Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ρίγη στο άκουσμα ενός κομματιού:
Πρέπει να ήταν μέσα στο 1994, τη χρονιά που ξεκίνησα να ακούω rap απο το Yo!MTV Raps ακόμα. Ήταν το "Love comes and goes" των Ed OG & The Bulldogs.
Τόσο το sample όσο και το όλο νόημα, ήταν σχετικά εκτός εποχής, εννοώντας ότι τα κομμάτια τότε ήταν κυρίως battle θεματολογίας, gang related ή just having fun. Αυτό ήταν νοσταλγικά συναισθηματικά φορτισμένο και αρκετά έντονο για τα αυτιά μου τότε.
H πρώτη αφίσα ραπ συγκροτήματος που κρέμασα στο δωμάτιο μου:
Όλως περιέργως, δεν είχα αυτό το teenage εθισμό τα πρώτα χρόνια. Θυμάμαι όμως να σκίζω και να κολλάω διαφημιστικά δίσκων από τα περιοδικά Source & Rap Pages που ήταν και οι κύριες πηγές μας τότε σχετικά με το είδος. Η πρώτη κανονική αφίσα όμως πρέπει να ήταν αργότερα, το Tequila Sunrise των Cypress Hill.
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό από την δεκαετία του ογδόντα:
Το σκάνδαλο Κοσκωτά, αλήθεια. (γέλια)
Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα περήφανος που κάνω ραπ μουσική:
'Οταν τέλη 90s ακόμα, μοιράστηκα την ίδια τοπική σκηνή, στο Βύρωνα με τους Magic De Spell και τους Σαύρα των βασιλικών δρόμων. Rock groups μεν, αλλά ήταν από τους ήρωες μας, ε και, ποιός το περίμενε?!
Η τελευταία φορά που αισθάνθηκα τρακ πριν βγω στην σκηνή:
Στο τελευταίο μου event. Νομίζω αυτό δεν φεύγει ποτέ, απλά μεγαλώνει η αυτοπεποίθηση.
Το πρώτο μουσικό κομμάτι που μου άρεσε και δεν είχε καμία σχέση με το ραπ:
Το Zombie, των Cranberries. To clip, οι στίχοι, η μουσική και αυτή η ιδιαίτερη φωνή, απίστευτο.
Το πρώτο live μου/Το πρώτο dj set:
Το πρώτο live πρέπει να ήταν ένα κομμάτι που είχα γράψει μόνος, μπροστά στο κοινό σχολικής επετείου για το Πολυτεχνείο, αν μετράει (γέλια). Τυπικά όμως, στο Ταπητουργείο στο Βύρωνα, με το τότε γκρουπ μου με τον Dj Wheel M.
H τελευταία φορά που ένας θαυμαστής μου ξέφυγε εντελώς:
Kοίτα, μπορεί να μην είμαστε σε rockstar status, αλλά έχουν συμβεί διάφορα. Αρκετοί, αρκετές για την ακρίβεια, ξέφυγαν με το μωβ άλμπουμ, το Lacrima of Iris.
Φωτογραφίες περίεργου περιεχομένου γενικά και μηνύματα. Δεν ξέρω αν ευθύνεται η ψυχεδέλεια που υπάρχει παντού στο project ή αν έχουν ξεφύγει τα πράγματα γενικά, κάπου στη μέση είναι η αλήθεια, ναι?
Η τελευταία φορά που εκνευρίστηκα με ένα σχόλιο που άκουσα για την ραπ μουσική:
Η ραπ, πλέον θεωρείται λαική μουσική. Δεν ακόυς από άλλους αρνητικά σχόλια, παρά μόνο από τους die-hard fans, του στυλ ποιος είναι εμπορικός, ποιος το ζει κλπ.
Οι εποχές που δεχόμασταν bullying ή αμφισβήτηση για το είδος ήταν στα 90s. Θυμάμαι κάποιος είχε αμφισβητήσει τη μουσικότητα του Dj και τη μετέπειτα τεχνική των beats,επειδή "κλέβαμε" δείγματα και λούπες. Τον ρώτησα αν θεωρεί το καλλιτεχνικό κολάζ εικόνων, γραμμάτων κλπ ,τέχνη. Μου είπε "ναι", μου ήταν αρκετό.
Η πρώτη ιδέα που μου ήρθε στο μυαλό για την τελευταία μου δουλειά:
Τελευταία δουλειά μου θεωρώ το "Κλειστό Κύκλωμα" το οποίο όσο γράφονται αυτές οι γραμμές θα είναι έτοιμο προς κυκλοφορία. Πάντα θέλω να έχω βάση το αστικό τοπίο, από το οποίο εμπνέομαι και την αίσθηση της καταστολής, εμπνευσμένος από το Μίσος του Κάσοβιτς αρχικά και προφανώς τους καιρούς που διανύουμε. Μόνο που έπαιξα με διπλό νόημα.
Τη CCTV παρακολούθηση και το "κλειστό σινάφι" που έχω σαν συμμετοχές μέσα.
Η τελευταία φορά που αισθάνθηκα ικανοποίηση σε ένα live ως θεατής:
Είχαν ακουστεί πολλά για ένα live που είχαν κάνει οι Wu στην Αθήνα, εμφανίστηκαν κάποιοι από αυτούς και όχι το σύνολο τους. Ο αγαπημένος μου είναι ο Raekwon οπότε το εκτίμησα και το διασκέδασα δεόντως, παρά τα όσα.
Ο τελευταίος ραπ δίσκος άλλου συγκροτήματος που δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω:
Αυτό τον καιρό από φρέσκιες κυκλοφορίες, είναι του Retch, "Finesse the world". Από all time classics, δεν σταμάτησα να ακούω ποτέ το Supreme NTM του '98.
Ένα συλλεκτικό αντικείμενο που έχει να κάνει με την ραπ μουσική για το οποίο αισθάνομαι περήφανος:
Είχα εξασφαλίσει ένα συλλεκτικό pack των Non Phixion για το Green DVD/CD. Είχε επίσης αφίσα, tshirt και μπρελοκ/αναπτήρα, ναι!
Ένα μουσικό κομμάτι που μου φέρνει στο μυαλό αμέσως τους γονείς μου:
To "¨Βe a simple man" των Lynyrd Skynyrd, γιατί είναι αφιέρωση -παύλα- συμβουλή της μάνας. Το κάνει με διπλωματικό τρόπο χρόνια τώρα (γέλια)
Ένας δίσκος που καθόρισε την εφηβεία μου:
Το 36 chambers των Wu Tang Clan. Σε όλα. Ενδιαφέροντα, lifestyle, ακόμα και τη στρατηγική του πως τρέχεις μια δουλεια.
Η τελευταία φορά που βούρκωσα στο άκουσμα ενός κομματιού:
Όταν έπαιξα σε ενα πάρτι, κάποιες μέρες μετά το θάνατό του, ένα κομμάτι του -πρόσφατα εκλιπόντος- Sean Price. Όχι λόγω μουσικής τόσο, αλλά λόγω του ότι αποτέλεσε από τους πλέον αγαπημένους μου καλλιτέχνες από την αρχή του ακόμα. RIP
________________
Κυκλοφορεί το 2016 η συλλογή "Κλειστό Κύκλωμα" σε παραγωγή του Eversor, με συμμετοχές πολλών MCs από την εγχώρια σκηνή αλλά και το εξωτερικό.
Για περισσότερες πληροφορίες: www.majorleaguebangers.com και στην σελίδα του Eversor στο Facebook
