Die Arkitekt: «Με την πολιτική ορθότητα, μοιάζει σαν να γυρίζουμε σε έναν ιδιότυπο μεσαίωνα απλά με άλλους όρους» Facebook Twitter
Έχω αρκετά ετερόκλητες επιρροές και πάντα γράφω ότι μου βγαίνει χωρίς να νιώθω οτι πρέπει αναγκαστικά να το κάνω να ανήκει σε ένα μουσικό είδος. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Die Arkitekt: «Επικρατεί ένας δογματισμός, νιώθω ότι γυρίζουμε σε έναν ιδιότυπο μεσαίωνα»

0

Ο μεταμοντερνισμός και το τέλος του είναι τα κύρια θέματα του δεύτερου άλμπουμ του Die Arkitekt. Το «Death of Postmodernism» που θα κυκλοφορήσει τον Μάιο, αν και έχει όλα όσα χαρακτηρίζουν τον ήχο του, μαξιμαλιστική διάθεση, επικές μελωδίες και τη Λένα Πλάτωνος, διαφέρει αρκετά από το ντεμπούτο του, το «Dark Colors»· είναι πιο επιθετικό και πιο μετρημένο στους γκεστ.

Συμμετέχει και εδώ η Λένα Πλάτωνος («Mirkhel»), τις φωνές τους δανείζουν επίσης ο Kareem Kalokoh στο «Rave at the Silicon» και μια Γιαπωνέζα ράπερ, η Carrie, που «τραγουδάει» στη γλώσσα της στο εναρκτήριο «Hypermodernism». Το ένα χορευτικό κομμάτι διαδέχεται το άλλο και κυριολεκτικά δεν σου μένει ανάσα μέχρι να τελειώσει.

«Είναι πιο γρήγορο σε tempo και πιο επικεντρωμένο στην τέκνο. Ο προηγούμενός μου δίσκος είχε κομμάτια που ήταν πιο αργά, μπαλάντες και ορχηστρικά sections. Αυτό είναι solid four on the floor ηλεκτρονική μουσική, με λιγότερο τραγούδι», όπως μου λέει όταν τον συναντώ στο στούντιό του στο Παλαιό Φάληρο.

«Είναι ανθρώπινη τάση να θέλουμε έτοιμες απαντήσεις στην τέχνη: “τι θέλει να πει ο ποιητής”, “πού κατατάσσεται η μουσική σου”. Η αξία της τέχνης είναι να σε κάνει να σκέφτεσαι. Με αφορά η τέχνη που σου δίνει τροφή για σκέψη και όχι μασημένη τροφή»».

Κάτι άλλο που κάνει εντύπωση είναι ότι δύσκολα μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς τις επιρροές του. Κατά τη διάρκεια της ακρόασης σου δημιουργείται μια απροσδιόριστη ’90s αίσθηση, ενισχυμένη με αρκετά hyperpop στοιχεία στον τρόπο που χρησιμοποιεί τις φωνές. 

Die Arkitekt: «Με την πολιτική ορθότητα, μοιάζει σαν να γυρίζουμε σε έναν ιδιότυπο μεσαίωνα απλά με άλλους όρους» Facebook Twitter
Το πρότζεκτ Die Arkitekt ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια. Σχεδόν μέσα στην πανδημία. Με τη μουσική ασχολείται επαγγελματικά ως μουσικός παραγωγός από τότε που τελείωσε το σχολείο. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

«Είμαι παιδί των ’90s και έχω μεγαλώσει με αυτούς τους ήχους. Όταν ήμουν μικρός, μου έδινε ο ξάδελφός μου κάτι trance συλλογές και ενθουσιαζόμουν, οπότε αποκλείεται να μη μου πέρασαν υποσυνείδητα κάποιες επιρροές. Η hyperpop, επίσης, μου αρέσει πολύ επειδή κρύβει ένα χιούμορ όχι μόνο στο κομμάτι της αποδόμησης αλλά και στη φαινομενική απλότητα των μελωδιών της.

Έχω αρκετά ετερόκλητες επιρροές και πάντα γράφω ό,τι μου βγαίνει, χωρίς να νιώθω ότι πρέπει αναγκαστικά να το κάνω να ανήκει σε ένα μουσικό είδος. Είναι ανθρώπινη τάση να θέλουμε έτοιμες απαντήσεις στην τέχνη: “τι θέλει να πει ο ποιητής”, “πού κατατάσσεται η μουσική σου”. Η αξία της τέχνης είναι να σε κάνει να σκέφτεσαι. Με αφορά η τέχνη που σου δίνει τροφή για σκέψη και όχι μασημένη τροφή».

Όσον αφορά τη συμμετοχή της Λένας Πλάτωνος, με την οποία συνεργάζονται για δεύτερη φορά, ήταν κάτι αναμενόμενο, επειδή η οικογένειά του, όπως αναφέρει, ήταν φουλ χατζιδακικοί. «Η μουσική που ακούγαμε στο σπίτι περιστρεφόταν γύρω από τον Χατζιδάκι, έτσι ακούγαμε και τραγούδια της Πλάτωνος. Βέβαια, για να πω την αλήθεια, τα ηλεκτρονικά της τα άκουσα όταν ήμουν μεγαλύτερος. Την πρώτη φορά που άκουσα το “Γκάλοπ” π.χ. ήμουν στη Γ’ Λυκείου. Αυτό που έκανε η Λένα τότε έχει τεράστια αξία όχι μόνο επειδή ήταν γυναίκα παραγωγός αλλά και επειδή πειραματιζόταν άφοβα. Μέχρι και σήμερα το έργο της στέκεται μόνο του. Πάντοτε τη θαύμαζα γι’ αυτό». 

