Ένα γυάλινο κτίριο που σχεδιάστηκε το 1952 από τον Λούντβιχ Μις βαν ντερ Ρόε ολοκληρώθηκε στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα στο Μπλούμινγκτον, περισσότερα από 50 χρόνια μετά τον θάνατο του γερμανοαμερικανού πρωτοπόρου αρχιτέκτονα που με τις καινοτόμες ιδέες του διαμόρφωσε τη σύγχρονη αρχιτεκτονική.
Τώρα γνωστό ως Eskenazi School of Art, Architecture + Design, το σχέδιο προσαρμόστηκε για σύγχρονη χρήση από τα σχέδια που ανακαλύφθηκαν ξανά από το αρχιτεκτονικό στούντιο της Νέας Υόρκης Thomas Phifer and Partners.
Ο σχεδιασμός της σχολής Εσκενάζι ανατέθηκε στον Μις βαν ντερ Ρόε από την αδελφότητα Pi LambdaPhi την ίδια στιγμή που δούλευε στο Farnsworth House.
Το κτίριο πλάτους 18 μέτρων και μήκους 43 μέτρων είναι διώροφο με προφίλ από λευκό χάλυβα, χαρακτηριστικό υλικό του αρχιτέκτονα.
Το επάνω επίπεδο είναι διαφανές, από γυαλί και προεξέχει πάνω από τους τοίχους από σκυρόδεμα της κατασκευής του ισογείου. Το κάτω επίπεδο είναι κυρίως ανοιχτό, με κεντρικό αίθριο που εκτείνεται μέχρι τον δεύτερο όροφο. Οι εσωτερικοί χώροι χωρίζονται από λευκούς και ξύλινους τοίχους, με δάπεδα από γκρι ασβεστόλιθο και εκεί υπάρχουν των Μις βαν ντερ Ρόε και Φλόρενς Νολ.
Στα σχέδια έγιναν αλλαγές ώστε να συμμορφώνονται με τον σύγχρονο κώδικα που περιλαμβάνουν την προσθήκη μιας σκάλας, ενός υδραυλικού ανελκυστήρα και διευρυμένου μηχανολογικού χώρου, ενώ για τη συμμόρφωση με τα σύγχρονα αρχιτεκτονικά πρότυπα αντικαταστάθηκε το γυαλί με μονωμένος γυαλί υψηλής απόδοσης.
«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη έμπνευση για εμάς από το να μάθουμε και να δουλέψουμε σε ένα αριστούργημα από αυτόν τον τιτάνα της αρχιτεκτονικής του 20ου αιώνα», είπαν οι διδάσκοντες της Σχολής Εσκενάζι.
Το αρχικό έργο εγκαταλείφθηκε λόγω έλλειψης κεφαλαίων και τα σχέδια ξεχάστηκαν μέχρι το 2013, όταν ένας απόφοιτος και πρώην μέλος της αδελφότητας Sidney Eskenazi ειδοποίησε την αδελφότητα για την ύπαρξη των αρχικών σχεδίων, τα οποία ήταν μεταξύ της συλλογής Μις βαν ντερ Ρόε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) στο Νέα Υόρκη.
Έτσι το έργο υλοποιείται και θα ολοκληρωθεί μέσα στο 2022 γιορτάζοντας το έργο του Μις βαν ντερ Ρόε, ενός από τους πιο γνωστούς αρχιτέκτονες του 20ου αιώνα και του τελευταίου διευθυντή της σχολής Bauhaus.
