Ο πιο διάσημος και ο πιο επιδραστικός δημιουργός στην ιστορία των underground κόμικς και ένας από τους κορυφαίους εικαστικούς αφηγητές των τελευταίων πενήντα και πλέον ετών, κλείνει φέτος τα 75 του χρόνια και παρά τη φήμη και την καταξίωση δεν μπορεί να απαλλαγεί από την ταμπέλα του «αμφιλεγόμενου» και του «παρεξηγημένου».
Το έργο - ή ένα μέρος του πολυποίκιλου έργου - του μεγάλου καρτουνίστα, εικονογράφου και σατιρικού ανατόμου της αμερικανικής παθολογίας (παρότι ζει εδώ και δυόμιση δεκαετίες ως αυτοεξόριστος στη νοτιοανατολική Γαλλία με τη σύντροφό του Αλίν Κομίνσκι-Κραμπ, επίσης καλλιτέχνιδα των κόμικς, όπως και η κόρη του ζεύγους, Σόφι Κραμπ), τιμάται φέτος σε μια μεγάλη έκθεση στη Νέα Υόρκη υπό τον μακροσκελή αλλά συνεπή στην ουσία του δημιουργού τίτλο "Print: Mind Fucks, Kultur Klashes, Pulp Fiction & Pulp Fact by the Illustrious R Crumb".
«Ούτε που τις κοιτάζω τις γυναίκες πλέον. Προσπαθώ να μην τις σκέφτομαι καν. Βοηθάει αρκετά βέβαια το ότι είμαι 75 και δεν είμαι πια σκλάβος μιας μανιασμένης λίμπιντο.
Με αφορμή αυτή την έκθεση στην γκαλερί David Zwirner που θα διαρκέσει ως τις 19 Απριλίου, ο άνθρωπος που μεταξύ άλλων ανέδειξε μέχρι παρεξηγήσεως στα κόμικς του τις «γυναικάρες με τον μεγάλο κώλο και τα δυνατά πόδια», μίλησε στον Guardian για την παρούσα διανοητική και συναισθηματική του κατάσταση, για τη θέση μέρους της εικονογραφίας του στην εποχή του #MeToo, για τον Τραμπ και γιατί σταμάτησε όχι μόνο να ζωγραφίζει τις γυναίκες αλλά και να σκέφτεται ακόμα...
«Ούτε που τις κοιτάζω τις γυναίκες πλέον. Προσπαθώ να μην τις σκέφτομαι καν. Βοηθάει αρκετά βέβαια το ότι είμαι 75 και δεν είμαι πια σκλάβος μιας μανιασμένης λίμπιντο. Όταν ήμουν νέος, είχα εμμονή με τη σεξουαλική επιθυμία, φαντασιωνόμουν διαρκώς σεξουαλικές καταστάσεις, αυνανιζόμουν αγρίως, έψαχνα να εφεύρω τρόπους μπας και πηδήξω. Ήταν φριχτό. Ευτυχώς για μένα, βρήκα έναν τρόπο να εκφράσω αυτή την εσωτερική τρικυμία στα κόμικς μου, αλλιώς θα είχα καταλήξει στη φυλακή ή σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα. Χωρίς υπερβολή. Είμαι καλύτερα τώρα. Κάπως κατάφερα να τα επιλύσω τα θέματά μου. Με βοήθησαν φυσικά πολύ η επιτυχία και η αγάπη αληθινών γυναικών».
«Φυσικά έχω κοιτάξει τις γυναίκες ως 'σεξουαλικά αντικείμενα', το έχω κάνει χιλιάδες φορές στην πορεία της ζωής μου. Μου έβγαινε αναγκαστικά. Η θέα μιας γυναίκας με μεγάλο κώλο και δυνατά πόδια μου προκαλούσε ρίγη ηλεκτρισμού. Δεν γινόταν να μην το αισθάνομαι. Γινόταν μόνο να συγκρατούμαι και να μην ενεργώ τυφλά με βάση τέτοια ένστικτα, και κάπου εδώ υπεισέρχεται ο «Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας» του Φρόιντ».
«Όταν ήμουν νέος, είχα πολύ θυμό εναντίον των γυναικών, όπως και εναντίον των αντρών και της ανθρώπινης κοινωνίας εν γένει. Τα μετέφερα όλα αυτά στη δημιουργική εργασία μου. Ήμουν αρκετά τρελός για να μην με απασχολούν πολύ οι συνέπειες. Κάποιες από τις κριτικές που δέχθηκα όμως, τελικά με επηρέασαν. Άρχισα να δείχνω μια συστολή, μια αυτοσυγκράτηση. Στο τέλος, μου φαινόταν αδύνατον να ζωγραφίσω κάτι που θα μπορούσε να είναι προσβλητικό για κάποιον. Αυτή είναι η θέση που βρίσκομαι σήμερα».
«Η άποψή μου για τον Ντόναλντ Τραμπ έχει αλλάξει λίγο από τότε που τον είχα ζωγραφίσει σ' εκείνο το κόμικ στριπ του 1989 [το οποίο καταλήγει με τον Κραμπ και την παρέα του να χώνουν τον νυν Πρόεδρο στη λεκάνη της τουαλέτας και να τραβάνε το καζανάκι]. Νομίζω πως τότε τον κολάκεψα λίγο, παρουσιάζοντας τον σα να έχει κάποιου είδους, διεστραμμένη έστω, σοφιστικέ ποιότητα. Τώρα έχω σαφώς χειρότερη άποψη. Είναι σα να διακρίνω πια στοιχεία νταή κακοποιού στον χαρακτήρα του, σα να παρακολουθώ έναν τύπο που λέει χωρίς καμιά ειρωνεία: 'Πού είναι τα γαμημένα λεφτά μου; Θέλω τώρα τα γαμημένα λεφτά μου!».
«Μου έχουν κολλήσει προ πολλού την ταμπέλα 'παρεξηγημένος'. Δεν αισθάνομαι παρεξηγημένος παρά μόνο όταν ο κόσμος αντιδρά στη δουλειά μου σα να υποστηρίζω αυτά που ζωγραφίζω: τις παρανοϊκές καταστάσεις ή την βίαιη σεξουαλική εικονογραφία. Φοβάμαι ότι δεν το πιάνουν το νόημα. Δεν ζωγραφίζω για να προσβάλλω ή να πληγώσω κανένα μες την εξαίρεση συγκεκριμένων περιπτώσεων οι οποίες κατονομάζονται χωρίς περιστροφές, όπως ο Τραμπ».
«Τι να σας πω, εγώ είμαι απλά ένας τρελός καλλιτέχνης. Δεν μπορώ να βρεθώ υπόλογος για αυτά που γράφω ή ζωγραφίζω. Προσωπικά, δε νομίζω ότι μπορούν να έχουν άσχημη επίδραση στους αναγνώστες. Δε νομίζω ότι λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Αυτό που κάνει κακό στους ανθρώπους είναι να τους εξαπατάς και να τους εκμεταλλεύεσαι».
Με στοιχεία από τον Guardian
σχόλια