Ένα από τα πιο ποικιλόμορφα φεστιβάλ στην Ελλάδα, που φιλοξενεί ορισμένα από τα πιο ενδιαφέροντα, καταξιωμένα και ανερχόμενα ονόματα του χώρου της ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής και μη, δεν γίνεται σε κάποια μεγαλούπολη αλλά σε ένα χωριό της Λέσβου. Τέσσερις γυναίκες από διαφορετικούς χώρους και υπόβαθρο, με διαφορετικά ταλέντα, εμπειρίες και καταγωγή, συναντήθηκαν χάρη στην κοινή αγάπη τους για την Ερεσό και την ιστορικά φορτισμένη λεσβιακή ιστορία της. Σε ένα άλλο, φεμινιστικό και ακτιβιστικό πλαίσιο, η Μισέλ, η Σάμρα, η Αναΐς και η Pepiita ήθελαν να εξάρουν τη θέση και τις φωνές των θηλυκοτήτων, όχι μόνο στον χώρο της μουσικής αλλά και μέσα στην ίδια τη ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα. Το αποτέλεσμα ήταν το Queer Ranch Festival, «μια queer ουτοπία», όπως το αποκαλούν τα άτομα που έχουν βρεθεί εκεί, το οποίο από τότε που ιδρύθηκε έχει αποκτήσει αλματώδη, παγκόσμια δημοτικότητα.
Τα τελευταία πέντε χρόνια στα decks βλέπεις ονόματα όπως οι Rachel Noon, Chloé, Alex Perera, Virginia, Steffi, Blasha & Allatt. Απολαμβάνεις live από ενδιαφέρουσες μπάντες και καλλιτέχνες. Μπορείς να παρακολουθήσεις σεμινάρια και συζητήσεις για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της queer κοινότητας, να κοινωνικοποιηθείς, να γνωρίσεις άτομα από όλο τον πλανήτη, να μοιραστείς τις εμπειρίες σου και να συνυπάρξεις στο dancefloor με ασφάλεια, αφού το φεστιβάλ εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά σε FLINTA (Female, Lesbian, Intersex, Non-binary, Trans, Agender) άτομα, τόσο στο lineup όσο και στο κοινό. Από το business κομμάτι μέχρι το curation, τέσσερις θηλυκότητες έβαλαν τα ταλέντα και τις επαφές τους σε ένα χωνευτήρι και μαζεύουν για μια βδομάδα άτομα από όλο τον πλανήτη, σε ένα φεστιβάλ που τα εισιτήριά του γίνονται sold out μέσα σε μισή ώρα. Φέτος θα διεξαχθεί το διάστημα από τις 18 έως τις 23 Μαΐου.
«Η ηλεκτρονική μουσική είναι αυτό που μας συνδέει και ιστορικά είναι ένας βαθιά πολιτικός χώρος, είναι ελευθερία. Ο χορός είναι σύνδεση, ένωση, και στο dancefloor χωρούν όλα τα πλάσματα, με την προϋπόθεση ότι τηρείς τους κανόνες».
Η Σάμρα γεννήθηκε στη Σερβία. Η μητέρα της κατέφυγε στη Γερμανία το 1992 κατά τη διάρκεια του πολέμου κι έτσι μεγάλωσε στη Φρανκφούρτη και στα περίχωρά της. Σπούδασε Κοινωνική Παιδαγωγική και δούλεψε 10 χρόνια με παιδιά. Είναι πολιτική ακτιβίστρια και αυτός είναι ο ρόλος που διατηρεί στη συλλογικότητα του Queer Ranch. Στον ακτιβισμό την τράβηξε η εμπειρία της ζωής της ως γυναίκας και το θεωρεί αδιανόητο να είσαι θηλυκότητα και να μην είσαι φεμινίστρια. «Ήμουν η μεγαλύτερη κόρη, άρα λειτουργούσα και ως μητέρα στο σπίτι, αφού δεν είχαμε πατέρα. Από παιδί έβλεπα πως ήμασταν έξι γυναίκες και ήδη ένιωθα πως η φωνή μας δεν ακουγόταν, πάντα βίωνα την αδικία. Το φυσικό για εμένα ήταν να θέλω να το αλλάξω αυτό, να παλέψω για την ισότητα».
