Τρία πρόσφατα άλμπουμ ελληνικών συγκροτημάτων που αξίζουν

Η ΨΑΓΜΕΝΗ ΠΟΠ στην Ελλάδα είναι ανοικτή προς πολλές και διαφορετικές κατευθύνσεις συγκρατώντας στοιχεία από μια μεγάλη διαδρομή, που ξεκινά από τα 60s και φθάνοντας έως τα 90s. Αυτό φαίνεται και στα τρία πρόσφατα άλμπουμ των 33 Lovers, The Clixets και Bokavoy, για τα οποία γράφουμε στη συνέχεια...

33 LOVERS: Am I in a Dream

[Inner Ear, 2026]

Το δεύτερο άλμπουμ των 33 Lovers, που αποκαλείται “Am I in a Dream”, με τα τέσσερα και πέντε κομμάτια ανά πλευρά, ξεκινά από ’κει όπου είχε σταματήσει το “Ghost Flower” του 2023, επεκτείνοντας την indie pop αισθητική και προβληματική εκείνου του δίσκου προς περισσότερο pop psych διαδρομές.

Χρειάζεται κάτι παραπάνω με την περίπτωση των Bokavoy εννοώ, ώστε όλες αυτές οι ελκυστικές ιδέες και οι δημιουργικές αναφορές να κινούνται προς την κατεύθυνση ενός αδιαίρετου ήχου, με αρχή, μέση και τέλος.

Αυτό που χαρακτηρίζει την τραγουδοποιία των 33 Lovers (βασικά όλα τα κομμάτια αποτελούν συνθέσεις του Στράτου Κύρη) είναι μια τάση προς την απλότητα. Και είναι τούτο κάτι που το παρατηρείς παντού, στο “Am I in a Dream”, σε μελωδίες, στίχους, ενοργανώσεις και ερμηνείες, από το ξεκίνημά του σχεδόν, στα tracks της πρώτης πλευράς “Might care” και “Free”, μέχρι το “Still life”, το “If you only love you” και το “Forget me not” (ένα από τα ωραιότερα) της δεύτερης.

Φυσικά και στα ελαφρώς πιο σύνθετα κομμάτια, όπως είναι το “It’s Sunday” για παράδειγμα, το άθροισμα δεν αλλάζει, κάτι που δείχνει πως οι 33 Lovers μπορούν να εμφανίζονται πάντα προσιτοί απέναντι στους ακροατές τους, δίχως πολυπλοκότητες και περιαυτολογίες. Τα δίλεπτα και τρίλεπτα τραγούδια τους το αποδεικνύουν.

33 Lovers είναι, τώρα, οι Stratos Kiris φωνή, κιθάρες, Vasilis Nissopoulos μπάσο, φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα, σύνθια, κρουστά και Sotiris Ntouvas ντραμς, με τις βοήθειες, σε πλήκτρα, κιθάρες και τρομπέτα να μην διαφοροποιούν τη βασική κατεύθυνση του δίσκου. Ταιριαστό το εξώφυλλο της Ήρας Σταματοπούλου.

33 Lovers - Forget Me Not 

Επαφή εδώ

THE CLIXETS: Days Go By

[Private Pressing, 2025]

Facebook Twitter

Τους Clixets τους παρακολουθώ από το 2020 και το δεύτερο, τότε άλμπουμ τους “Add Silence”. Για το σχήμα των αδελφών Βαλαδάκη (του Αντρέα και του Πάρι), είχα γράψει, τότε, πως... οι φίλοι μας έχουν ωραίες μελωδίες («μπητλικής» λογικής) και συνολικότερα ωραία τραγούδια, κινούμενα σ’ ένα ύφος σύγχρονης pop-rock μπαλάντας. Δεν θα τα έλεγα dreamy τα τραγούδια τους, ούτε post-rock και τα συναφή. Είναι pop-rock με καταφανείς αναφορές στα 80s (στα καλύτερα των Cutting Crew και των It’s Immaterial). Αυτά τότε... το 2020.

Η ποπ διάσταση των τραγουδιών των Clixets συνεχίζει να υπάρχει πέντε χρόνια αργότερα και αυτό το ακούμε καταφανώς στο νέο mini-LP τους, που αποκαλείται “Days Go By”, με τα τέσσερα + δύο κομμάτια ανά πλευρά βινυλίου και με όλα τα «σωστά» vibes να εκλύονται κατά ριπάς, μέσα από την πολύ δυνατή και καθαρή παραγωγή του Kostas Ekelon, την μείξη του Πάρι Βαλαδάκη και το mastering του Νίκου Παπαδόπουλου.

