Αθήνα

Έπιασε κρύο και στέκομαιστη στάση του 10 / του τρόλεϊ, γωνίαΒουλιαγμένης και Καλλιρρόης / είναι τοπιο τέλειο τρόλεϊ στον κόσμο / είναιδιπλό, έχει αυτά τα καταπληκτικά,εκτυφλωτικά κίτρινα και μοβ και μεπηγαίνει στη δουλειά μου (σχεδόν) / σήμεραδεν έχει κόσμο στη στάση και απολαμβάνωτην ησυχία, το βοριά και τον ουρανό πουείναι πάντα τρομακτικά καθαρός και...στιλπνός / αχ, δεν ξέρω ακριβώς τι σημαίνει«στιλπνός», αλλά αν υπάρχει μια εικόναπου μέσα μου περιγράφει καλύτερα απόκάθε άλλη αυτή την τόσο ποιητική λέξη/ είναι ο ουρανός της Αθήνας όταν φυσάειβοριάς / με το βοριά τα σύννεφα αποκτούνξαφνικά προσωπικότητα, γίνονται μονάδεςκαι παίρνουν πρωτοβουλίες / τρέχουν,γίνονται υπερβολικά μεγάλα, εξαφανίζονταιγρήγορα / η μοναξιά μου τελειώνει πολύγρήγορα όταν με πλησιάζουν δύο πολύδιαφορετικοί άνθρωποι που κάποια τύχηή ατυχία της ζωής τους έφερε μαζί αυτήντη συγκεκριμένη ώρα, σ' αυτό τοσυγκεκριμένο σημείο της Αθήνας / πρινκαταλάβω καλά καλά τι γίνεται, ο κύριοςτου παράδοξου, μεσήλικου ζευγαριού μουέχει συστηθεί / και συστήνει την παρέατου / αυτός είναι σαν αγγλοσαξωνικόγεροντοπαλίκαρο / θα μπορούσε να είχεγεννηθεί σε μια μικρή πόλη της ΒόρειαςΚαρολίνας και να τον φώναζαν Τιμ ήΤζόναθαν / μου θυμίζει έναν ζεν πρεμιέτου Χόλιγουντ που έπαιξε σε ένα έργο τοσπασίκλα και τον είχαν κάνει αγνώριστο/ α, ναι, τον Ράσελ Κρόου στο ρόλο τουφοβερού μαθηματικού / ναι, με λίγεςδιορθωτικές κινήσεις θα μπορούσε ναδείχνει πολύ διαφορετικός / περιέργως,από το στόμα του βγαίνουν ελληνικά / καιείναι τόσο ευγενικός που παραλύω / είμαιόλο χαμόγελα και είμαι πρόθυμος να χάσωκαι το τρόλεϊ που ωστόσο δεν φαίνεται/ με ρωτάει τι σκέφτομαι για το Δημιουργόμας, αν με απασχολεί η καταγωγή τουανθρώπου, αν πιστεύω σε κάτι μεγαλύτεροαπό τον άνθρωπο / καταλαβαίνω ότι είναιΜάρτυρες του Ιεχωβά και σκέφτομαι πόσοέχει εκσυγχρονιστεί το θρησκευτικόμάρκετινγκ από τις εποχές που κάτιφοβισμένες κυριούλες με μηδέν αυτοπεποίθησησε πλησίαζαν και σου προσέφεραν, σχεδόνπαρακαλώντας, το «Ξύπνα!» / το τρόλεϊξεπροβάλλει πίσω από το εκκλησάκι τηςΑγίας Φωτεινής και ο ευγενέστατος κύριοςκαταλαβαίνει ότι πρέπει να κάνει γρήγορα/ η συνοδός του δεν έχει βγάλει σχεδόνούτε «κιχ» / παρακολουθεί με σεβασμόκαι θαυμασμό τα προσεκτικά λόγια τουκυρίου / μπορεί να είναι ο μέντοράς της,σκέφτομαι / πριν βουτήξω στο τρόλεϊ μούπροσφέρουν δωρεάν μια έκδοση για το απόπού ερχόμαστε / ανεβαίνω χαρούμενοςγιατί ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησαστο δρόμο ήταν όλο χαμόγελα και «καλημέρασας». Και πήρα και δωράκι! / (Η φωτογραφία,τιμής ένεκεν των εγκαινίων του νέουΜουσείου της Ακρόπολης στις 20 Ιουνίου/ ναι, ανακοινώθηκε!).