Το «Δυο-δυο, στην μπανιέρα δυο-δυο» ακούγεται επίκαιρο τώρα, λόγω οικονομικής κρίσης. Πώς σας φαίνεται αυτό;
Αυτό το κομμάτι, λόγω κάποιας αφορμής, αναδύεται κατά καιρούς. Πριν από κάποια χρόνια, θυμάμαι, το είχε βάλει ο «Ριζοσπάστης» στο εξώφυλλό του με μεγάλα γράμματα, επειδή είχαμε λειψυδρία. Τώρα, στης ακρίβειας τους καιρούς, η μπανιέρα θέλει και πάλι το «δυο-δυο».
Εμφανίζεστε κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Polisμαζί με την Ευσταθία και τους CalouCacu. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Μας σύστησε ένας κοινός φίλος που είχαμε με την Ευσταθία. Πήγα, την άκουσα και μου άρεσε. Έχει τσαγανό και περιεχόμενο. Είναι καλά τα τραγούδια της, είναι σωστό κορίτσι και έτσι συνεργαζόμαστε όμορφα.
Πώς βλέπετε την ανταπόκριση του κόσμου που έρχεται να σας ακούσει και να σας δει; Υπάρχει κοινό που αγαπά πολύ τα τραγούδια σας -τα παλιά- και υποθέτω και τα καινούργια. Πώς αισθάνεστε γι' αυτό;
Ξέρεις, τα τραγούδια είναι σαν τους ανθρώπους. Όταν έχεις 5-6 πολύ καλούς φίλους, τους έχεις για μια ζωή. Κάπως έτσι λειτουργούν και αυτά.
Είστε οπαδός της τεχνολογίας; Ψάχνετε για καινούργιους μουσικούς, στο myspaceγια παράδειγμα;
Έχει ξεχειλώσει αρκετά το myspace, δεν είναι τόσο μουσικός τόπος πλέον. Γενικά, πιστεύω ότι το τραγούδι έχει γίνει καταναλωτικό προϊόν, ενώ δεν είναι αυτό το νόημα ύπαρξης των τραγουδιών. Το τραγούδι είναι για παρηγοριά, για χαρά, για ξεφάντωμα, για προβληματισμό. Νομίζω είναι και υποτιμητικό για τον κόσμο να τους προσδίδεται μονάχα η υπόσταση του καταναλωτή. Κατά τα άλλα, όσον αφορά τους νέους συναδέλφους, νομίζω ότι είναι σχετικά καλά τα πράγματα. Δηλαδή στη Ελλάδα δεν έχει συμβεί αυτό που έχει συμβεί σε άλλες δυτικές χώρες. Εδώ, δεν έχει εξαφανιστεί τελείως η παράδοση. Υπάρχει μια συνέχεια στη μουσική και στην τέχνη.
Μιλήστε μου για τη διαδικασία της δημιουργίας του τελευταίου σας δίσκου, του Καμικάζι;
Το τραγούδι γίνεται όπως και το κρασί. Θέλω να πω, όπως φυτεύεις για να κάνεις το αμπέλι, έτσι φυτεύεις και τις εμπειρίες μέσα σου για να μετουσιωθούν σιγά σιγά σε δεντράκι, άλσος και καρπό. Είναι μια διαδικασία χρονοβόρα. Πώς χτίζεις ένα κτίριο και ξεκινάς από τα θεμέλια και φτάνεις στα κεραμίδια.
Αυτή η δουλειά πόσο σας πήρε;
Είχα πολλές ιδέες από αρκετά πιο παλιά. Δεν μπορώ να πω ότι είναι μια συλλογή από τραγούδια που φτιάχτηκαν σε 2 ή 3 χρόνια, δεδομένου του ότι κι εγώ κρατάω σημειώσεις για τα πράγματα που με ενδιαφέρουν και με απασχολούν: στιχουργικά, μελωδικά κι αρμονικά. Το τραγούδι σου λέει μόνο του πότε τελειώνει. Όπως εσύ, όταν ανοίγεις την ντουλάπα σου και αρχίζεις να ντύνεσαι. Φοράς αυτό, το συνδυάζεις με εκείνο, μετά το βγάζεις και φοράς κάτι άλλο, αλλάζεις παπούτσια, φτιάχνεις τα μαλλιά σου και κάποια στιγμή κοιτάζεσαι και λες, ώπα εντάξει, εδώ είμαστε!
