"Η ζωή είναι αγρίως απίθανη"

«Η ζωή είναι αγρίως απίθανη» της Μαργαρίτας Καραπάνου. Γράφει η Άννα Κουτσιλοπούλου

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν όταν ανακαλύπτεις βιβλία σε ξένες βιβλιοθήκες, με προτάσεις υπογραμμισμένες, σελίδες τσαλακωμένες, λέξεις τονισμένες, παραγράφους παρατημένες. Αυτά τα βιβλία έχουν ζήσει ήδη μια έντονη ζωή κι εσύ κάπως καλείσαι να ανακαλύψεις καινούριες χαρές και θλίψεις και μοναδικότητες.

Λίγο αργά, αν και για χρόνια στη λίστα μου με τα «πρέπει να αγοράσω» βιβλία, το «η ζωή είναι αγρίως απίθανη» της Μαργαρίτας Καραπάνου (1946-2008) έπεσε πάνω μου σαν ωστικό κύμα, με συντάραξε, με έκανε να χάσω τον ύπνο μου, με μάγεψε και με έκανε να χαμογελάσω με εκείνο το παράταιρο μειδίαμα που αποκτάς όταν νομίζεις ότι κάποιος γράφει για σένα.

Στην πραγματικότητα, το βιβλίο είναι τα ημερολόγια της συγγραφέως σε μια έντονη εικοσαετία της ζωής της: από την τρελαμένη, ανακατεμένη, αθώα και παράταιρα υποψιασμένη εφηβεία των 13 μέχρι και την εξακολουθητικά ανάκατη, αγχωτική και θλιμμένη ενηλικίωση που φτάνει μέχρι και τα 33 της χρόνια. Σε κάθε σελίδα παρακολουθούμε την εξαντλητική μάχη μιας γυναίκας-παιδί να συμφιλιωθεί με τις σκέψεις, τα άγχη, τις θλίψεις και τις καταθλίψεις, τους έρωτες, τα πάθη, τις αδυναμίες και τις φιλοσοφίες που κουβαλάει η ανθρώπινη ψυχή. Αυτό όμως που υπερτερεί στη γραφή της Καραπάνου είναι η συνεχής ανάγκη, η βασανιστική επιθυμία να εννοήσει τη φύση μιας μητέρας που, ενώ αναφέρεται συνεχώς, συναισθηματικά είναι απούσα.

Το μικρό κορίτσι που ενοχικά μισεί τη μητέρα και που, μεγαλώνοντας, προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τα αντιφατικά συναισθήματα αγάπης-μίσους, με ατελείωτες συνεδρίες σε ψυχολόγους, σε παρασύρει σε ένα εσωτερικό ταξίδι αισθήσεων και κατανοήσεων: όλοι έχουμε βρεθεί εκεί, έχουμε έρθει αντιμέτωποι με το γονεϊκό τέρας. Άλλοι έχουμε καταβροχθιστεί και άλλοι έχουμε βρει μια μορφή επίγειας, εκλογικευμένης ειρήνης.

Οι σελίδες μιας ζωής αγρίως απίθανης είναι συναρπαστικές. Αυτός ο εσωτερικός πόλεμος που μαίνεται μέσα στον καθένα από εμάς συγκινεί επειδή καταγράφεται αλογόκριτα – όσο αλογόκριτα γράφουμε στο ημερολόγιό μας -, η αγωνία να υπάρξουμε λίγο πιο συνειδητά από μια απλή επιβίωση αναδύεται έντονα και αφήνει μια ελαφριά παρηγοριά στον αναγνώστη: τη γνώση ότι δεν είναι μόνος. 

Σας άρεσε (ή δεν σας άρεσε) κάποιο βιβλίο; Γράψτε μας λίγα λόγια γι ‘ αυτό!

Το Book Room θέλει να μάθει τι διαβάζετε, αν σας άρεσε ή όχι. Γράψτε λίγα (ή πολλά) λόγια για το βιβλίο που διαβάσατε και στείλτε τα στο [email protected]. Οι κριτικές θα δημοσιεύονται κάθε Κυριακή στο Book Room.