Όταν ο MAGA Ιησούς αντικαθιστά τον αληθινό

Όταν ο MAGA Ιησούς αντικαθιστά τον αληθινό Ιησού Facebook Twitter
Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας δηλώνει ότι αναζητά «γενναίους και ηρωικούς Αμερικανούς», αλλά είναι προφανές ότι δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην πρόσληψη νεαρών ανδρών που αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί και των οποίων οι απόψεις και οι ηθικές αρχές συνάδουν με αυτές του Τραμπ. Φωτ.: Getty Images/ Ideal Image
0


ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ της θητείας της Κρίστι Νόεμ, υπουργού Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, έχουν εμφανιστεί διάφορα βίντεο στρατολόγησης νέων ομοσπονδιακών πρακτόρων, στα οποία κυριαρχούν αποσπάσματα από τις Γραφές. Το εντυπωσιακό δεν είναι τόσο το γεγονός ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση χρησιμοποιεί εδάφια από τη Βίβλο στα διαφημιστικά της βίντεο όσο το ότι τη στρατολόγηση κάνει η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής, γνωστή ως ICE.

Τα βίντεο, ενισχυμένα με μουσική υπόκρουση, περιλαμβάνουν μιλιταριστικές εικόνες, εμφανίζοντας πράκτορες με πλήρη και βαρύ εξοπλισμό (όπλα στο χέρι, μάσκες, γυαλιά νυχτερινής όρασης) να κατεβαίνουν με σχοινί από ελικόπτερα, να σπάνε πόρτες και να διεξάγουν νυχτερινές επιδρομές. Το μήνυμα που στέλνει η κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι διακριτικό: η ICE κάνει το έργο του Θεού. Οι βίαιες και μερικές φορές θανατηφόρες τακτικές που χρησιμοποιεί ένας αυξανόμενος αριθμός πρακτόρων της ICE είναι θεϊκά επιβεβλημένες.

Τα βίντεο που χρησιμοποιεί η ICE έχουν μια συγκεκριμένη λογική. Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας δηλώνει ότι αναζητά «γενναίους και ηρωικούς Αμερικανούς», αλλά είναι προφανές ότι δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην πρόσληψη νεαρών ανδρών που αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί, των οποίων οι απόψεις και οι ηθικές αρχές συνάδουν με αυτές του Τραμπ, ειδικά σε θέματα μετανάστευσης. Σύμφωνα με σχετικές δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία των λευκών ευαγγελιστών τάσσεται υπέρ της απέλασης των μεταναστών σε ξένες φυλακές στο Ελ Σαλβαδόρ, στη Ρουάντα ή στη Λιβύη, χωρίς να τους επιτρέπεται να προσπαθήσουν να αναστρέψουν την απόφαση αυτή στο δικαστήριο (57%), και εγκρίνει τον εγκλεισμό των μεταναστών που έχουν εισέλθει παράνομα στη χώρα σε στρατόπεδα κράτησης (53%).

Το μήνυμα που στέλνει η κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι διακριτικό: η ICE κάνει το έργο του Θεού. Οι βίαιες και μερικές φορές θανατηφόρες τακτικές που χρησιμοποιεί ένας αυξανόμενος αριθμός πρακτόρων της ICE είναι θεϊκά επιβεβλημένες.

Ο Γερμανός Σοσιαλδημοκράτης Τομπίας Κρέμερ είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στο βιβλίο του με τίτλο «The godless crusade» («Η άθεη σταυροφορία») υποστηρίζει ότι η άνοδος του δεξιού λαϊκισμού στη Δύση και οι αναφορές του στη θρησκεία οφείλονται λιγότερο στην αναβίωση του θρησκευτικού ζήλου και περισσότερο στην εμφάνιση μιας νέας κοσμικής πολιτικής ταυτότητας. Οι δεξιοί λαϊκιστές δεν θεωρούν το χριστιανισμό ως θρησκεία. Αντίθετα, όπως υποστηρίζει ο Κρέμερ, ton χρησιμοποιούν ως δείκτη πολιτισμικής ταυτότητας του «καθαρού λαού» έναντι των «άλλων», ενώ σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν αποσυνδεδεμένοι από χριστιανικές αξίες, πεποιθήσεις και θεσμούς.