Η Αναΐς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Παρίσι. Ερωτεύτηκε την Ελλάδα όταν ήταν παιδί, αφού κάθε καλοκαίρι οι γονείς της ταξίδευαν σε όλη τη χώρα με ένα σακίδιο στην πλάτη. Τη δεκαετία του ’90 επισκέφτηκαν οι τρεις τους τη Λέσβο, σε μια εποχή που το νησί ήταν γεμάτο λεσβίες. Η εικόνα μιας γυναικείας κοινότητας που συμβίωνε εκεί ήταν κάτι το πολύ ιδιαίτερο και η ενέργεια που υπήρχε τούς κίνησε το ενδιαφέρον, γιατί ο πατέρας της ήταν φεμινιστής. «Το μέρος ήταν κυριολεκτικά γεμάτο λεσβίες που έπιναν και διασκέδαζαν», θυμάται. Είναι δημοσιογράφος και διηύθυνε το πολιτικό και σατιρικό περιοδικό «Brain», που πάλευε ενάντια στην ακροδεξιά. «Τα καταφέραμε πολύ καλά, όπως βλέπεις», λέει γελώντας. «Ήμασταν μουσικοί, αλλά ξαφνικά βρεθήκαμε να μιλάμε για την πολιτική. Θυμάμαι ότι πιστεύαμε πως θα βοηθούσαμε πραγματικά στην καταπολέμηση του φασισμού. Τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 2010· τώρα ο φασισμός είναι τεράστιος. Σήμερα στη Γαλλία έχουμε δισεκατομμυριούχους που είναι φασίστες και επηρεάζουν τα μέσα ενημέρωσης – κι έτσι εξαπλώνεται σαν καρκίνος».
Η Μισέλ γεννήθηκε στη Νότια Αφρική και έζησε την εποχή του απαρτχάιντ. Μετακόμισε στο Λονδίνο το 1995 και σύντομα την απορρόφησε ο καπιταλιστικός κόσμος. Εργάστηκε κυρίως στο Λονδίνο ως διευθύνουσα σύμβουλος μιας εταιρείας, πράγμα που της προκάλεσε τεράστιο burnout. Εκείνη την περίοδο, πριν από οκτώ χρόνια, γνώρισε τη Σάμρα και την ομάδα της, που την παρέσυραν στο Φεστιβάλ Γυναικών στη Λέσβο. Ερωτεύτηκε την Ερεσό, ένιωσε ότι βρήκε επιτέλους τον αυθεντικό εαυτό της και αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή της, μετακομίζοντας μόνιμα εκεί.
«Παράτησα τον τρόπο ζωής του Λονδίνου, αν και διατηρώ ακόμα μια επαγγελματική σύνδεση με αυτόν. Όταν γνώρισα τη Σάμρα και την παρέα της, είχαμε την ιδέα να ξεκινήσουμε ένα πρότζεκτ. Αρχικά, η Σάμρα σκέφτηκε να δημιουργήσουμε ένα ξενοδοχείο που θα φιλοξενούσε την κοινότητα. Όχι ως δουλειά, αλλά για να προσφέρουμε έναν χώρο που θα μπορούσαν να έρθουν οι άνθρωποι. Μετά σκέφτηκα να πάρουμε ένα κομμάτι γης, κι έτσι ξεκίνησε το ράντσο. Μόλις φτάσαμε στο ράντσο, σκεφτήκαμε να φτιάξουμε ένα κατάλυμα μόνο για γυναίκες και εκείνη τη στιγμή μπήκε στο πλάνο η Αναΐς».
Το πρώτο καλοκαίρι αφότου ξεκίνησε η πανδημία, η Αναΐς επισκέφτηκε το νησί για άλλη μια φορά και συναντήθηκε με τη Μισέλ για μια συνέντευξη για το podcast της. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε φιλία. Γνωρίζοντας και τη Σάμρα, ένιωσε για πρώτη φορά πως θέλει να κάνει κάτι εκεί, και οι συζητήσεις κλείδωσαν στη δημιουργία ενός φεστιβάλ. Εκεί βρέθηκε και το καταληκτικό ψηφίο στην εξίσωση, η Pepiita, με την οποία είχαν συνεργαστεί στενά στο Παρίσι. Είναι DJ και curator με σπουδές και παρελθόν στον κινηματογράφο. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της αναδείχθηκε σε πρόσωπο-κλειδί του queer και alternative nightlife στο Παρίσι, με residencies στα σημαντικά SpectrumWaves, Barbi(e)turix και Rosa Bonheur.
