Η ΑΦΙΣΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ο Αμβρόσιος Παλαμίδης που έχει συνεργαστεί με Caparo και Beetroot γράφει «Λάιβ Οικονομικής Ενίσχυσης Επιζωσών Έμφυλης Βίας» με φλούο πράσινα γράμματα σε ροζ φόντο και είναι δύσκολο να την αγνοήσεις. Αρχικά επειδή είναι μια έκφραση έμπρακτης αλληλεγγύης μέσω της τέχνης (εδώ της μουσικής) και μετά επειδή τα ονόματα που συμμετέχουν είναι εγγύηση για ένα συναρπαστικό live. Στη σκηνή θα εμφανιστούν με τη σειρά ο Larry Gus, ο The Boy, η Δεσποινίς Τρίχρωμη και η Aeon, συνεισφέροντας η καθεμία και ο καθένας με τον τρόπο που ξέρει στον σκοπό της διοργάνωσης: με τα τραγούδια τους.
Ο σκοπός του live είναι ιερός και αξίζει να πας μέχρι το Gagarin 205 που γίνεται στις 24 του μήνα: τα λεφτά που θα μαζευτούν θα δοθούν για την οικονομική στήριξη επιζωσών έμφυλης βίας που κατήγγειλαν τον κακοποιητή τους. «Καμία μόνη» γράφει στη σελίδα του event, δίνοντας έμφαση στο γνωστό σύνθημα.
«Νιώθω ότι σε στιγμές κρίσης, κανείς δεν νοιάζεται στ’ αλήθεια για τον συμβολισμό της μουσικής, ενώ την ίδια στιγμή είναι σίγουρα τα hands-on πράγματα που βοηθάνε, συναυλίες οικονομικής ενίσχυσης, συνεργασίες με συλλογικότητες, έξτρα ορατότητα. Είναι όλα χρήσιμα».
Ο Larry Gus, που θα ανοίξει τη βραδιά, είπε δυο λόγια για τη συμμετοχή του στο live και για την έμφυλη βία που είναι μια διαχρονική μάστιγα.
— Με ποιον τρόπο μπορεί η μουσική να λειτουργήσει ως εργαλείο έμπρακτης στήριξης ή, κυρίως, ως συμβολική χειρονομία για κοινωνικούς σκοπούς;
Νιώθω ότι σε στιγμές κρίσης κανείς δεν νοιάζεται στ’ αλήθεια για τον συμβολισμό της μουσικής, ενώ την ίδια στιγμή είναι σίγουρα τα hands-on πράγματα που βοηθάνε: συναυλίες οικονομικής ενίσχυσης, συνεργασίες με συλλογικότητες, έξτρα ορατότητα. Είναι όλα χρήσιμα.
— Έχουν ευθύνη να παίρνουν δημόσια θέση οι καλλιτέχνες σήμερα σε ζητήματα όπως η έμφυλη βία;
Είναι ο ίδιος βαθμός ευθύνης για οποιονδήποτε και οποιαδήποτε σε οποιοδήποτε σημείο νιώσει την ανάγκη ότι μπορεί να συνεισφέρει στον διάλογο με τρόπο που είναι ειλικρινής και ξεκινάει από σημείο ταύτισης με αυτές που έχουν το αληθινό πρόβλημα, ειδικότερα όταν η βία γίνεται τόσο συγκεκριμένη.
— Ζούμε σε μια εποχή που μιλάμε όλο και περισσότερο για την έμφυλη βία, αλλά τα περιστατικά δεν μειώνονται. Πού νομίζεις ότι οφείλεται αυτό;
Δεν ξέρω αν είναι στατιστικά τεκμηριωμένο, αλλά φαίνεται να είναι αυτή η τάση. Αυτό δείχνει πόσο αργά αλλάζουν τα πράγματα σχετικά με τις δομές εξουσίας. Είναι πολύ βαθιά εδραιωμένες αυτές οι συμπεριφορές, είναι κουλτούρες και τρόποι ζωής. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το να μιλάμε είναι στ' αλήθεια ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουν αυτοί οι μετασχηματισμοί. Δεν είναι θέμα οπισθοχώρησης, πρέπει να ξεκινήσει η αληθινή δουλειά.
— Μπορούν τα άτομα που έχουν υποστεί έμφυλη βία να βρουν πραγματική στήριξη στην Ελλάδα σήμερα;
Στήριξη από δομές και θεσμούς; Στην Ελλάδα; Σίγουρα δεν υπάρχει αυτό. Αλλά σε επίπεδο συλλογικοτήτων και ομάδων υπάρχει παρά πολύ ενεργή προσπάθεια και στήριξη. Αυτό που αρχίζει να αναδύεται, άτυπα και όχι θεσμικά, είναι μια φροντίδα: μικρές ομάδες στήριξης, αυτοοργανωμένα, άνθρωποι που ενεργούν από μόνοι τους, δημιουργούν μικρούς πυρήνες στήριξης και εκεί ακριβώς γίνεται δουλειά.
