Η «ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ» ΕΙΝΑΙ το δέκατο άλμπουμ του The Boy (aka Αλέξανδρος Βούλγαρης) στην Inner Ear. Έχουν περάσει 16 χρόνια από το ντεμπούτο του «Please make me dance» και ακόμη περισσότερα από τους Mary and Τhe Boy, το συγκρότημα με το οποίο πρωτοσυστήθηκε ως μουσικός στην αθηναϊκή σκηνή, και τέσσερα χρόνια από την προηγούμενη δουλειά του, το «Ώντρεϋ», που κυκλοφόρησε το 2021.
Η «Αυστραλία» είναι ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2024. Μερικά τραγούδια του έχουν παιχτεί σε διάφορες συναυλίες που έχει δώσει από τότε ο The Boy, οπότε μοιάζει σαν να μην έχει περάσει τόσο μεγάλο διάστημα από την τελευταία φορά που κυκλοφόρησε κάτι νέο.
Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τον The Boy ως έναν κατεξοχήν «Αθηναίο» συνθέτη, καθώς δημιουργεί άλλοτε λατρευτικά και άλλοτε πένθιμα τραγούδια που μιλάνε αποκλειστικά για την Αθήνα – κι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει από την αρχή της καριέρας του.
Ο τίτλος είναι ένας φόρος τιμής στις αυστραλέζικες ταινίες που «είναι η σταθερή επιρροή του» τα τελευταία χρόνια, όπως είχε δηλώσει πέρσι σε μια μεγάλη συνέντευξή του στη LiFO. «Κυρίως ως προς τον τρόπο που οι εκεί σκηνοθέτες κινηματογραφούν τη φύση, τα χρώματα», είχε προσθέσει. Όσον αφορά το νέο του άλμπουμ, επηρεάζεται από το ντεμπούτο του Fred Schepisi, The Devil's Playground, ένα φιλμ του 1976.
The Boy - «Αυστραλία» (Official Audio)
Η υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται σε ένα καθολικό ιεροσπουδαστήριο κοντά στη Μελβούρνη το 1953 και επικεντρώνεται σε ένα 13χρονο αγόρι το οποίο παλεύει με τις πρώτες σεξουαλικές του επιθυμίες και την ενοχή που του επιβάλλει η πίστη του. Οι Αυστραλοί σκηνοθέτες είχαν πάντοτε έναν άγριο, τρυφερό και έντονα ανθρώπινο τρόπο κινηματογράφησης κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται να χρησιμοποιεί στον νέο του δίσκο ο The Boy για να περιγράψει γι' ακόμα μία φορά τη ζοφερή καθημερινότητα στη σύγχρονη Αθήνα.
Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τον The Boy ως έναν κατεξοχήν «Αθηναίο» συνθέτη, καθώς δημιουργεί άλλοτε λατρευτικά και άλλοτε πένθιμα τραγούδια που μιλάνε αποκλειστικά για την Αθήνα – κι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει από την αρχή της καριέρας του. Παρά τον παραπλανητικό τίτλο, η Αθήνα και ο αστικός ιστός της παραμένουν ο κεντρικός άξονας του άλμπουμ του, το μέρος από όπου ξεκινούν και τελειώνουν όλα, ακόμα και αν δεν έχουν απαραίτητα καλό τέλος.
Τουλάχιστον αυτό φαίνεται να υπονοεί σε στίχους όπως «Οικογένεια θα πει αυτό που δεν ολοκληρώνεται / και η ευτυχία είμαι σίγουρος ότι δεν βρίσκεται στην Αθήνα / Όχι μόνο για μένα άλλα και για κανέναν». Τα βάσανα, οι φόβοι αλλά και οι χαρές των κατοίκων της ενώνονται με την πόλη και τους δρόμους της. Στα τραγούδια «Λυκαβηττός» και «Το ποτάμι της», για παράδειγμα, αντικατοπτρίζονται ιδανικά αυτά τα συναισθήματα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο δίσκος δεν θα μπορούσε παρά να ακούγεται έντονα προσωπικός και συναισθηματικός. Ο The Boy πάντοτε έκανε μουσική όπως φτιάχνει ταινίες, με μια ιδιαίτερη ικανότητα να δημιουργεί αμφιλεγόμενους χαρακτήρες και ήρωες, θολώνοντας λίγο τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Στην «Αυστραλία», όμως, μοιάζει σαν να σκηνοθετεί τις λέξεις, δημιουργώντας το προσχέδιο ενός σεναρίου στο οποίο είναι ο ίδιος πρωταγωνιστής και το σπίτι του το ιδανικό location για τα γυρίσματα – το σπίτι του επανέρχεται σε διάφορα σημεία της «Αυστραλίας».