«Εργάζομαι στη μουσική βιομηχανία εδώ και 18 χρόνια. Όταν ξεκίνησε να μου εξηγεί η Αναΐς την ιδέα για το φεστιβάλ, βρισκόμουν στη φάση που ήθελα να αποχωρήσω από το κλαμπ που διηύθυνα. Καθώς είχα δουλέψει για ένα πολύ μεγάλο φεστιβάλ στο Παρίσι, το να διοργανώσω το δικό μου ήταν πάντα στο bucket list μου», συμπληρώνει η Pepiita. «Δεν είχα πάει ποτέ στο νησί, δεν είχα γνωρίσει καν τις υπόλοιπες, είδα μόνο ένα βίντεο και είπα αμέσως ναι. Μέσα σε δυο-τρεις μήνες διοργανώσαμε την πρώτη εκδοχή, που ουσιαστικά ήταν το πάρτι γενεθλίων της Μισέλ».
Η Μισέλ και η Σάμρα μένουν όλο τον χρόνο στο νησί – η Σάμρα διαχειρίζεται τα δωμάτια, η Μισέλ το μπαρ, το Ohana Saloon, και μαζί φροντίζουν τα εγκαταλελειμμένα ζώα του νησιού, που τα φιλοξενούν στο ράντσο. Τα τελευταία 25 χρόνια διοργανώνεται εκεί το Διεθνές Φεστιβάλ Γυναικών Ερεσού, που μου λένε ότι είναι υπέροχο. Το μόνο που τους έλειπε από αυτό ήταν η ηλεκτρονική μουσική και η νεότερη γενιά – αισθάνονταν λύπη που έβλεπαν τον αριθμό των ατόμων που το επισκέπτονταν κάθε χρόνο να μειώνεται. Τώρα πιστεύουν πως τα δυο φεστιβάλ ανατροφοδοτούν δυναμικά το ένα το άλλο. Αυτό που θα ήθελαν να δουν ιδανικά θα ήταν να συναντηθούν η παλιά και η νέα γενιά, αν και το θεωρούν δύσκολο.
«Η λεσβιακή κοινότητα πεθαίνει και η μεγάλη αλλαγή φάνηκε περίπου το 2010, όταν δεν υπήρχε καν η αίσθηση της κοινότητας. Μετά εμφανίστηκε το Tinder και η προσοχή στράφηκε αλλού, η πολιτική λογική και συνείδηση έγιναν είδη προς εξαφάνιση. Νομίζω πως το Queer Ranch δημιουργήθηκε την κατάλληλη στιγμή για να ενώσει το queer με τη βαριά και σημαντική ιστορία της Ερεσού, να είναι κάτι περισσότερο από ένα πάρτι. Ταξιδεύαμε σε μεγάλες πόλεις του εξωτερικού, Λονδίνο, Βερολίνο, Βαρκελώνη, Μαδρίτη, πηγαίναμε και ψάχναμε τα queer και φεμινιστικά μέρη και τα βλέπαμε να πεθαίνουν παντού. Είναι λες και μάς παραχωρήθηκε κάποιος χώρος για ένα χρονικό διάστημα, ο οποίος δεν υφίσταται πια. Οι λεσβίες, τα τρανς, τα μη δυαδικά άτομα έχουν πολύ λιγότερα χρήματα από τους γκέι άνδρες, και αυτό το φάσμα της κοινότητας είναι μη προνομιούχο. Δεν μπορούμε να υπηρετούμε μόνιμα τους γκέι άνδρες».
