Η Abi που αποφάσισε να μιλήσει στη Liberation είναι 24 ετών. Υποβλήθηκε σε κλειτοριδεκτομή σε ηλικία 8 ετών στην πατρίδα της, το Μάλι. Όπως διηγείται στην εφημερίδα, ήταν καλοκαίρι του 1996 όταν νωρίς το πρωί και ενώ ετοιμαζόταν το γεύμα, η θεία της, ζήτησε από αυτή και τις δύο μικρότερες αδελφές της να βάλουν τα παραδοσιακά τους ρούχα. Στην αυλή ήρθαν πολλές ηλικιωμένες γυναίκες. Η θεία της είπε: «Έλα να σου δείξω κάτι στο μπάνιο, είναι καλό, θα δεις, θα γελάσεις πολύ».
«‘Ήμουν η πρώτη που πήγε για σφαγή», λέει. «Πρέπει να ξέρετε ότι στο Μάλι, τα μπάνια είναι διαφορετικά από αυτά στη Δύση. Ένα δωμάτιο και μια μεγάλη τρύπα στη μέση για τα περιττώματα». Εκεί η θεία της, της είπε να καθίσει σε ένα σκαμνί δίπλα στην τρύπα και οι άλλες γυναίκες την άρπαξαν από τα χέρια και τα πόδια. Είδε μια γυναίκα να μπαίνει στο δωμάτιο με ένα ξυράφι. "Μέχρι τότε, δεν ήξερα τι θα συμβεί, δεν μου είχαν πει τίποτε. Εκεί, με τα πόδια ανοιχτά, κατάλαβα ότι επρόκειτο να κόψουν κάτι, αλλά δεν ήξερα τι. Μου έκαναν μια περικοπή στα χείλη και άφησαν μια τρύπα για τα ούρα και το αίμα. Είδα το αίμα να ρέει και ήμουν σχεδόν νεκρή, είχα τρεις αιμορραγίες μέσα στην ημέρα».
Μετά ήρθε η σειρά των αδελφών της που ήταν επτά και τεσσάρων ετών. Το σκηνικό στο ίδιο μοτίβο. Τις έπεισαν ότι τους έχουν κάποια ωραία έκπληξη. «Θυμάμαι ακόμη τις κραυγές τους, ήταν φοβερό, τραυματικό!». Η Abi λέει ότι από το σοκ είχε ξεχάσει εντελώς ό,τι είχε συμβεί. «Περίπου 12-13 ετών συνειδητοποίησα ότι μου έλειπε κάτι». Σιγά-σιγά στην εφηβεία και μέσω του μαθήματος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης συνειδητοποίησε ότι της είχαν κόψει την κλειτορίδα.
"Είχα μια δύσκολη σχέση με αυτό σε όλη την εφηβεία μου, η οποία κατά τα άλλα ήταν μια φυσιολογική εφηβεία. Ήξερα ότι δεν ήμουν σαν τα άλλα κορίτσια, αναρωτήθηκα πολλές φορές αν υπήρχαν κι άλλες σαν κι εμένα, ένιωθα σαν να ήμουν μόνη μου. Ήταν μια κάθοδος στην κόλαση».
Η Abi είδε στα 18της ένα ντοκιμαντέρ για το θέμα και αποφάσισε να έρθει σε επαφή με την ομάδα GAMS που αγωνίζεται για την κατάργηση του ακρωτηριασμού των γεννητικών οργάνων. «Μου ήταν πολύ δύσκολο να αποφασίσω τη χειρουργική επέμβαση, ένοιωθα ότι δεν θα αλλάξει τίποτα».
"Φοβόμουν μην το δουν οι γονείς μου μην το καταλάβει η μητέρα μου. Δεν ήθελα να λένε στο Μάλι στη μητέρα μου «η κόρη σου γεννήθηκε στη Γαλλία και αρνήθηκε τον πολιτισμό μας».
Η επέμβαση έγινε τελικά από τον Δρ Foldes, ουρολόγο ο οποίος έχει αναπτύξει μια χειρουργική τεχνική για την αποκατάσταση της ανατομίας της κλειτορίδας και του αιδοίου.
"Στην πρώτη μου επίσκεψη με τον χειρουργό, δίστασα. Με διαβεβαίωσε ότι όλα θα πάνε καλά και μου είπε ότι δεν θέλει αμοιβή. Είπα στον εαυτό μου ότι αν δεν το κάνω, δεν μπορώ να προχωρήσω μπροστά. Με βοήθησε ο φίλος μου και τελικά το πήρα απόφαση. Η επέμβαση πήγε πολύ καλά, ο μετεγχειρητικός πόνος ήταν υποφερτός».
Μετά την επέμβαση η Abi δεν έπρεπε να έχει σεξουαλική επαφή για δύο μήνες. «Όταν τελικά έκανα έρωτα με το φίλο μου δεν αισθάνθηκα τίποτα. Μόνο πόνο. Ο γιατρός μου είπε ότι έπρεπε να αυνανιστώ για να αποφύγω τον πόνο αλλά πριν δεν είχα κλειτορίδα και δεν το είχα συνηθίσει. Τελικά προσπάθησα όσο μπορούσα περισσότερο και ο πόνος είναι πλέον παρελθόν».
Ο χειρουργός πάντως την προειδοποίησε ότι η πληγή θα επισκευαστεί σωματικά, όχι όμως ψυχικά. Τέσσερα χρόνια μετά την επέμβαση η Abi λέει ότι αισθάνεται πολύ καλύτερα. «Πριν ένοιωθα μια συνεχή ντροπή, όχι ένα ολοκληρωμένο κορίτσι».
Με τους γονείς της το συζήτησε μόνο δύο χρόνια αργότερα, όταν ήταν 20. Η μητέρα της, της είπε ότι νόμιζε πως η κλειτοριδεκτομή ήταν για το καλό της. «Ήταν μια συνηθισμένη αρχαία πρακτική, ενταγμένη στη θρησκεία. Όμως δεν είναι στο χέρι τους να έχουν τον έλεγχο πάνω στο σώμα μας, στη σεξουαλικότητα μας».
Οι αδελφές της παραμένουν απρόθυμες να προχωρήσουν σε επέμβαση. «Με είδαν ότι άλλαξα, ότι ανέκτησα την εμπιστοσύνη μου, αυτό νομίζω ότι τις κάνει να θέλουν. Απλώς διστάζουν αλλά αν θέλουν κι αυτές να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους θα πρέπει να το κάνουν. Αυτό είναι το κλειδί. Αν θέλουν να έχουν ολοκληρωμένο σεξ, δεν πρέπει να διστάσουν».
