Μια ερευνητική ομάδα επιβεβαίωσε τον πρώτο μαζικό τάφο στη Μεσόγειο, που σχετίζεται με την αρχαιότερη καταγεγραμμένη πανδημία στον κόσμο, προσφέροντας νέα στοιχεία για την πανώλη του Ιουστινιανού.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο «Journal of Archaeological Science», δίνει μια σπάνια εικόνα για την καθημερινή ζωή, την κινητικότητα και την ευαλωτότητα των πολιτών οι οποίοι επλήγησαν -κατά εκατομμύρια- από την πανώλη μεταξύ 6ου και 8ου αιώνα.
Το DNA από τα θύματα που βρέθηκαν στον μαζικό τάφο στο Τζεράς της Ιορδανίας, δείχνει ότι πρόκειται για ένα μοναδικό γεγονός ταφής, και όχι για την σταδιακή ανάπτυξη ενός κανονικού νεκροταφείου.
Οι επιστήμονες επικεντρώθηκαν στους ανθρώπους που πέθαναν, στον τρόπο ζωής τους, στην ευαισθησία τους στην ασθένεια και στο γιατί βρισκόντουσαν στο Τζεράς, ένα εμπορικό κέντρο και επίκεντρο της πανδημίας από το 541 έως το 750 μ.Χ. Η καθηγήτρια Rays Jiang τόνισε ότι η έρευνα μετατρέπει τα γενετικά δεδομένα σε ανθρώπινες ιστορίες, δείχνοντας πώς η πόλη βίωσε την κρίση.
Από τον τάφο ανακαλύφθηκαν πάνω από 200 άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, που αποτελούσαν μία προσωρινή κοινότητα, παγιδευμένη από την πανδημία, με τρόπο παρόμοιο με την αναστολή ταξιδιών κατά την Covid.
Οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι οι πανδημίες δεν είναι μόνο βιολογικά γεγονότα, αλλά και κοινωνικά φαινόμενα, που επηρεάζουν πραγματικούς ανθρώπους μέσα στο περιβάλλον τους.
Η μελέτη δείχνει επίσης ότι αρχαίες πανδημίες άνθισαν σε πυκνοκατοικημένες πόλεις, που επηρεάζονταν από τις μετακινήσεις και τις περιβαλλοντικές αλλαγές, και προσφέρει συγκρίσεις με σύγχρονες πανδημίες, όπως η Covid, καταρρίπτοντας μύθους περί «άλλης εποχής» ή αμφισβήτησης της πραγματικότητας της πανώλης του Ιουστινιανού.