«Η ηλεκτρονική μουσική είναι αυτό που μας συνδέει και ιστορικά είναι ένας βαθιά πολιτικός χώρος, είναι ελευθερία. Ο χορός είναι σύνδεση, ένωση, και στο dancefloor χωρούν όλα τα πλάσματα, με την προϋπόθεση ότι τηρείς τους κανόνες». «Μεγάλωσα στη Φρανκφούρτη, μια πόλη με παράδοση στην ηλεκτρονική μουσική», θυμάται η Σάμρα. «Αυτή η μουσική μού έσωσε τη ζωή. Ήμουν πρόσφυγας και κανείς δεν με ρώτησε ποτέ ποια γλώσσα μιλάω ή από πού κατάγομαι· αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Εκεί ήμουν πάντα με γκέι άνδρες, η μόνη λεσβία, το μόνο queer άτομο. Και οι DJs ήταν άνδρες και αναρωτιόμουν γιατί δεν έρχονται λεσβίες εδώ και είμαι πάντα η μόνη, γιατί δεν άκουγαν αυτήν τη μουσική. Ένιωθα ασφαλής αλλά λυπημένη. Θυμάμαι ότι πήγα σε ένα queer φεστιβάλ στο Βερολίνο και η αίσθηση ήταν η ίδια. Οι λεσβίες και οι γυναίκες υπηρετούν τους άνδρες ή τους γκέι άνδρες και πρέπει να αλλάξει αυτό».
«Το Queer Ranch είναι κυρίως ένα FLINTA event, αλλά είναι ευπρόσδεκτα όλα τα άτομα από όλο το φάσμα της κοινότητας. Στο site μας υπάρχει το μανιφέστο μας, που απαντά σε όλες τις απορίες. Φυσικά, δεν ελέγχουμε ποια άτομα αγοράζουν εισιτήρια, αλλά ευτυχώς κάθε χρόνο συγκεντρώνουμε καταπληκτικό κοινό. Προσπαθούμε να διατηρούμε την ελευθερία που είχαν τα rave parties και να ενώσουμε όλο τον κόσμο στο dancefloor, αλλά κάνουμε σαφές ποιοι άνθρωποι δεν είναι ευπρόσδεκτοι: οι φασίστες. Η Ερεσός θεωρούνταν πάντα ένα λεσβιακό μέρος και το φεστιβάλ αρχικά απευθυνόταν στις λεσβίες, μαχόταν για να μπει πάλι η λέξη στον χάρτη. Αυτοαποκαλούμαστε Queer Ranch και φαινόταν λίγο περίεργο σε κάποια άτομα που νόμιζαν ότι τις ξεχνάμε, αλλά αυτό ήταν εντελώς λάθος – ήταν ο τρόπος μας να τις καλωσορίσουμε όλες. Αν είσαι cis άνδρας, πρέπει να είσαι σε εγρήγορση, να είσαι ενημερωμένος για τα προνόμιά σου. Κάποιοι γκέι φίλοι που είχαν έρθει πέρασαν τέλεια, περιτριγυρισμένοι από θηλυκότητες, από τη φροντίδα τους. Έμαθαν πολλά και ήταν συγκινητικό να τους βλέπεις. Θέλουμε να είσαι ελεύθερο στο σώμα σου, δεν μας νοιάζει ποιο και πώς είσαι. Προσπαθούμε να φτιάξουμε μια chosen family, στην οποία κάθε άτομο είναι διαφορετικό.
Στα πέντε χρόνια του, το Queer Ranch Festival έχει να επιδείξει μια σειρά από πραγματικά ενδιαφέροντα lineups, υπό την επιμέλεια της Pepiita. «Η πλατφόρμα του φεστιβάλ λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, είτε μιλάμε για κάποιο μεγάλο όνομα, είτε για κάποιο μικρό ή ανερχόμενο. Οι DJs και τα artists ουσιαστικά έρχονται εθελοντικά και το κάνουν για την κοινότητα. Εμείς παρέχουμε σε όλα το ίδιο, μόνο τα εισιτήρια και τη διαμονή. Η πρώτη γνωστή DJ που μας είπε το “ναι” ήταν η Rachel Noon, και αυτό άλλαξε τα πάντα. Από το φεστιβάλ έχουν περάσει οι Nene H, Chloé, Alex Perera, Virginia, Steffi, Blasha & Allatt, Lesbians On Ecstasy, Miss Ray, Budino, Nesa Azadikhah, Dornika, Surf2Glory, Rag, κ.ά. Πάντα φιλοξενούμε ονόματα από την ελληνική σκηνή, όπως οι K.atou, Dolly Vara, το crew του Qreclaim, S.W.I.M., GVG Lou κ.ά. Έχουμε παρουσιάσει κολεκτίβες και artists από την Τουρκία, τη Γεωργία, την Ισπανία, τον Καναδά, τη Ν. Αφρική. Θέλουμε να δώσουμε φωνή ιδιαίτερα στα άτομα που δεν τα συμπεριλαμβάνουν εύκολα σε άλλες διοργανώσεις. Θέλουμε η Λέσβος να γίνει ένα σημείο στο οποίο συναντιέται η Δύση με την Ανατολή».