— Έχει αλλάξει ο τρόπος που εσύ προσωπικά αντιλαμβάνεσαι τέτοια ζητήματα τα τελευταία χρόνια;
Προσπαθώ να ακούω, να μη μιλάω και να καταλαβαίνω. Έχει αλλάξει πάρα πολύ και αλλάζει κάθε χρόνο περισσότερο ο τρόπος που τα αντιλαμβάνομαι. Ειδικά σε σχέση με τους άντρες έχει μεγάλη σημασία, γιατί ακόμα κι αν δεν μας αφορούν και δεν μας συμβαίνουν άμεσα όλα αυτά, έχει σημασία να δείχνουμε έμπρακτα πολιτική αλληλεγγύη με κάθε ευκαιρία.
— Πιστεύεις ότι η ελληνική μουσική σκηνή είναι αρκετά ανοιχτή και ασφαλής για γυναίκες και θηλυκότητες;
Είμαστε παρά πολύ πίσω, αν εξαιρέσουμε συγκεκριμένες υποσκηνές όπου υπήρχε πάντα ενσωματωμένη οργανικά μια τέτοια φροντίδα. Νομίζω ότι εδώ υπάρχει ακόμα έντονο το πρόβλημα του authority, με την έννοια της αυθεντίας (βλέπε μουσικούς/σκηνοθέτες κ.λπ., με θέσεις εξουσίας), συχνά είναι πολύ εύκολο να υπάρχει εκμετάλλευση και κακοποίηση, με τη σκέψη ότι εξυπηρετείς κάτι ανώτερο από σένα. Αλλά νιώθω ότι οι μικρότεροι/-ες συνάδελφοι βγαίνουν από τέτοιους ρόλους.
— Τι θα δούμε στις 24 του μήνα στο Gagarin;
Την Aeon, τη Δεσποινίδα Τρίχρωμη, τον Boy, και επίσης την αφίσα που έκανε ο Αμβρόσιος Παλαμίδης για το event εκτυπωμένη σε μεγάλο χαρτί. Επίσης, εύχομαι τα πάντα να είναι στη θέση τους, όλοι και με όλες να καταφέρουμε να βοηθήσουμε πραγματικά.
H Δεσποινίς Τρίχρωμη δίνει τις δικές της απαντήσεις:
Η μουσική από μόνη της δεν λύνει κάτι πρακτικά, αλλά μπορεί να δημιουργήσει έναν χώρο συνάντησης. Όταν ένα live ή ένα φεστιβάλ συνδέεται με έναν κοινό σκοπό, δίνεται στον κόσμο που θέλει να συμπαρασταθεί ή να βοηθήσει μια ευκαιρία να το κάνει έμπρακτα. Ο κάθε καλλιτέχνης εκφράζεται με τον δικό του τρόπο. Κάποιες φορές η θέση φαίνεται με λόγια, άλλες φορές με πράξεις και επιλογές, άλλες μέσα από τη μουσική απλά. Το γεγονός ότι μιλάμε περισσότερο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η βία αυξάνεται, αλλά ότι δεν μένει πια τόσο αόρατη. Η αλλαγή όμως σε βαθύτερο επίπεδο θέλει χρόνο και πολλή δουλειά, κάτι που φαντάζει πολύ δύσκολο μέσα σε όλο αυτό που ζούμε.
Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι και συλλογικότητες που προσπαθούν και κάνουν σημαντική δουλειά, αλλά δεν γνωρίζω πόσο εύκολο είναι για τα άτομα που έχουν υποστεί έμφυλη βία να φτάσουν σε αυτή τη στήριξη. Ίσως χρειάζεται η στήριξη να φτάνει σε εκείνα. Πρωτοβουλίες όπως αυτή στο Gagarin έχουν ως βασικό στόχο το να μη νιώθει καμία μόνη.
— Έχει αλλάξει ο τρόπος που εσύ προσωπικά αντιλαμβάνεσαι τέτοια ζητήματα τα τελευταία χρόνια;
Ναι, σίγουρα. Φτάνουν περισσότερες πληροφορίες στα αυτιά μου, αλλά αλλάζω και εγώ. Αλλάζει και το έξω και το μέσα μου.
— Είναι η ελληνική μουσική σκηνή αρκετά ανοιχτή και ασφαλής για γυναίκες και θηλυκότητες;
Σίγουρα είμαστε πιο ενωμένες. Υπάρχει ένα κλίμα αλληλεγγύης ανάμεσα στις θηλυκότητες, και αυτό είναι που συμβάλλει περισσότερο στην αίσθηση ασφάλειας.
— Τι θα δούμε στις 24 του μήνα στο Gagarin;
Στις 24 θα δούμε τέσσερις καλλιτέχνες στη σκηνή, διαφορετικές ενέργειες που συναντιούνται στον ίδιο χώρο.