Πώς και το γυρίσατε στο λαϊκό και κάπως ρεμπέτικο; Η μουσική των τραγουδιών του δίσκου είναι αλά Ζαμπέτας και Τσιτσάνης. Μια ζωή όμως σας θυμόμαστε με πιο rockδιάθεση.
Ψήγματα και σπαράγματα από λαϊκές καταβολές και ρεμπέτικες υπήρχαν πάντα. Δεν έπεσε από τον ουρανό αυτός ο δίσκος, έχει το προηγούμενό του, τη ρίζα του. Ο Βαμβακάρης, φερ' ειπείν, που του έχω αφιερώσει ένα κομμάτι, είναι ο πρωτομάστορας του συναφιού μας. Είναι ο πρώτος που ξεκίνησε να γράφει όπως οι παλιοί μπλουζίστες. Ξεκίνησε να γράφει σε ένα περιβάλλον αστικό, φτωχολογιάς, του Πειραιά του ‘30 και του ‘40. μέσα σε αυτές τις τόσο δύσκολες εποχές. Του έχω λοιπόν ιδιαίτερη αδυναμία ως τεχνίτη τραγουδιών.
Στο ένθετο του άλμπουμ βλέπουμε και ζωγραφικά σας έργα, ολίγον ψεχεδελικά θα έλεγα. Είναι απωθημένο σας η ζωγραφική;
Είναι μια τρέλα παιδική, που τη συνεχίζω. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τα παιδικά μας όνειρα. Πάντως, καλά τα λες ψυχεδελικά, αφού κι εγώ παιδί της ψυχεδέλειας είμαι. Μ' άρεσαν πάντα τα έντονα χρώματα, η ελαφρότητα και η χαρά της ζωής. Αυτά ήταν τα μότο της δικιάς μου γενιάς.
Εκτός από μουσικός είστε και μαθηματικός. Που πιστεύετε ότι έχουν βοηθήσει ή επηρεάσει τα μαθηματικά στη μουσική;
Έχω δουλέψει μια πενταετία ως μαθηματικός. Με τα μαθηματικά έμαθα να δουλεύω συγκροτημένα. Έχουν συναίσθημα, εννοώντας τα θεωρητικά μαθηματικά. Η αλήθεια όμως είναι ότι στη μουσική το συναίσθημα υπάρχει πιο ολοκληρωμένο. Η αρμονία, η θεωρία της μουσικής έχουν άμεση σχέση με τα μαθηματικά, αλλά αυτό δεν φτάνει για να κάνεις μουσική. Υπάρχουν, για παράδειγμα, μουσικοί που δεν έχουν ιδέα από τη θεωρία, αλλά έχουν κάνει αριστουργήματα. Μερικές φορές η γνώση σε περιορίζει αντί να σου ανοίξει τους ορίζοντες.
Τελικάτραγουδοποιός, ζωγράφος, μαθηματικός και ηθοποιός;
Δεν έχω δηλώσει ποτέ ούτε ηθοποιός ούτε ζωγράφος. Είναι πράγματα που τα κάνω περιστασιακά και με μεράκι. Τα αντιμετωπίζω ως μια ξεχωριστή εμπειρία.
Τι μουσική ακούτε σπίτι;
Πολλά. Μου αρέσει η τελευταία δουλειά του Chris Rea και του David Gilmour. Τα αυτιά μου όμως είναι ανοιχτά συνεχώς, ακόμα και όταν μπαίνω στο ταξί. Βέβαια, καμιά φορά θα ήθελα η ακοή μου να μην είναι τόσο αναλυτική. Ακούω συχνότητες.
σχόλια