ΤA ΦΕΤΙΝΑ ΟΣΚΑΡ ήταν ένας θρίαμβος του ανεξάρτητου σινεμά. Πέρα, όμως, από την «Ανόρα», η ανεξάρτητη μουσική ήταν επίσης ένας μεγάλος και απρόσμενος νικητής της βραδιάς. Ο Daniel Blumberg, Βρετανός μουσικός και συνθέτης, κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σκορ της χρονιάς για τη μουσική του στο «Brutalist». Αμήχανος, πανύψηλος και εντελώς έξω από τα νερά της τελετής και της διασημότητας –σαν βγαλμένος από ταινία του Τιμ Μπάρτον–, όταν παρέλαβε το Όσκαρ ευχαρίστησε τους φίλους του στο Café Oto, ένα από τα σημαντικότερα φυτώρια πειραματικής μουσικής όχι μόνο στον Λονδίνο αλλά και διεθνώς. Εκεί πέρασε ένα μεθυσμένο βράδυ με τον Brady Corbet την πρώτη φορά που τον γνώρισε και κατέληξε να κοιμηθεί στον καναπέ του διαμερίσματός του, που ήταν ακριβώς δίπλα. Οι συνεργάτες του στο άλμπουμ είναι στην πλειοψηφία τους άτομα τα οποία έχει δει σε συναυλίες ή συναναστρεφόταν εκεί, όπως ο σπουδαίος Βρετανός πιανίστας John Tilbury (μέλος του θρυλικού αυτοσχεδιαστικού γκρουπ ΑΜΜ) ή ο επίσης σπουδαίος σαξοφωνίστα Evan Parker, ο τρομπετίστας Axel Dörner και ο περκασιονίστας Steve Noble.
Μία άλλη συμμετοχή-έκπληξη στο άλμπουμ είναι αυτή του Vince Clark (Depeche Mode, Erasure) στα συνθεσάιζερ. Η παραγωγή είναι του Peter Walsh, μακροχρόνιου συνεργάτη του Scott Walker, ο οποίος είχε συνθέσει τη μουσική στην πρώτη ταινία του Corbet, The childhood of a leader.
Πέρα από αυτές τις πληροφορίες, όμως, ενδιαφέρον έχει και ο τρόπος ακριβώς που ηχογράφησε το συγκεκριμένο σάουντρακ. Για ένα τόσο επικό και καθηλωτικό ηχητικό αποτέλεσμα χρησιμοποίησε ένα μικρό digital μαγνητόφωνο και μικρόφωνα που χώραγαν σε μια βαλίτσα, στην οποία μπορούσε να μεταφέρει από σπίτι σε σπίτι όταν ηχογραφούσε τους μουσικούς.
Το σάουντρακ του «Brutalist» είναι από τις πιο εντυπωσιακές δουλειές των τελευταίων χρόνων, αλλά δεν είναι το μόνο της τελευταίας πενταετίας. Ακολουθεί μια λίστα με τα πιο όμορφα σκορ (βραβευμένα και μη) που κυκλοφόρησαν από το 2020 και μετά – φυσικά, οι απόψεις μπορεί να διίστανται.
Soul (2020)
Ένα σάουντρακ-υπερπαραγωγή για την ταινία κινουμένων σχεδίων της Pixar που αφορά έναν καθηγητή μουσικής που έχει μανία με την τζαζ και είναι παγιδευμένος στη μεταθανάτια ζωή. Συμμετείχαν σε αυτό ο Trent Reznor και ο Atticus Ross, ένα από τα πιο πετυχημένα κινηματογραφικά μουσικά ντουέτα, αλλά την παράσταση κλέβουν οι τζαζ συνθέσεις του Jon Batiste που, φυσικά, πήραν το Όσκαρ.
Nope (2022)
H τρίτη φορά που ο Michael Abels γράφει μουσική για το τρομακτικό σύμπαν του Jordan Peele. Χρησιμοποιεί τα sound effects και τη σιωπή για να δημιουργήσει ένα ατμοσφαιρικό σκορ με σκοπό να βάλει τον θεατή στο καθεστώς τρόμου που βιώνουν οι πρωταγωνιστές. Στα συν η διαολεμένη διασκευή του κλασικού «Sunglasses at night» του Corey Heart.
Tenet (2020) / Oppenheimer(2023)
O Σουηδός Ludwig Goransson μπορεί να ξεκίνησε την καριέρα του γράφοντας μουσική για το τηλεοπτικό «Community» και ως παραγωγός του Donald Glover, αλλά σήμερα θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής πριν καλά καλά κλείσει τα 40. Το ταλέντο του φάνηκε από το εκρηκτικό σάουντρακ του «Tenet» και τρία χρόνια αργότερα πήρε Όσκαρ για το «Oppenheimer» – και οι δύο ταινίες έχουν την υπογραφή του Κρίστοφερ Νόλαν.
The Wonder (2022)
Η αιθέρια μουσική του Matthew Herbert ήταν αυτή που σε έκανε να δεις την ομώνυμη ταινία που γύρισε ο Sebastián Lelio για το Netflix και αφορούσε τον Μεγάλο Λιμό της Ιρλανδίας τον 19ο αιώνα και τις επιπτώσεις του στον πληθυσμό της χώρας.
Titane (2021)
Αρκετά αντισυμβατική η μουσική του Jim Williams για την εξίσου αντισυμβατική ταινία της Julia Ducournau, κάποιες φορές με υπέρμετρη ένταση και θυμό που εναλλάσσεται με ήρεμα ambient περάσματα, που μπορεί να σταθεί πέρα από το φιλμ.
The Power of the Dog (2021)
Ο Jonny Greenwood, διατηρώντας τα μοναδικά στοιχεία που κάνουν τα σάουντράκ του αξιομνημόνευτα, εδώ ακούγεται πιο μελωδικός από ποτέ με συνθέσεις που αντλούν από τις εικόνες Άγριας Δύσης της Jane Campion. Το αποτέλεσμα είναι μία από τις καλύτερες δουλειές του στην κινηματογραφική μουσική.
Dune (2022)
Ένα από τα πιο επιβλητικά σκορ του Hans Zimmer τα τελευταία χρόνια για μία από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας των τελευταίων χρόνων. Φτιαγμένο με υβριδικά όργανα και επιβλητικά φωνητικά για να ταιριάζουν στον απόκοσμο τόνο του φιλμ του Βιλνέβ, σηματοδοτεί την πιο «πειραματική» στιγμή της καριέρας του, χαρίζοντάς του επάξια το δεύτερο Όσκαρ.