«Στο lineup επιλέγουμε τα άτομα με βάση το ταλέντο τους, κι έτσι δημιουργούμε κάτι συμπεριληπτικό», ξεκαθαρίζει η Pepiita. «Δεν κοιτάμε τις ποσοστώσεις, δεν θέλω να μετράω. Μας έρχεται φυσικά, και η ενέργεια είναι κυρίως θηλυκή. Εννοείται πως έχουμε κάποιες αντιδράσεις, ή αντίλογο, πρέπει να τσεκάρουμε όλα τα κουτάκια που υπάρχουν – π.χ. το ότι φέτος δεν είναι αρκετά FLINTA το lineup. Ισχύει, πέρυσι είχαμε περισσότερα τρανς άτομα, όμως φέτος τα τρανς άτομα που εμφανίζονται βρίσκονται στο επίκεντρο των εκδηλώσεων και συγκεντρώνουν πάνω τους όλα τα φώτα. Προτιμώ να βρω λιγότερα άτομα κάποιες φορές, που όμως είναι σούπερ σε αυτό που κάνουν και να τα ενισχύσω, παρά να κοιτάω τα ποσοστά. Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις για μένα. Ξέρεις, καμιά μας δεν πληρώνεται για όλο αυτό, το κάνουμε εθελοντικά, δουλεύοντας σκληρά και δωρεάν, ανάμεσα στις υπόλοιπες δουλειές μας, κάνουμε ό,τι μπορούμε και στο τέλος δυστυχώς πάντα θα βρουν κάτι για να παραπονεθούν».
«Μαθαίνουμε στην πράξη. Ποτέ δεν είπαμε ότι είμαστε επαγγελματίες σε αυτό, αλλά τουλάχιστον πραγματικά προσπαθούμε όσο περισσότερο μπορούμε. Κάθε χρόνο, μας αρέσει να είμαστε πιο συνειδητοποιημένες και να συμπεριλαμβάνουμε τα πάντα, αλλά δεν μπορούμε. Και είναι επίσης οk όταν δεν το κάνουμε, πάντα υπάρχει χώρος για εξέλιξη. Η queer κοινότητα είναι υπέροχη, αλλά πολλές φορές διατυπώνονται κατηγορίες: “δεν είσαι αρκετά πολιτικοποιημένο άτομο” ή “παραείσαι πολιτικοποιημένο”, “έχει το σωστό πολιτικό υπόβαθρο αυτό που κάνεις;”. Η πολιτική ορθότητα γίνεται όπλο μέσα στην ίδια την κοινότητα, τη στιγμή που ο φασισμός γιγαντώνεται. Πρέπει να αγκαλιάσουμε το ένα το άλλο, να δείξουμε αλληλεγγύη, να ενωθούμε απέναντι στον κοινό κίνδυνο και να μην μπαίνουμε σε ανταγωνισμούς που μας τους επιβάλλουν ο καπιταλισμός και η πατριαρχία. Ας πούμε απλά ένα μπράβο σε κάποιο άτομο, ότι αυτό που κάνει το κάνει καλά. Δεν έχει σημασία ποια, ποιος, ποιο είναι, έχει σημασία ότι πήρε μια πρωτοβουλία και την έκανε πραγματικότητα. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να ικανοποιούμε τους πάντες συνέχεια».
«Η μεγαλύτερη κριτική που έχουμε δεχθεί είναι για το ότι δεν πληρώνουμε τα artists και καλύπτουμε μόνο τα εισιτήρια και τη διαμονή. Είναι μια πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Το φεστιβάλ είναι αυτοοργανωμένο, δεν παίρνουμε χρήματα από σπόνσορες ή επιδοτήσεις. Τα χρήματα από τα εισιτήρια πηγαίνουν στα αεροπορικά, στις διαμονές, στην ενοικίαση του εξοπλισμού, στα τεχνικά, στο φαγητό των καλλιτεχνών, στις μεταφορές. Δίνουμε χρήματα από τα κέρδη σε μια ομάδα αλληλεγγύης για τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα και με αυτά συντηρούμε όλο τον χρόνο και το ράντσο με τα ζώα που έχουν υποστεί κακομεταχείριση. Αυτά που μας μένουν τα επενδύουμε στο φεστιβάλ. Την πρώτη χρονιά καταφέραμε να αγοράσουμε κάποια ηχεία, τη δεύτερη ένα CDJ, την επόμενη άλλο ένα. Φέτος λέμε να πάρουμε έναν μείκτη».
