ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΜΟ στις φωτογραφίες που ανέβαζε στο Facebook η Κυριακή Γρίβα, η κοπέλα που δολοφονήθηκε έξω από το Α.Τ. Αγίων Αναργύρων. Είναι σχεδόν σε όλες αγκαλιά με τον μελλοντικό της δολοφόνο. Οι λεζάντες: «Έχω τον πιο όμορφο άντρα του κόσμου», «Για μπάνιο με τον αντρούλη μου», «Στα πιο όμορφα μέρη με τον πιο όμορφο». Δεν υπάρχει γυναίκα που να έχει περάσει έστω και ξυστά από μια κακοποιητική σχέση και να μην αναγνώρισε τον εαυτό της σε αυτές τις λεζάντες και τις σφιχταγκαλιασμένες πόζες που τις έχει υπαγορεύσει κάποιος άλλος, ποιος ξέρει με τι απειλές, υπό ποια πίεση και σκοτεινή απελπισία.
Aπό κάτω, μαζί με κατάρες για τον δολοφόνο, υπάρχουν και διάφορα σχόλια που λένε «Δεν τον έβλεπες τι κουμάσι ήταν;», «Μα πού πάτε και τους βρίσκετε αυτούς;».
Αν σου προκύψει σκάρτος ο άλλος, αν σε κακοποιεί ή σε δέρνει, τι ακριβώς υποτίθεται πως πρέπει να κάνεις; Να φύγεις; Να πας στο αστυνομικό τμήμα; Να πατήσεις το panic button; Να ικετέψεις να σε προστατέψει η αστυνομία; Να πάρεις τα βουνά; Γιατί, όπως όλα δείχνουν, τίποτε απ’ αυτά δεν θα σε σώσει.
Σε όλο τον ορυμαγδό που ακολουθεί κάθε γυναικοκτονία (μετράμε 81 σε 4 χρόνια, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο για τη Γυναικοκτονία, γιατί η Ελληνική Αστυνομία και τα στατιστικά στοιχεία έχουν τσακωθεί χρόνια τώρα) υπάρχει μια τυπική αλληλουχία γεγονότων: πρώτα ο αποτροπιασμός και το σοκ, μετά οι νοσηρές λεπτομέρειες του θανάτου που μεταδίδονται με πορνογραφική ακρίβεια, η «αποκαθήλωση» του θύματος με φωτό με μπικίνι από το Fb μαζί με υπόνοιες για το ήθος του (μήπως εκδιδόταν; Μήπως τον απατούσε;), κείμενα που μιλάνε για την «ώρα την κακή» και, τέλος, το εκπληκτικό «μα πού τους βρίσκετε, καλέ κορίτσια, αυτούς;» και «να φεύγετε, κορίτσια, να φεύγετε».
Αυτό το «πού πάτε και τους βρίσκετε, βρε κορίτσια;» εμπεριέχει ένα είδος ανάλαφρης ψευτο-θυμηδίας για κάτι που μόνο ελαφρύ δεν είναι. Κατηγορούμε το θύμα για τις «λάθος» επιλογές του, μήπως και πιστέψουμε πως η δική μας «σωστή» επιλογή θα μας δικαιώσει, θα μας σώσει, θα μας αποδείξει ότι ορίζουμε τη ζωή μας κι έτσι δεν θα καταλήξουμε τσιμεντωμένες σε κάποιο χαντάκι «γιατί χάλασε η φάση», όπως είχε δηλώσει ο δολοφόνος της 26χρονης Γαρυφαλλιάς Ψαράκου, όταν την ξυλοκόπησε και την έριξε από τα βράχια το 2021 στη Φολέγανδρο. Μόνο που κανείς δεν δηλώνει κακοποιητής με το καλημέρα, κανείς δεν διαλέγει την οικογένειά του (μην ξεχνάμε ότι πολλές γυναικοκτονίες γίνονται από γιους ή πατεράδες). Ίσα-ίσα, πολλοί κακοποιητές δείχνουν ένα εξαιρετικά θελκτικό πρόσωπο στην αρχή.
Αυτό που σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι είναι πως, απ’ ό,τι φαίνεται, στην Ελλάδα, μια γυναίκα δεν έχει καν το δικαίωμα να κάνει λάθος στην επιλογή ενός ερωτικού συντρόφου. Αν σου προκύψει σκάρτος ο άλλος, αν σε κακοποιεί ή σε δέρνει, τι ακριβώς υποτίθεται πως πρέπει να κάνεις; Να φύγεις; Να πας στο αστυνομικό τμήμα; Να πατήσεις το panic button; Να ικετέψεις να σε προστατέψει η αστυνομία; Να πάρεις τα βουνά; Γιατί, όπως όλα δείχνουν, τίποτε απ’ αυτά δεν θα σε σώσει. Δεν υπάρχουν επίσημα πρωτόκολλα, εκπαίδευση ή κάποιο ρυθμιστικό πλαίσιο. Είναι όλα θέμα τύχης, «ενδυνάμωσης» και, φυσικά, κάποιας διαφημιστικής καμπάνιας ευαισθητοποίησης.
Το μετρό είναι γεμάτο με αφίσες της καμπάνιας του υπουργείου Οικογένειας και Οικογενειακής Συνοχής και του υπουργείου Μεταφορών με το εμπνευσμένο σλόγκαν «Η έμφυλη βία δεν είναι οκ» (φαντάζομαι ότι στο μέλλον μπορεί να βγάλουν και αφίσες που να λένε «Η κλεψιά είναι χάλια» και «Μη σκοτώνεις κόσμο, ρε μπρο, δεν είναι κουλ»). Το «δεν είναι οκ» είναι φυσικά γραμμένο με ροζ και από πίσω υπάρχει ένα χέρι που μοιάζει να ζητά βοήθεια. «“Μη μένεις αμέτοχος σε περιστατικά έμφυλης βίας. Κατάγγειλέ το!” - Άμεση δράση 100, τηλεφωνική γραμμή sos 15900».
- Εάν είστε επιζώσα ενδο-οικογενειακής ή άλλου είδους έμφυλης βίας ή αν στο περιβάλλον σας υπάρχει θηλυκότητα που υφίσταται κάτι από τα παραπάνω, τηλεφωνήστε για βοήθεια και συμβουλευτική στην υπηρεσία Εθνικής Εμβέλειας «Γραμμή SOS»: 15900. Μπορείτε επίσης να αποστείλετε mail στο [email protected]
