Ποιες είναι οι αναμνήσεις σας απ’ την πρώτη σας γειτονιά; Σε ποιες εικόνες βασιστήκατε για να γράψετε το κείμενο;
Δεν είναι τόσο αναμνήσεις, γιατί γενικά δεν είμαι τύπος των αναμνήσεων, ούτε αναπολώ ούτε νοσταλγώ. Το έργο είναι αυτό που θα λέγαμε «ντοκιμαντέρ φιξιόν», ξεκινάει δηλαδή από κάτι πραγματικό, αληθινό, αλλά μετά πάει βόλτα αλλού. Εξάλλου, αυτό έκανα και μικρή. Μπορεί, ας πούμε, να περνούσα έξω από ένα παράθυρο, να έβλεπα μια κυρία με μια κουτάλα στο χέρι και, γυρνώντας, να έλεγα στους δικούς μου τερατώδεις ιστορίες γι’ αυτό, ότι είδα μια γυναίκα μ’ έναν κότσο και μια ρόμπα έτσι κι έτσι, που κρατούσε μέσα στο σαλόνι της ένα μαχαίρι. Κάποιος που θα θελήσει να έρθει θα πρέπει να ξέρει οτι δεν θα παρακολουθήσει βαρετές αλήθειες, αλλά αλληγορίες, παραμύθια, παραβολές. Ό,τι πιο χρήσιμο, δηλαδή, για να καταλάβεις ποιον έχεις απέναντί σου, περισσότερο κι απ’ το να καθόταν να σου αραδιάσει με λεπτομέρειες όλη του τη ζωή.
Πώς σας ήρθε η ιδέα να γράψετε έναν μονόλογο βασισμένo σε αυτοβιογραφικές σας εμπειρίες;
Δεν νιώθω ότι είναι μονόλογος, αλλά η αφορμή για έναν σιωπηλό διάλογο με τους ανθρώπους που θα έρθουν. Ως προς το γιατί, νομίζω ότι είναι οι καιροί που μου το έχουν προκαλέσει αυτό. Διψώ για επικοινωνία περισσότερο από ποτέ.
O σκηνοθέτης αποκαλεί την παράσταση «ένα άφοβα ρομαντικό mini live». Τι σημαίνει αυτό;
Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, ο σκηνοθέτης του έργου, καθώς και οι μουσικοί που συμμετέχουν ζωντανά, ο Γιώργος Πούλιος και ο Κώστας Τσιώλης, ανήκουν σε άλλη γενιά. Η μείξη των χαρακτήρων και των γενεών ήταν πολύ χρήσιμη νομίζω, γιατί εγώ, όσο να ’ναι, ανήκω στη γενιά της κορόνας, του μεγαλόστομου κατά κάποιον τρόπο, κι η συμβολή τους αλάφρυνε πολύ το πράγμα, το έκανε πιο ποπ, κάνοντάς του πολύ καλό. Το «άφοβα ρομαντικό» είναι το χιούμορ του Ευριπίδη που, ως πιο νέος, είναι πιο ωμός, πιο κυνικός από μένα. Και το «mini live» αφορά πιο πολύ τη μορφή της παράστασης, που δεν είναι αμιγώς θεατρική.
Έχει σημασία ότι ο χώρος των παραστάσεων είναι κοντά στην πρώτη σας γειτονιά;
Ναι, είναι παρα πολύ διασκεδαστικό ότι ο χώρος «Προσωρινός» είναι στη Δεινοκράτους, μερικά στενά πιο κάτω απ’ το σπίτι όπου γεννήθηκα, Πλουτάρχου και Bασιλίσσης Σοφίας, στο ισόγειο μιας άλλης πολυκατοικίας. Είναι σαν σκανταλιά και, φυσικά, από τους βασικούς λόγους που θέλαμε με τον Ευριπίδη να πάμε εκεί.
Το έργο παρουσιάστηκε και πέρσι στο Low Βudget Festival; Ποιες ήταν οι αντιδράσεις απ’ το κοινό; Έχετε κάνει κάποιες αλλαγές;
Το έργο παίχτηκε πρώτη φορά πέρσι στο Low Βudget για τρεις ημέρες μόνο. Ήταν ένα προσχέδιο, ένα σκίτσο. Φέτος το ξαναδουλέψαμε απ’ την αρχή και νομίζω ότι τώρα βρήκε το αληθινό του πρόσωπο.
Τι θέλετε ν’ αποκομίσει ο θεατής;
Πολύ λίγα, ή ίσως πάρα πολλά. Θέλω να χαρεί, να συγκινηθεί, δεν θέλω να θαμπωθεί από τη μεγαλοφυΐα μου, ούτε να με θαυμάσει. Θα ‘θελα να νιώθει όπως νιώθω κι εγώ, όταν ακούω ένα τραγούδι που μ’ αρέσει: κάτι ζεστό να σαλεύει μέσα στην κοιλιά μου. Εξάλλου, νομίζω ότι αυτό είναι το έργο, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο: ένα μακρύ τραγούδι, ένα μπλουζ. Και θα ‘θελα να ‘ρθουν οι φίλοι μου, οι δικοί μου, ν’ αναγνωρίσουν μέσα στο κείμενό μου κάτι απ’ αυτούς και να καταλάβουν ότι τους αγαπώ, έστω κι αν για να το πω μού χρειάζονται τόσες λέξεις, τόσο περίπλοκοι τρόποι!
σχόλια