωτσέζικες παραγωγές, συνεργασίες με δημιουργούς που θαυμάζει, αλλά και μια σειρά queer εκδηλώσεων μέσα στον χειμώνα, με τον Ίαν ΜακΚέλεν, τον Γκράχαμ Νόρτον και τον Αρμιστέντ Μόπιν. «Ήθελα ένα φεστιβάλ χαράς, σε μια εποχή που οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι δέχονται τεράστια πίεση», λέει.
Εξακολουθεί, βέβαια, να θυμάται τους σταθμούς της καριέρας του με σχεδόν παιδικό ενθουσιασμό: το πώς ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ του ζήτησε πάνω από 60 λήψεις στο Eyes Wide Shut, πώς η σκηνή του στο GoldenEye έγινε cult, πώς το Spice World ήταν «από τις πιο διασκεδαστικές δουλειές» της ζωής του. Και σήμερα, μέσα από το The Traitors US, έχει γίνει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες τηλεοπτικές φιγούρες της εποχής.
Μιλά επίσης για το σκοτεινό κομμάτι της ζωής του —την κακοποίηση που υπέστη ως παιδί από τον πατέρα του— θέμα που έχει επεξεργαστεί δημόσια στα απομνημονεύματά του. «Δεν υπάρχει πλήρης ανάρρωση. Έχω θεραπεία συνεχώς. Ζω μια χαρούμενη ζωή, αλλά αυτό που μου συνέβη είναι πάντα εκεί. Το κουβαλάς και το δουλεύεις».
Παρά τα τραύματα, την πολιτική ένταση και τον ανοιχτό ακτιβισμό του, ο Κάμινγκ παραμένει μια από τις πιο φωτεινές, εκρηκτικές προσωπικότητες της σκηνής. «Πρέπει να μιλήσουμε», λέει. «Πρέπει να πούμε ότι πιστεύουμε στην αξιοπρέπεια όλων. Αν δεν το κάνουμε τώρα, θα είναι αργά».
