Από την εποχή που ήταν παλάτι τον 15ο αιώνα μέχρι σήμερα, το Τοπκαπί της Κωνσταντινούπολης κρατάει τις παραδόσεις —φρουρός των οποίων παραμένει έως σήμερα ένας γάτος ονόματι Σερμπέτ, ήτοι Γλύκας. Γνωστός για την ήρεμη, σχεδόν αρχοντική του παρουσία, ο Σερμπέτ έχει τραβήξει το παγκόσμιο ενδιαφέρον καθώς κινείται με άνεση στους ιστορικούς χώρους του παλατιού, με το αργό, σίγουρο βήμα του πρίγκιπος.
Οι ιστοριοδίφες της γούνας φρονούν ότι είναι εγγονός του Μουλαγίμ (Mülayim), μιας γάτας που ζούσε επί χρόνια στο παλάτι και εξαφανίστηκε πριν από τρία χρόνια. Ο Γλύκας γνωρίζει και ακολουθεί τα ίδια κρυφά περάσματα που είχαν ενσωματωθεί εξαρχής στο οθωμανικό συγκρότημα. Αυτές οι διακριτικές διαδρομές, μέρος του αρχικού σχεδιασμού του παλατιού, χρησιμοποιούνται ακόμα από γενιές γάτων που κατοικούν εκεί, όταν κουράζονται από τους οχληρούς τουρίστες και βαριούνται τα πολλά χάδια τους.
Έχοντας εκτιμηθεί διαχρονικά για την προστασία των τροφίμων και των χειρογράφων, οι γάτες του παλατιού παραμένουν υπό τη φροντίδα του προσωπικού, διατηρώντας μια αδιάσπαστη σύνδεση μεταξύ παρελθόντος και παρόντος. Σε αυτή την ήσυχη συνέχεια —όπου η μία ζωή διαδέχεται την άλλη— το πνεύμα του παλατιού επιβιώνει, όχι μόνο στην αρχιτεκτονική του, αλλά και στην ευγενική παρουσία των μικρών πλασμάτων που το κατοικούν.