«Τον πρώτο χρόνο πουλήσαμε 72 εισιτήρια, τον δεύτερο 150 και προσπαθούμε να κρατάμε χαμηλά το κόστος γιατί γνωρίζουμε πως οι άνθρωποι πρέπει να ταξιδέψουν στην Ερεσό. Οπότε, τώρα αρχίζουμε να σκεφτόμαστε πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε περισσότερες εγκαταστάσεις κατασκήνωσης, περισσότερα φώτα στο ράντσο, περισσότερες τουαλέτες. Χωρίς το ράντσο δεν υπάρχει Queer Ranch και θέλουμε να βελτιώσουμε την εμπειρία, γιατί εκεί κάνουμε τα μεγάλα πάρτι μας. Πρωταρχική μας βλέψη είναι να αρχίσουμε να πληρώνουμε τα artists από του χρόνου, ακόμα και με ένα κοινό, συμβολικό ποσό. Πιστεύουμε πως η τιμή του εισιτηρίου είναι προσβάσιμη, ειδικά αν τη συγκρίνεις με άλλα events, και μιλάμε για μία ολόκληρη εβδομάδα. Φυσικά, έχουμε και εισιτήρια αλληλεγγύης ή και δωρεάν για κάποια άτομα. Τα εισιτήρια για τον κόσμο που έρχεται από την Ελλάδα είναι επίσης πιο φτηνά».
«Οι άνθρωποι της Ερεσού είναι ευγενικοί και καταπληκτικοί, περνάμε υπέροχα. Σίγουρα είναι πολύ διαφορετικά όταν ζεις εκεί όλο τον χρόνο. Στην αρχή ήταν κάπως, έλεγαν “τι στο καλό είναι αυτό το queer”. Το μόνο που έβλεπαν ήταν πολύ “φανταχτερούς” ανθρώπους και νόμιζαν ότι ήμασταν κάτι περίεργο. Δεν καταλάβαιναν τι είναι η τρανς ταυτότητα, και υπάρχει και λίγη τρανσφοβία εκεί. Μετά τον πρώτο χρόνο, η συνολική ανατροφοδότηση που λαμβάνουμε από τους περισσότερους είναι: “Θεέ μου, τι ευγενικοί, φιλικοί, περήφανοι άνθρωποι είναι αυτοί, φέρτε τους, τους αγαπάμε”. Το φεστιβάλ έχει αλλάξει ολόκληρη τη δυναμική της Ερεσού, που παλιά ξεκινούσε το καλοκαίρι της την 1η Ιουνίου, ενώ τώρα ο κόσμος αρχίζει να ανοίγει τα μαγαζιά του από την 1η Μαΐου. Έτσι, έχουμε παρατείνει τη σεζόν, και οι καταστηματάρχες, οι ιδιοκτήτες ξενοδοχείων, οι οδηγοί ταξί έχουν αυξήσει τα έσοδά τους».
«Θέλουμε να δώσουμε φωνή ιδιαίτερα στα άτομα που δεν τα συμπεριλαμβάνουν εύκολα σε άλλες διοργανώσεις. Θέλουμε η Λέσβος να γίνει ένα σημείο στο οποίο συναντιέται η Δύση με την Ανατολή».
