Αθήνα

Kάποιες στιγμές θέλεις μόνο τη θάλασσα / και η θάλασσα δεν είναι κοντά / τότε βάζεις τον Antony and the Johnsons να λέει τα δικά του / ή θυμάσαι μερικές άπιαστες στιγμές / μικρά φιλμάκια χαράς και ξεγνοιασιάς, τότε που δεν παίρναμε τον εαυτό μας τόσο στα σοβαρά / κι όλα μπορούσαν να συμβούν / ναι, θα κάνω όλα αυτά που μια ζωή αναβάλλω να κάνω / μια μέρα με φθινοπωρινή ψύχρα θα πάρω το τραμ και το βιβλίο μου / θα είναι Κυριακή πρωί / ή καλύτερα Σάββατο μεσημέρι προς απόγευμα / την ώρα που τόσος αποκαμωμένος κόσμος με σακούλες από τα σούπερ μάρκετ και το Jumbo σωριάζεται στην πρώτη πολυθρόνα / και το μόνο που θέλει είναι να μη σκέφτεται / απλά να ρουφήξει αυτά τα πέντε δευτερόλεπτα αγαλλίασης, όταν δίνεις στο σώμα σου την ευκαιρία να ανασάνει / αυτήν τη δύσκολη ώρα εγώ θα ακυρώνω το πρασινοκίτρινο εισιτήριο του τραμ και το δίλημμά μου θα είναι οι μονές θέσεις ή τα «κουπέ» των τεσσάρων / στο τραμ, παρά τον μύθο, έχει σχεδόν πάντα πολύ κόσμο / κυρίως στο κομμάτι ανάμεσα στον σταθμό του Νέου Κόσμου και στην παραλία / στο τραμ το βιβλίο είναι ένα πρόχειρο καμουφλάζ / αν είσαι τυχερός και πετύχεις παρέες παιδιών του γυμνασίου ή του λυκείου / κι είναι κάτι που θα σου συμβεί χωρίς ιδιαίτερη τύχη / αναπόφευκτα επιστρέφεις στα δικά σου σχολικά χρόνια / τότε που δεν υπήρχε κανένα τραμ στον ορίζοντα / παρά μόνο θορυβώδη Icarus / ναι, τα παλιά τα χρόνια δεν είχαμε μετρό και τραμ και τη λέξη «προαστιακός» προσπαθούσαμε να τη φανταστούμε όταν πέφταμε μπροστά της σε κανένα προχωρημένο βιβλίο γαλλικών / στο ύψος της Νέας Σμύρνης θέλω να σηκωθώ και να πω σε όλους να μη χαζεύουν / να με ακούσουν να αγορεύω για το πιο γλυκό μέρος σε όλη την πόλη / να τους πω ότι αν έχουν ξένους φίλους και θέλουν να γνωρίσουν μια αυθεντική συνοικία της Αθήνας με όλα τα καλά της και όλα τα κακά της να τους φέρουν εδώ / το ξέρω, έρχομαι δεύτερος και καταϊδρωμένος μετά τον Σταύρο Διοσκουρίδη / και του βγάζω το καπέλο για την ειδική του μνεία περί πλατείας / που όντως είναι μια από τις πιο όμορφες σύγχρονες πλατείες σε όλη τη χώρα / και δεν πρόκειται να της το αναγνωρίσουν ποτέ γιατί η καημένη γεννήθηκε μέσα στη χούντα / αλλά κι εμείς πoυ γεννηθήκαμε καταμεσής της χούντας δεν είμαστε εντελώς για πέταμα / το ίδιο και μερικά από τα πιο ωραία κτίρια της μεταπολεμικής Αθήνας / οι ταπεινοί της ουρανοξύστες, ο Πύργος Αθηνών ή ο ποιητικότατος Πύργος Απόλλων στην Πανόρμου (φωτό) / μεγάλη γκαντεμιά να γεννηθείς στα χρόνια της χούντας.

weloveathens.wordpress.com