Πολλοί δεξιοί λαϊκιστές, παρά το γεγονός ότι δεν είναι καν θρήσκοι, καταφέρνουν να «προσηλυτίζουν» πολλούς χριστιανούς. Όμως οι χριστιανοί δεν επηρεάζουν τα κινήματα αυτά, αντίθετα, εξαιτίας της δράσης τους, ο χριστιανισμός απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την ηθική και τη διδασκαλία του Ιησού. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, ανατρέποντας την αυθεντική χριστιανική πίστη, προωθώντας με δεκάδες διαφορετικούς τρόπους τη σκληρότητα και τη βούληση για εξουσία στο όνομα του Ιησού, τοποθετώντας τους χριστιανούς σε μια θεολογική ζώνη του λυκόφωτος, όπου γίνεται επίκληση στον λόγο του Θεού χάριν ενός πολιτικού κινήματος με αυταρχικές τάσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Στη δεκαετία του 1920, εμφανίστηκε στους κόλπους της Γερμανικής Ευαγγελικής Εκκλησίας το κίνημα των Deutsche Christen ή «Γερμανών Χριστιανών», το οποίο συγκροτήθηκε ως ένα «εκκλησιαστικό κόμμα» που υποστήριζε ενεργά τον Αδόλφο Χίτλερ που αυτοπροσδιοριζόταν δημοσίως ως χριστιανός, ακόμη κι αν κατ’ ιδίαν περιφρονούσε τον χριστιανισμό ως μια «αδύναμη» θρησκεία. Πολλοί Γερμανοί πίστευαν ότι ο Χίτλερ είχε επιλεγεί από τον Θεό τον ίδιο για να ηγηθεί του γερμανικού κράτους.

cover
Tobias Cremer, «The godless crusade: Religion, populism and right-wing identity politics in the West»

Οι Deutsche Christen, ενθαρρυμένοι από τα αντισημιτικά γραπτά του Μαρτίνου Λούθηρου, προώθησαν την ιδέα ενός «ηρωικού» Ιησού, ακόμη και ενός Άριου Ιησού, ο οποίος αγωνιζόταν ενάντια στην εβραϊκή επιρροή στη γερμανική ζωή. Στην εκκλησία που φέρει το όνομα του Λούθηρου στο Μάριεντορφ και χτίστηκε το 1935, ένα ξυλόγλυπτο στον άμβωνα απεικονίζει τον Χριστό να κηρύττει σε μια μικρή ομάδα που περιλαμβάνει έναν στρατιώτη της Βέρμαχτ με κράνος. Η εκκλησία έχει κι άλλα στοιχεία ναζιστικής εικονογραφίας, όπως ένας Σιδηρούς Σταυρός στον πολυέλαιο της εκκλησίας και μια κολυμπήθρα διακοσμημένη με τη μορφή ενός μέλους των ναζιστικών παραστρατιωτικών ταγμάτων εφόδου (SA) που προσεύχεται με το κεφάλι σκυμμένο. Ο ναός αντανακλούσε την επιθυμία να δημιουργηθεί μια Volkskirche, μια εκκλησία στην υπηρεσία του έθνους.

Η Αμερική του 2026 δεν είναι η Γερμανία του 1936. Αλλά θα ήταν λάθος να προσποιούμαστε ότι πολιτικά κινήματα που δεν είναι τόσο κακόβουλα όσο ο ναζισμός δεν μπορούν να προωθήσουν αντίστοιχους σκοτεινούς σκοπούς. Πρέπει, επίσης, να αναγνωρίσουμε ότι κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, ο χριστιανισμός, που είχε λαμπρές στιγμές, έχει επίσης διαβεί κάποια πολύ σκοτεινά μονοπάτια.