«Στην αρχή, εγώ και η Μισέλ ήμασταν έξω μέρα-νύχτα και προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπους να μιλήσουμε με τους ντόπιους. Ο δικός μου ρόλος ήταν να μιλήσω με τις λεσβίες που ζουν εκεί», εξηγεί η Σάμρα. «Είχαμε περισσότερες δυσκολίες με τις λεσβίες παρά με τους ντόπιους ετεροφυλόφιλους ανθρώπους. Υπήρχε τρόμος ακόμα και όταν λέγαμε Queer Ranch, νόμιζαν ότι η λέξη queer θα αφαιρούσε τη λέξη λεσβία. Ήταν σαν να μας μιλούσαν για λεσβιοφοβία, κι έτσι εξηγήσαμε τι είναι queer και τι κρύβεται κάτω από αυτή την ομπρέλα. Μιλάμε για μεγαλύτερες ηλικίες και είναι λογικό. Όλες τους είναι φεμινίστριες και τους χρωστάμε πάρα πολλά. Ακριβώς επειδή πάλεψαν εκείνες στο παρελθόν, μπορούμε εμείς να είμαστε queer σήμερα. Τώρα η νέα γενιά πρέπει να έρθει και να διαδεχθεί το παρελθόν, και η νέα γενιά είναι queer. Πλέον, λόγω του Ohana Saloon, queer άτομα και εναλλακτικοί Έλληνες συμβιώνουν, και νιώθουν σαν να βρίσκονται όλοι κάτω από μια ομπρέλα. Μου αρέσει πολύ αυτό».
«Στην αρχή, που ήμασταν 72 άτομα, ουσιαστικά οι οικογένειές μας δηλαδή, η ασφάλεια και το awareness team μας ήταν ένα άτομο από εμάς. Πλέον, συνεργαζόμαστε με μια ειδικευμένη ομάδα που έρχεται από το εξωτερικό, την οποία ενημερώνουμε για τις ιδιαιτερότητες του χώρου και του τόπου. Έχουμε και τα άτομα που κάνουν εθελοντική εργασία, φέτος είχαμε 200 αιτήσεις! Πολλοί θέλουν να μπουν λόγω της μουσικής, αλλά αν δεν έχεις το βραχιολάκι, μένεις έξω. Ακούς πως έρχονται διάσημοι, διεθνείς DJs στο χωριό σου, ίσως να μην καταλαβαίνεις απόλυτα γιατί δεν μπορείς να μπεις. Όμως, όλα τα άτομα στο φεστιβάλ πρέπει να νιώθουν άνετα και ασφαλή και αυτό είναι πολύ σημαντικό για εμάς. Φυσικά και καλούμε την τοπική κοινότητα, αλλά δεν θα ανεχτούμε περίεργα βλέμματα αν κάποιο άτομο είναι topless, π.χ. Πλησιάζουμε με ευγένεια και ενημερώνουμε πως αν δεν νιώθουν άνετα με αυτό που βλέπουν, ίσως είναι καλύτερα να φύγουν».
«Θα θέλαμε να έχουμε καλύτερη επαφή με την ελληνική queer κοινότητα, γι’ αυτό ήρθαμε φέτος όλες μαζί στην Αθήνα ώστε να γνωρίσουμε περισσότερα άτομα. Όλες μας έχουμε επαφές και φιλίες εδώ και από την πρώτη χρονιά εντάξαμε local artists στο πρόγραμμα. Μετά, είχαμε το πρόβλημα με την αμοιβή των καλλιτεχνών και νιώσαμε πως υπήρξε ένα μικρό μποϊκοτάζ για λίγο· ίσως να κάνουμε λάθος, βέβαια. Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που έχουμε εσωτερικό τουρισμό από την Ελλάδα, αλλά θα θέλαμε πολύ να έχουμε περισσότερα άτομα από την Ελλάδα και στο φεστιβάλ. Κάθε χρόνο προσπαθούμε να εντάξουμε περισσότερα DJs και artists, οι Queer Ranch residents είναι Ελληνίδες. Είμαστε απόλυτα ανοιχτές στο να ακούσουμε τις απόψεις της ελληνικής κοινότητας και να βελτιώσουμε αυτό που κάνουμε. Αυτά που ακούμε συνήθως είναι ότι το εισιτήριο είναι σχετικά ακριβό και ότι ο Μάιος δεν είναι ένας εύκολος μήνας για να πάρεις άδεια από τη δουλειά σου. Συγχρόνως μάς λένε πως είναι πολύ όμορφο που πήραμε την πρωτοβουλία για ένα τέτοιο φεστιβάλ στη χώρα τους και που δημιουργήσαμε αυτόν τον ασφαλή χώρο συνύπαρξης και έκφρασης».
