Για τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε στη συναυλία που έκανε πάνω σε φορτηγό, το οποίο γύρισε όλη την Αθήνα, αλλά και τα σχόλια για τη στάση έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, μίλησε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη.

 

Το Σάββατο, η ερμηνεύτρια και οι μουσικοί της γύρισαν όλη την Αθήνα, τραγουδώντας επί 3,5 ώρες, σε μια διαδρομή που πέρασε και από τα νοσοκομεία «Ευαγγελισμός» και «Σωτηρία», για ένα «μουσικό ευχαριστώ» στους ανθρώπους που είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντιας στον κορωνοϊό.

 

Αρκετοί σχολίασαν το γεγονός ότι η εν κινήσει συναυλία έκανε στάση έξω από το Μέγαρο Μαξίμου. Όταν της επισημάνθηκε ότι σε εκείνο το σημείο είχε συγκεντρωθεί κόσμος, που ίσως δεν τηρούσε τις αποστάσεις, σχολίασε ότι «σίγουρα ήταν μια εικόνα που μπορούσε να αποφευχθεί», αλλά συμπλήρωσε μιλώντας στο Mega: «Ας μην εστιάσουμε εκεί. Αυτές οι 3,5 ώρες στην Αθήνα ήταν μια σκέψη προσφοράς απέναντι στον κόσμο και την κοινωνία, να δώσουμε λίγη χαρά. Λυπάμαι που έγινε focus μόνο στην Ηρώδου Αττικού, γιατί αφορούσε όλη την Αθήνα, από τους ανθρώπους στα σούπερ μάρκετ μέχρι τον πρωθυπουργό και από τον πρωθυπουργό μέχρι τον καθαριστή».

 

Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη είχε αναφερθεί στα σχόλια και σε ανάρτησή της στα social media στα οποία μεταξύ άλλων ανέφερε: «Όσο για το δηλητήριο που έσταξε από κάποιους που δεν "κατάλαβαν"ας χρησιμοποιηθεί για ιατρικούς σκοπούς».

 

«Αρκετές στιγμές έκλαιγα»

 

Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη εξήγησε πως αυτή η συναυλία ήταν μια ιδέα που είχε προσπαθώντας να σκεφτεί τι μπορούσε να κάνει για να δώσει λίγη χαρά και αισιοδοξία, ενώ ο δήμαρχος Αθηναίων βοήθησε στην υλοποίησή της.

 

«Αισθάνθηκα ασύλληπτα συναισθήματα. Οι εικόνες θα μείνουν ανεξίτηλες στην καρδιά και την ψυχή μου. Άνθρωποι που έβγαιναν με πιτζάμες στα μπαλκόνια, άλλοι μας πετούσαν λουλούδια, άλλοι έβγαιναν από το σούπερ μάρκετ και άφηναν κάτω τις τσάντες για να μας χειροκροτήσουν και να τραγουδήσουν», περιέγραψε.

 

«Έκλαιγα αρκετές στιγμές και σταματούσα να τραγουδώ, κλαίγανε οι μουσικοί και ο κόσμος έκλαιγε από τα μπαλκόνια», συμπλήρωσε και πρόσθεσε: «Η εικόνα που με λύγισε ήταν και στα δύο νοσοκομεία, όταν είδα γιατρούς και νοσηλευτές που παλεύουν τόσο καιρό ενάντια στον κορωνοϊό. Κάποια στιγμή βγήκαν ασθενείς στα μπαλκόνια και μας χαιρετούσαν. Ήταν σαν μία έκρηξη ζωής, σαν να έβγαινε ήλιος έξω από τα μπαλκόνια».