ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΗ η ακριβής προέλευση της φράσης «Η ελπίδα είναι που σε σκοτώνει» (όχι η απελπισία και η απόγνωση), την οποία απαντά κανείς, σε διάφορες παραλλαγές, στο αγγλόφωνο σύμπαν. Κατά καιρούς έχει αποδοθεί στον Σαίξπηρ (δεν υπάρχει κάπου, έτσι τουλάχιστον), στον Πίτερ Ουστίνοφ, στον Τζον Κλιζ και τον «Τεντ Λάσο». Η καταγωγή και το νόημα της θα πρέπει να αναζητηθούν μάλλον στην αγγλόφωνη ποδοσφαιρική κουλτούρα και στον αργό θάνατο του οπαδού που συνεχίζει να ελπίζει κόντρα στη μοίρα και σε πείσμα των δυσμενών για την ομάδα του περιστάσεων. Ο Γκάρι Όλντμαν, στο ρόλο του ιδιοφυώς σαρδόνιου Τζάκσον Λαμπ στην τηλεοπτική σειρά “Slow Horses”, προχώρησε τη φράση ακόμα παραπέρα: «Δεν είναι η ελπίδα που σε σκοτώνει. Σε σκοτώνει το ότι γνωρίζεις ότι η ελπίδα είναι που σε σκοτώνει».
Μεταξύ των προτάσεων που ακούστηκαν, όπως διαβάζουμε, ήταν ονόματα όπως «Ορίζοντας», «Πορεία», «Ιθάκη», «Νέα πορεία», ενώ κάποιοι πρότειναν το απροσδόκητο και αινιγματικό «Λάουρα». Αυτό μάλιστα.
Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι ότι η ελπίδα δεν είναι παίξε-γέλασε. Ο κόσμος την έχει ανάγκη, αλλά όταν η ελπίδα ματαιώνεται, η συντριβή είναι ακόμα μεγαλύτερη. Όμως η ελπίδα είναι σαν το όπιο, γεγονός που εξηγεί το πόσο συχνά χρησιμοποιείται από τους πολιτικούς, όχι μόνο σαν σλόγκαν, αλλά ακόμα και σαν όνομα ενός κόμματος ή ενός κινήματος (άλλη χάρη έχει πάντα το κίνημα συγκριτικά με το «γραφειοκρατικό» κόμμα). «Ελπίδα για την Δημοκρατία» ονομάστηκε τελικά το κόμμα – ή το «ανεξάρτητο κίνημα πολιτών» – της κ. Καρυστιανού, όπως ανακοινώθηκε από την ίδια στην «ιστορική» ιδρυτική εκδήλωση που έγινε χθες στο «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης. Με διαφορά το πιο VIP πρόσωπο από τους συγκεντρωμένους που έπιασαν οι κάμερες έξω από τον κινηματογράφο ήταν ο Παναγιώτης Ψωμιάδης ενώ κάποια στιγμή ακούστηκε στην αίθουσα το σύνθημα «αρχή του τέλους απ’ την Αριστοτέλους».
Την παράσταση πάντως έκλεψε αμέσως με την έναρξη της τελετής ο δημοσιογράφος και εκπρόσωπος τύπου του νέου φορέα Θανάσης Αυγερινός, ο οποίος εμφανίστηκε με μαύρο t-shirt στο οποίο απεικονίζονταν τρεις επιβλητικές και γενειοφόρες μορφές, που όπως εξήγησε στο απορημένο ενδεχομένως κοινό, ανήκαν στα τρία ιερά τέρατα της ρωσικής λογοτεχνίας: Τολστόι, Ντοστογιέφσκι, Τσέχοφ. «Δεν ξέρω βέβαια αν κι αυτές οι λέξεις είναι απαγορευμένες», πρόσθεσε με νόημα, πριν αναφερθεί στο «Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι, για να δηλώσει, υψώνοντας τον τόνο, ότι «όποιος εγκληματεί στις δημοκρατίες πρέπει και να τιμωρείται» (πάντως, αν αυτό είναι το νόημα που έβγαλε από το κλασικό έργο, αναρωτιέται κανείς αν το έχει πραγματικά διαβάσει).
«Εμείς εδώ δεν κάνουμε rebranding, εμείς κάνουμε branding», είπε σε κάποιο άλλο σημείο της εκδήλωσης ο κ. Αυγερινός, ατάκα που θα μπορούσε να εκληφθεί ως «μπηχτή» στον νέο κομματικό φορέα που θα αναγγείλει την ερχόμενη εβδομάδα ο Αλέξης Τσίπρας (είναι η σεζόν των νέων κομμάτων). Ένας πολιτικός οποίος κάποτε συνδέθηκε στενά με την «ελπίδα» («Η ελπίδα έρχεται») γνωρίζει όμως καλά πλέον την ύπουλη και φευγαλέα φύση της, συνεπώς είναι απίθανο να την αφήσει να πλησιάσει κοντά στον τίτλο του νέου του πολιτικού εγχειρήματος.
Με βίντεο που ανέβασε στα social media, ο πρώην πρωθυπουργός ζήτησε τη βοήθεια του κοινού για το όνομα του κόμματος, το οποίο αναμένεται να ανακοινωθεί επίσημα στις 26 Μαΐου. Μεταξύ των προτάσεων που ακούστηκαν, όπως διαβάζουμε, ήταν ονόματα όπως «Ορίζοντας», «Πορεία», «Ιθάκη», «Νέα πορεία», ενώ κάποιοι πρότειναν το απροσδόκητο και αινιγματικό «Λάουρα». Αυτό μάλιστα. Μια τέτοια επιλογή θα έκανε, αν μη τι άλλο, το νέο κόμμα αυτομάτως φιλικό στους πληθυσμούς των «φασαίων», μιας διόλου ευκαταφρόνητης μερίδας του εκλογικού σώματος.