«Αυτό που μας πρόσφερε η ελληνική λεσβιακή και queer κοινότητα είναι η σημαντική ιστορία αυτού του τόπου. Πάλεψαν κυριολεκτικά, ακόμα και με το σώμα τους, για να κληροδοτήσουν την Ερεσό στις επόμενες γενιές. Μας λένε ότι είμαστε από τη Δυτική Ευρώπη και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ακριβώς αυτά που αντιμετωπίζει ο κόσμος εδώ, όμως τα προβλήματα και τα θέματα είναι κοινά. Είναι επικίνδυνο να βάζεις τη Σαπφώ σε ένα εθνικιστικό πλαίσιο. Πέρυσι ήρθε μια κοπέλα από τον Καναδά και μίλησε τόσο όμορφα για τη Σαπφώ, ήταν συγκινητικό. Ακούστηκαν όμως αντιδράσεις του τύπου “πώς τολμάς να έρχεσαι εσύ και να μου μιλάς για την κουλτούρα της χώρας μου”. Θέλουμε να έχουμε πιο πολλά θέματα για την Ελλάδα στο πρόγραμμά μας, θέλουμε να φιλοξενούμε τις ελληνικές ριζοσπαστικές απόψεις. Δεν είμαστε αποικιοκράτισσες, και κατανοούμε τα προνόμιά μας – σίγουρα τα βιώματά μας δεν είναι ίδια αν ζούμε στο Παρίσι ή στο Λονδίνο, όμως υπάρχει κοινός τόπος για να συζητήσουμε και να συνυπάρξουμε· ψάχνουμε και θέλουμε τα ίδια πράγματα σε τελική ανάλυση. Ναι, υπάρχουν διαφορετικά θέματα και βιώματα, για παράδειγμα η τρανς κοινότητα βάλλεται σκληρά παγκοσμίως. Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνω ακριβώς τι περνάνε, ίσως το βίωμα να μην είναι δικό μου, όμως δεν γίνεται να μην μπορείς να δείξεις ενσυναίσθηση και να σταθείς δίπλα τους».
«Είναι στενάχωρο που δεν υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στις διάφορες κολεκτίβες και πρωτοβουλίες, χρειαζόμαστε ενότητα. Η λογική “δεν το κάνεις εσύ καλά, εγώ το κάνω καλύτερα” είναι ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός που μας έχουν περάσει. Η πατριαρχία μάς έχει κάνει τόσο ανασφαλείς που καταλήξαμε να κρατάμε ένα “κουιρόμετρο” και να μετράμε ποιο είναι πιο queer από το άλλο, την ώρα που λίγο πιο πέρα γίνεται κυριολεκτικά ένας πόλεμος που κρίνει και επηρεάζει την επιβίωσή μας. Χάνουμε πολύτιμο χρόνο. Υπάρχει τόσο πολλή απόγνωση στον κόσμο – πρέπει να παρατηρούμε καλά τι γίνεται εκεί έξω αλλά να επιστρέφουμε στο κέντρο μας για να αντισταθούμε και να δημιουργήσουμε. Δεν μπορούμε να ανατρέψουμε τόσο ισχυρά συστήματα που έχουν τσιμεντώσει την κυριαρχία τους στους αιώνες μέσα σε μία μέρα».
«Θέλουμε να αναπτύξουμε το Queer Ranch ώστε να γίνει ακόμα πιο προσβάσιμο και να μπορούμε να πληρώνουμε τα artists· και ίσως να καταφέρουμε να πληρωθούμε κι εμείς. Υπάρχει μία σκέψη το φεστιβάλ να αναπτυχθεί σε δύο εβδομάδες και όχι σε μία, για να δώσουμε επιλογές στους ανθρώπους, και σκεφτόμαστε μήπως κάνουμε και μια δεύτερη εκδοχή του τον Οκτώβριο με λιγότερα πάρτι, άλλο μουσικό ύφος και περισσότερες δράσεις που ταιριάζουν στην εποχή, όπως, π.χ., πεζοπορίες στη φύση. Η κεντρική μας βούληση είναι ο σεβασμός στην Ερεσό, στην ιστορία της. Δεν θέλουμε να αυξήσουμε τα νούμερα των συμμετεχόντων ατόμων για να γίνει βιώσιμο, γιατί αυτό θα σκοτώσει την ενέργειά του. Κάθε χρόνο, όταν τελειώνει το φεστιβάλ, κλαίμε από συγκίνηση με όλα αυτά που μοιραστήκαμε και έχουμε βιώσει. Δεν θέλουμε να το χάσουμε αυτό, δεν θέλουμε το Queer Ranch να στερηθεί την ουσία και το νόημά του».