Η αυτοαναφορικότητα στο έργο του δεν πρέπει να ξαφνιάζει. Μετά από δεκαέξι χρόνια και κάμποσα άλμπουμ, έχει ωριμάσει, και ως πατέρας πλέον. Αυτό δίνει μια διαφορετική οπτική στους προβληματισμούς και στις θεματικές του, που, πάνω κάτω, επαναλαμβάνονται σε κάθε δουλειά του. Εδώ κυριαρχεί η πατρότητα. Από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός, αρχίζεις να σκέφτεσαι με διαφορετικό τρόπο τους γονείς σου, τους κοντινούς σου ανθρώπους και γενικότερα τον κόσμο.
Εκτός από την πατρότητα, τον απασχολεί και η απώλεια. Στο ομώνυμο του δίσκου κομμάτι αναφέρεται σε μια φίλη του που έχει φύγει από τη ζωή, αλλά τον αποσπά από σημαντικά πράγματα και «του μιλάει μέσα απ’ το χώμα».
Κάθε κομμάτι της «Αυστραλίας» πλάθει πολύ έντονες εικόνες. Αν και υπάρχουν στιγμές που σχολιάζει αμυδρά την πολιτική κατάσταση της χώρας, ακούγονται τόσο φευγαλέες που μοιάζει να ανήκουν σε ένα άλλο άλμπουμ και σε μια άλλη εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ειδικά στο τελευταίο κομμάτι, το «Καθόλου ρεαλισμός», φαίνεται να λαχταρά να μην υπάρχει καθόλου ρεαλισμός, ούτε «ιστορίες που μας ηρεμούν» με βία και πιστολίδια, κάπως ειρωνικά πάντα. Η ελληνική πραγματικότητα συνεχίζει να τον στοιχειώνει σαν φάντασμα σε κομμάτια όπως «Το ποτάμι της»: «Όσοι έχετε ζεστά χέρια μπορείτε να είστε σίγουροι ότι είστε ζωντανοί / Μα απ’ όλους εμάς τώρα που καθόμαστε αμίλητοι στο βαγόνι / κάποιος σκέφτεται το χώμα και κάποιος το νερό».
The Boy - «Καθόλου Ρεαλισμός» (Official Audio)
H «Αυστραλία» μουσικά δεν διαφέρει από προηγούμενες δουλειές του. Ο The Boy έχει δημιουργήσει ένα μινιμαλιστικό στυλ παιξίματος και ερμηνείας που είναι αποκλειστικά δικό του και δεν θυμίζει απαραίτητα κάτι άλλο: στίχοι που θυμίζουν ποίηση, θυμωμένο και αγχώδες spoken word, συχνά με παρέα μόνο ένα πιάνο ή τα εφέ ενός αρμόνιου. Και όπως συμβαίνει και στον κινηματογράφο ή σε κάθε μορφή τέχνης, είτε σου αρέσει η μουσική του είτε όχι. Ίσως θα πρέπει να διερευνηθεί στο μέλλον πόσο έχει επηρεάσει ο The Boy την ελληνική σκηνή από το 2010 και μετά, αλλά γι' αυτό χρειάζεται ένα ξεχωριστό άρθρο.
Η ματιά του The Boy συνεχίζει να είναι ανήσυχη και να εκφράζει μια γενικότερη απαισιοδοξία για το μέλλον. Όμως αρχίζει να προβάλλει δειλά στη μουσική του η ελπίδα. Γι’ αυτό ίσως αφιερώνει την «Αυστραλία» εκεί όπου περνάει καλά τελευταία, σε «ένα ωραίο μαγαζί στον Ταύρο με πολύ καλό και φτηνό φαΐ».