Υπάρχει, όμως, μία μετατόπιση –θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο αυτό–, όσον αφορά τα ποπ χρώματα και επιχρίσματα, καθώς τούτα κινούνται, τώρα, σε περισσότερο 90s καταστάσεις, φέρνοντας στη μνήμη συνθέσεις των Tindersticks ή και των Raining Pleasure, έχοντας, όμως, πάντα, την ίδια θερμή και ουσιαστική αντιμετώπιση.

Εννοώ πως οι Clixets είναι ταλαντούχοι, ξέρουν να γράφουν τραγούδια, και όχι να υποκρίνονται ότι γράφουν, με αποτέλεσμα και αυτό το mini-LP τους να κυλάει μέσα στην καλή διάθεση και την ακουστική ομορφιά. Τραγούδια σαν τα “1995”, “Where did your heart go?” και “Gold and glue” είναι από εκείνα, που μπορείς να τ’ ακούς και να τα ξανακούς συνεχώς, με όλη τη δουλειά να αποπνέει, σε κάθε διάστασή της, υψηλή καλλιτεχνική συνείδηση.

Στην ηχογράφηση του “Days Go By” πήραν μέρος οι Andreas Valadakis φωνή, πιάνο, σύνθια, Paris Valadakis ηλεκτρικό, ακουστικό μπάσο, φωνητικά, Kostas Ekelon προγραμματισμός, σύνθια, Lola Yiannopoulou πιάνο, Katerina Tepelena βιολί, Tasos Gousetis βιολί και Ria Anastasiou τσέλο.

1995

Επαφή εδώ

BOKAVOY: Bokavoy

[Inner Ear, 2025]

Facebook Twitter

Κάτι με τους MOb, κάτι με τους Bokavoy, επιχειρείται να δημιουργηθεί (δισκογραφικά τουλάχιστον) ένας ρέων, πλουραλιστικός ήχος, που να συνδυάζει rock, krautrock, pop, electro, jazz, ambient και cinematic ακούσματα. Εντάξει, πάντα θα υπάρχει ενδιαφέρον, όταν θα ανακατεύεις μουσικές με ισχυρή ανθρώπινη υπόσταση και όχι σκέτα μηχανοκίνητες, αλλά από την άλλη όλα αυτά τα... ηχοσυστήματα (να τα πω έτσι), μοιάζουν και λίγο ξεκάρφωτα έξω από ένα πλαίσιο εφαρμογών τους. Θέλω να πω πως ως library recording το “Bokavoy” θα έστεκε μια χαρά, αλλά ως κάτι αυτόνομο και αυτοδύναμο μοιάζει κάπως επιμερισμένο και όχι πάντα καλά στηριγμένο. Ωραίες κατασκευές οπωσδήποτε, που μ’ ένα μικρό κούνημα, όμως, μπορεί κάπως να γείρουν...

Χρειάζεται κάτι παραπάνω με την περίπτωση των Bokavoy εννοώ, ώστε όλες αυτές οι ελκυστικές ιδέες και οι δημιουργικές αναφορές να κινούνται προς την κατεύθυνση ενός αδιαίρετου ήχου, με αρχή, μέση και τέλος. Απαιτείται, με άλλα λόγια, ένα concept, που γίνεται επιτακτικότερο και εξαιτίας της απουσίας του λόγου. Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, αλλά πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια – το υποστηρίζω, γιατί οι μουσικοί που ακούγονται εδώ δεν είναι τυχαίοι και άρα αξίζει να το παλέψουν παραπάνω.

Κομμάτια, πάντως, σαν το “Mel’s theme” ή το “Maenads” εγώ προσωπικά τα βλέπω (και τ’ ακούω) σαν μια τέτοια βάση, πάνω στην οποία θα μπορούσε να κτιστεί ένα αφήγημα από τους Bokavoy, που να είναι και βαρύ και ισχυρό, με δικά τους στοιχεία ταυτότητας. Για να δούμε...

Bokavoy είναι οι Victor Tsilimparis πλήκτρα, σύνθια, samples, Michalis Tsiftsis ηλεκτρική κιθάρα, Alexandros Delis ηλεκτρικό μπάσο και Sotiris Tsolis ντραμς (σ’ αυτόν τον τελευταίο ανήκουν όλες οι συνθέσεις του δίσκου).

Bokavoy - Metro

Επαφή εδώ