Ένας τεράστιος αριθμός Αμερικανών χριστιανών φαίνεται να προτιμούν τον Ιησού του κινήματος MAGA από τον πραγματικό. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις δεκάδες εκατομμύρια χριστιανούς να επικυρώνουν, τόσο στον εαυτό τους όσο και ο ένας στον άλλο, ένα πολιτικό κίνημα του οποίου ηγείται ένας κακοήθης ναρκισσιστής που καθοδηγείται από το μίσος, είναι προσηλωμένος στην εκδίκηση, χλευάζει τους νεκρούς και απολαμβάνει να προκαλεί πόνο στους αδύναμους. Η διάβρωση που υφίσταται η χριστιανική πίστη είναι ανυπολόγιστη, αλλά οι περισσότεροι ευαγγελιστές δεν θα τον εγκαταλείψουν ποτέ. Έχουν επενδύσει προσωπικά, και σε μεγάλο βαθμό, στον Τραμπ και σε αυτό που πρεσβεύει.

Με στοιχεία από το «Atlantic» 

Βιβλίο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ευτυχώς για μας, η Τζένη Μαστοράκη αγαπούσε από μικρή τις ιστορίες που τη φόβιζαν/ «Κι όλα τα κακά σκορπά…»: Ένα ξεχασμένο, αριστουργηματικό πεζό της Τζένης Μαστοράκη

Βιβλίο / Ένα ξεχασμένο, αριστουργηματικό πεζό της Τζένης Μαστοράκη κυκλοφορεί ξανά

Ένα σπουδαίο, αλλά σχετικά άγνωστο έργο της κορυφαίας ποιήτριας και μεταφράστριας κυκλοφορεί για πρώτη φορά σε αυτόνομη έκδοση από την Άγρα, δύο χρόνια μετά τον θάνατό της.
ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ
Titus Milech: «Όταν κατάλαβα, μου ήταν αδύνατο να συνεχίσω να μιλάω Γερμανικά»

Titus Milech / O Γερμανός ψυχίατρος που νιώθει βαθιά απαξίωση για τη χώρα του

Ο Titus Milech μιλάει για τη βαθιά απαξίωση που νιώθει για τη χώρα στην οποία γεννήθηκε λόγω των εγκλημάτων του ναζισμού και εξηγεί γιατί του είναι αδύνατον ακόμα και να χρησιμοποιεί τη μητρική του γλώσσα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Άλμπερτ Σπέερ, «ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Φύρερ»

Βιβλίο / Άλμπερτ Σπέερ, «ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Φύρερ»

Ένα νέο βιβλίο εξερευνά την γοητεία που ασκούσε στον Χίτλερ ο αγαπημένος του αρχιτέκτονας και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο Σπέερ «ξέπλυνε» τη συμμετοχή του στον όλεθρο και εμφανίστηκε ως «ο καλός Ναζί»
THE LIFO TEAM
Ερίκ Βιγιάρ: Ο συγγραφέας που μίλησε τη γλώσσα των φτωχών και των κατατρεγμένων

Βιβλίο / Ερίκ Βιγιάρ: Ο συγγραφέας που μίλησε τη γλώσσα των φτωχών και των κατατρεγμένων

Το νέο βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα που κυκλοφορεί στα ελληνικά, «Οι ορφανοί - Μια ιστορία του Μπίλι δε Κιντ», επιβεβαιώνει τον λόγο που το ελληνικό αναγνωστικό κοινό τον προτιμά: αφηγείται πραγματικά γεγονότα με την ευαισθησία του λογοτέχνη και δεν φοβάται να προασπιστεί με τις λέξεις του τους αφανείς και τους ανυπεράσπιστους.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Όταν η αγάπη δεν έχει γλώσσα

Φωτογραφία / Father and Son: Φωτογραφίζοντας μια σιωπηλή σχέση

Στο φωτογραφικό πρότζεκτ «Father and Son» του Βάλερι Ποστάροβ, μια απλή χειρονομία, το κράτημα του χεριού, μετατρέπεται σε πράξη επανασύνδεσης, φωτίζοντας τη σιωπηλή, συχνά ανείπωτη σχέση ανάμεσα σε πατέρες και γιους μέσα από διαφορετικές κουλτούρες και γενιές.
M. HULOT
Ντιπές Τσακραμπάρτι: «Μόνο οι τεχνοκράτες έχουν συγκεκριμένα σχέδια για την κλιματική αλλαγή»

Βιβλίο / Ντιπές Τσακραμπάρτι: «Δεν θα επιβιώσουμε αν συνεχίσουμε να ψεκάζουμε με αεροζόλ»

