ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γεια σας. Χρειάζομαι μια γνώμη γιατί νιώθω εγκλωβισμένος στις σκέψεις μου. Ήμουν έναν χρόνο με μια κοπέλα. Μια σχέση αληθινή, με πλάνα για το μέλλον και πολλή αγάπη. Με γνώρισε σε μια φάση που ήμουν πολύ καλά με τον εαυτό μου. Έκανα ήδη ψυχοθεραπεία από παλιότερα γιατί εκτός από κάποια ψυχολογικά θέματα (φοβίες, κρίσεις πανικού), είχα ένα θέμα και με τον τζόγο. Είχα σταματήσει να παίζω κι ήμουν καθαρός πάνω από έναν χρόνο. Τον Σεπτέμβρη οι συνεδρίες μου έγιναν πιο αραιές λόγω οικονομικών. Είχα τη δουλειά μου, την κοπέλα μου και το χόρτο. Παραμέλησα τελείως τον εαυτό μου και τον κοινωνικό μου κύκλο, οπότε απλώς περίμενα από εκείνη πότε θα θέλει να βρεθούμε. Έμενα στάσιμος και αν μου ακύρωνε κάτι, νόμιζα ότι δεν με αγαπάει πια. Την πίεζα, και το γνωρίζω ότι αυτό είναι εξαντλητικό. Το αποκορύφωμα έγινε την προηγούμενη εβδομάδα. Ένα μπέρδεμα με το πρόγραμμά της με έκανε να νιώσω "πληγωμένος" και ξύπνησε μέσα μου ένας εγωισμός. Τις επόμενες μέρες ήμουν ψυχρός. Όταν ήρθε σπίτι μου την προηγούμενη Τετάρτη να με προσεγγίσει με ζεστασιά, εγώ ήμουν αμίλητος, δεν την κοίταζα καν στα μάτια. Μέσα στη θολούρα και τον πανικό μου, της πέταξα ένα "δεν έχει νόημα" και άρχισα να κατηγορώ άσχετα πράγματα, όπως τη σεξουαλική μας ζωή, που δεν έφταιγε σε τίποτα εκείνη τη στιγμή. Αυτό που δεν της είπα, γιατί ντρεπόμουν, είναι ότι εκείνες τις μέρες της θολούρας ξανακύλησα στον τζόγο και έχασα κάποια λεφτά. Αυτή η ενοχή μου και ντροπή μου με έκανε να θέλω να την "τιμωρήσω" και να την απομακρύνω, επειδή ένιωθα άχρηστος. Το μετάνιωσα απίστευτα. Της ζήτησα συγγνώμη, της είπα ότι δεν ήταν αυτό που ήθελα, αλλά μου ζήτησε χρόνο μέχρι μετά το Πάσχα για να ηρεμήσει και να πάει διακοπές με την οικογένειά της. Τώρα φεύγω για διακοπές για να καθαρίσω και να συλλογιστώ περισσότερο, αλλά με τρώει το αν θα μου δώσει την ευκαιρία να της εξηγήσω όλα αυτά που κατάλαβα. Φοβάμαι ότι όχι μόνο δεν θα τα βρούμε, αλλά ότι δεν θα θέλει καν να με ξαναδεί. Είμαι πολύ μαλάκας; Υπάρχει ελπίδα όταν κάποιος συνειδητοποιεί το λάθος του έστω και αργά