ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗ χαρά μου για το 14ο πρωτάθλημα (ούτε λίγα ούτε πολλά) της ομάδας που υποστηρίζω παιδιόθεν, ο ενθουσιασμός μου κάπου σκάλωνε αντιμέτωπος με την προοπτική της χθεσινής φιέστας στη Νέα Φιλαδέλφεια και των «εκπλήξεων» που είχε υποσχεθεί ο ιδιοκτήτης της ομάδας Μάριος Ηλιόπουλος. Και πράγματι, ο ισχυρός άνδρας της ΠΑΕ ΑΕΚ όχι μόνο δεν απογοήτευσε αλλά υπερέβη τον εαυτό του, παραδίδοντας στο κοινό ένα μνημειώδες υπερθέαμα, μια φαντασμαγορία για τους αιώνες με τον εαυτό του ως απόλυτο πρωταγωνιστή.
«Μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά» λέμε για διάφορα πράγματα, πολλά από τα οποία συμβαίνουν παντού σχεδόν, έστω και χωρίς την κραυγαλέα επιτήδευση που ενδημεί στα μέρη μας. Όμως η cult του ασυγκράτητου και «αφιλτράριστου» προέδρου-ιδιοκτήτη που είναι πρώτος στις διαμαρτυρίες, πρώτος στους πανηγυρισμούς, πρώτος στις δηλώσεις, πρώτος στην τοξικότητα, μονοπωλώντας επιδεικτικά τη δημοσιότητα και «καπελώνοντας» τους αληθινούς αστέρες της ιστορίας –τους παίκτες, τον προπονητή και τους τεχνικούς, αλλά και τον ίδιο τον κόσμο της ομάδας– είναι σε μεγάλο βαθμό ένα ελληνικό φαινόμενο.
Με διαφορά το πιο «cringe» κομμάτι της τελετής ήταν οι διάφορες κορόνες της κεντρικής ομιλίας του προέδρου της ΑΕΚ, την οποία απήγγειλε ουρλιάζοντας κυρίως.
Ακόμα και για τα ελληνικά δεδομένα όμως, το χθεσινό οργιαστικό περφόρμανς του προέδρου της ΑΕΚ κατά τη φιέστα απονομής του τίτλου στην ομάδα ήταν κάτι το εξαιρετικό. Είχε διάφορα σπέσιαλ αξιοθέατα η χθεσινή τελετή (drone show με δικέφαλους και βασιλεύουσες πάνω από τον ουρανό της Νέας Φιλαδέλφειας, παιδικές χορωδίες, κομψές βιολίστριες να εκτελούν το «My Way» και το «Bella Ciao»), όλο αυτό το δαπανηρό βαριετέ όμως έμοιαζε εν τέλει με «ζέσταμα» για το βασικό μενού της εκδήλωσης, στο οποίο κυριάρχησε επιβλητικά ο ιδιοκτήτης της ομάδας, και μάλιστα σε διαφορετικούς ρόλους. Από τη στιγμή που τοποθέτησε τον εαυτό του στη σέντρα του γηπέδου, δεν έκανε στην άκρη ποτέ ξανά καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της εκδήλωσης.
Μέχρι και καταδρομείς έκαναν την εμφάνισή τους σε μία από τις πιο «κινηματογραφικές» στιγμές της φιέστας, οι οποίοι, σύμφωνα με το σενάριο του σόου, αναζητούσαν το Κύπελλο του πρωταθλήματος υπό τους ήχους του γνωστού μουσικού θέματος από το «Mission Impossible». Σύντομα όμως το μυστήριο λύθηκε και η αγωνία για την τύχη του τροπαίου καταλάγιασε με τη θεαματική είσοδο ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου στο γήπεδο, στο τιμόνι του οποίου (με το Κύπελλο πλάι του) βρισκόταν ο Μάριος Ηλιόπουλος. Ήταν το δικό του «Batmobile», το ίδιο αμάξι με το οποίο μερικές ώρες πριν είχε κερδίσει την πρώτη θέση στην Ανάβαση Κύμης.
Κι όμως, δεν ήταν αυτό το πιο εκπληκτικό σκέλος του χθεσινού πολυδιάστατου one man show του ιδιοκτήτη της ΑΕΚ, ο οποίος επίσης τραγούδησε (έστω και «καραόκε») ένα νέο τραγούδι που έγραψε για την ομάδα ένας «ανώνυμος» οπαδός της – κομμάτι το οποίο έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στη χθεσινή φιέστα. Με διαφορά το πιο «cringe» κομμάτι της τελετής ήταν οι διάφορες κορόνες της κεντρικής ομιλίας του, την οποία απήγγειλε ουρλιάζοντας κυρίως. «Το νταβατζιλίκι τελείωσε για πάντα!» ανέκραξε κάποια στιγμή, καταγγέλλοντας το «σύστημα», καθώς και εκείνους που «τώρα το παίζουν παρθένες, κάνανε παρθενορραφή». Έκανε επίσης λόγο για «τα καρτέλ της ακτοπλοΐας» και για το ίδρυμα που εγκαινίασε πρόσφατα στη μνήμη του πατέρα του Παναγιώτη Ηλιόπουλου, ενώ στη συνέχεια ζήτησε για την ενίσχυση του οράματός του για μια «Νέα Ελλάδα» τη «συμπαράσταση χρήσιμων κατηγοριών της κοινωνίας», όπως οι γονείς, οι καθηγητές, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ, που «έχουν υποχρέωση για αντικειμενική αξιολόγηση, για πληροφόρηση όπως ορίζει η αλήθεια, με ευθύνη και όχι με ύπουλες τακτικές». Σαφώς πιο επικριτικός πάντως υπήρξε με τους «τραπεζίτες» και με κάποιες τράπεζες που «δεν θα ξαναμπούν στη φανέλα της ΑΕΚ ποτέ…». «Το σύμπαν έχει ενέργεια και συνωμοτεί θετικά όταν βλέπει ανταπόκριση», κατέληξε.
Ευτυχώς, τουλάχιστον, μετριάστηκε κάπως ο αντίκτυπος του προεδρικού αυτού «διαγγέλματος» από την πραγματικά καίρια δήλωση του παίκτη της ομάδας Λάζαρου Ρότα, ο οποίος στο περιθώριο της φιέστας αναφέρθηκε σε «κάτι που δεν έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο αλλά είναι πολύ πιο σημαντικό από αυτό… Αναφέρομαι στις αυτοκτονίες των κοριτσιών. Ζούμε σε εποχή που ο κόσμος είναι διαλυμένος, εξαντλημένος, για να δείξει ότι είναι καλά και δυνατός. Ίσως θα έπρεπε κι εμείς, όταν ρωτάμε κάποιον αν είναι καλά, να το εννοούμε αληθινά και ίσως να μην αισθάνεται ότι είναι βάρος, αλλά ότι κάποιος τον νοιάζεται πραγματικά. Μια τέτοια κίνηση, μια ομιλία, μια αγκαλιά ίσως γίνει η αιτία να σωθούν ζωές. Θέλω να πω σε όλους αυτούς που παλεύουν πραγματικά μέσα τους να μην πάρουν μια απόφαση που είναι μόνιμη και χωρίς γυρισμό, για έναν πόνο που μπορεί να ξεπεραστεί».