Μπορεί το όνομα του Ντιπές Τσακραμπάρτι να μην είναι ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα, όμως ο ινδικής καταγωγής συγγραφέας του δοκιμίου «Κλιματική αλλαγή και ιστορία: Τέσσερις θέσεις» θεωρείται από τους κορυφαίους σύγχρονους στοχαστές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Θα σώσουν η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και η Ντούα Λίπα την αγορά του βιβλίου;

Βιβλίο / Μπορεί η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ να σώσει την αγορά του βιβλίου;

Αυξάνονται οι λέσχες ανάγνωσης που καθιερώνουν οι διάσημοι μπαίνοντας σε κριτικές επιτροπές και αναλαμβάνοντας τον ρόλο του κριτικού. Και παρά τις αντιρρήσεις, αυτοί έχουν φέρει ξανά το βιβλίο στην πρώτη γραμμή.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Το ξενοδοχείο της εξορίας: Η ιστορία του Hôtel Lutetia

Βιβλίο / Το ξενοδοχείο της εξορίας: Η ιστορία του Hôtel Lutetia

Λειτούργησε ως κέντρο Γερμανών αντιφρονούντων πριν από τον πόλεμο, έγινε έδρα της Γερμανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στην Κατοχή και κέντρο υποδοχής των διασωθέντων από στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Απελευθέρωση.
THE LIFO TEAM
Έφτιαξε τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Νέας Υόρκης. Δεν ήταν αρκετό

Βιβλίο / Έφτιαξε τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Νέας Υόρκης. Δεν ήταν αρκετό

Στην αυτοβιογραφία του «I Regret Almost Everything», ο Κιθ ΜακΝάλι δεν αφηγείται την ιστορία ενός θριαμβευτή αλλά ενός ανθρώπου που μετέτρεψε την ανασφάλεια σε αισθητική. Η ειλικρινής, ωμή αφήγησή του είναι ένας ανελέητος απολογισμός γεμάτος ενοχές, αποτυχίες και μια επίμονη αίσθηση ότι τίποτα από όσα έχτισε δεν μπόρεσε να καλύψει το εσωτερικό του κενό.
M. HULOT
Μιράντα Τζουλάι: «Στην Αμερική, κάθε μέρα είναι ένας γαμημένος εφιάλτης»

Βιβλίο / Μιράντα Τζουλάι: «Στην Αμερική, κάθε μέρα είναι ένας γαμημένος εφιάλτης»

Καλλιτέχνιδα με πολύπλευρο έργο ‒ σινεμά, περφόρμανς, βιβλία, video art. Μια ανήσυχη, τολμηρή, σύγχρονη Aμερικανίδα που δεν ησυχάζει στιγμή. Έρχεται στην Αθήνα, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Το πίσω ράφι/ Τόνι Μόρισον «Τζαζ»

Το πίσω ράφι / «Τζαζ»: Η σκοτεινή ιστορία που έδωσε στην Τόνι Μόρισον το Νόμπελ

Στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’20, εν μέσω της Μεγάλης Μετανάστευσης και της έκρηξης της τζαζ, η μεγάλη Αφροαμερικανίδα συγγραφέας αφηγείται μια ιστορία έρωτα και βίας, φωτίζοντας τα τραύματα του παρελθόντος που διαμορφώνουν τις ζωές των ηρώων της.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Από τη Λουίζ Μπρουκς στον Γκέμπελς: O ασπρόμαυρος κόσμος του Πάμπστ

The Review / Από τη Λουίζ Μπρουκς στον Γκέμπελς: Η άνοδος και η πτώση ενός σπουδαίου σκηνοθέτη

Η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάει με τον κορυφαίο μοντέρ Γιώργο Μαυροψαρίδη για το μυθιστόρημα «Ασπρόμαυρο» του Ντάνιελ Κέλμαν. Ήρωας του βιβλίου είναι ο Αυστριακός σκηνοθέτης Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ και θέμα του οι καλλιτέχνες που συνθηκολόγησαν με το Κακό στις ποικίλες σατραπείες του κόσμου. Εν προκειμένω, στη ναζιστική Γερμανία.
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