Το πρότζεκτ «Die Arkitekt» ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια, σχεδόν μέσα στην πανδημία. Με τη μουσική ασχολείται επαγγελματικά ως παραγωγός από τότε που τελείωσε το σχολείο. Η κύρια δουλειά του είναι αυτή και συνεργάζεται με διάφορους ποπ καλλιτέχνες όπως η Τάμτα. Του σχολιάζω ότι όταν πρωτοάκουσα τον τίτλο του πρότζεκτ δεν πίστευα ότι ήταν κάποιου Έλληνα δημιουργού.

Die Arkitekt - Mirkhel (ft. Lena Platonos)

«Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, κι άλλοι μου το έχουν πει – ίσως λόγω του ονόματος και του spelling. Πάντα είχα μια τρέλα με την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Αν κάποιος δει τη δουλειά μου, θα το καταλάβει. Νιώθω ότι ένα μουσικό κομμάτι είναι σαν ένα οίκημα. Λόγω της δουλειάς μου, αυτό το οίκημα το σχεδιάζω και το δομώ από το μηδέν, εξού και η αναφορά στην αρχιτεκτονική. Αρκετοί με ρωτάνε μάλιστα αν έχω σπουδάσει αρχιτεκτονική, κάτι που δεν ισχύει».

Η μάσκα που φοράει στις εμφανίσεις του λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Εμπνευσμένη από ένα fashion show του Maison Margiela το 2012, όπου τα μοντέλα φορούσαν κρυστάλλινες μάσκες, δημιουργεί μια αίσθηση μυστηρίου γύρω από την ταυτότητά του.

«Μου είχε φανεί εντελώς αβανγκάρντ και σουρεαλιστικό το πρόσωπο να είναι καλυμμένο με κρύσταλλα. Ταυτόχρονα, έβγαζε κάτι πολύ καθαρό και σε απομάκρυνε λίγο από την αίσθηση της μάσκας που βλέπουμε π.χ. στις ταινίες τρόμου».

Die Arkitekt: «Με την πολιτική ορθότητα, μοιάζει σαν να γυρίζουμε σε έναν ιδιότυπο μεσαίωνα απλά με άλλους όρους» Facebook Twitter
Μου είχε φανεί κάτι εντελώς αβανγκάρντ και σουρεαλιστικό το πρόσωπο να είναι καλυμμένο με κρύσταλλα. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Η δική του είναι custom made, μια δημιουργία του Gregory Kara, του Έλληνα σχεδιαστή που ζει και εργάζεται στο Λονδίνο και έχει συνεργαστεί με κορυφαία ονόματα στον χώρο της ποπ, όπως η Madonna και η Lady Gaga. Φαίνεται ότι λατρεύει τη μόδα. Στο σαλόνι που καθόμαστε έχει μια στοίβα από διάφορα περιοδικά μόδας.

«Τι εννοεί ακριβώς ο τίτλος του άλμπουμ; Γιατί τέλος του μεταμοντερνισμού;» αναρωτιέμαι.

«Πριν από κάποια χρόνια διάβασα μια συνέντευξη της Μαρίνα Αμπράμοβιτς με τίτλο “Political correctness is ruining the arts”, κι αυτό με βρήκε σύμφωνο εκείνη τη στιγμή. Νιώθω ότι η woke culture, στην προσπάθειά της να φέρει μια θετική αλλαγή, φέρνει ένα ψεύτικο αποτέλεσμα.

Μας έχει κάνει να περιβαλλόμαστε από πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς που, ενώ μπορεί να λένε τις σωστές λέξεις, οι προθέσεις τους, οι απόψεις τους και οι πράξεις τους συνεχίζουν να είναι προβληματικές. Ενώ βλέπουμε, δυστυχώς, όλο και συχνότερα τι γίνεται “behind closed doors”, η προσοχή μας έχει φύγει από την ουσία και έχει πάει στην εντύπωση. Επικρατεί ένας δογματισμός που με κάνει να νιώθω ότι γυρίζουμε σε έναν ιδιότυπο μεσαίωνα, απλώς με άλλους όρους».

Die Arkitekt - Julian (ft. Lena Platonos)

To «The death of postmodernism» θα κυκλοφορήσει ψηφιακά άλλα και σε βινύλιο 17 Μαΐου.

orcd.co/thedeathodpostmodernism

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Μουσική
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Νίκος Ζιώγαλας

Μουσική / Νίκος Ζιώγαλας: «Δεν ξέρεις ποτέ πώς θα τα φέρει η ζωή, να είσαι ευγενικός, να παλεύεις για την καλοσύνη»

Aπό πολύ νωρίς, η μουσική τον χτύπησε στο δόξα πατρί, μπήκε σε αυτό το τριπ και δεν βγήκε ποτέ. «Σαν star του σινεμά», «Πάρε με απόψε πάρε με», «Βασιλική», «Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα», «Πέρασε η μπόρα» και για πολλά ακόμα τραγούδια ευθύνεται ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός που σήμερα αφηγείται τη ζωή του στη LifO
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μαντόνα: «Είμαι σκληρή, φιλόδοξη και ξέρω ακριβώς τι θέλω. Αν αυτό με κάνει σκύλα, δεν πειράζει»

Χρόνια Πολλά Μαντόνα! / «Είμαι σκληρή, φιλόδοξη και ξέρω τι θέλω. Αν αυτό με κάνει σκύλα, δεν πειράζει»

Pop icon, μίλησε για το woman empowerment πριν υπάρξει καν ο όρος, gay icon, fashion icon, η απόλυτη σταρ, η πιο πετυχημένη γυναίκα μουσικός όλων των εποχών, όπως και να τη χαρακτηρίσει κανείς, είναι μία και μοναδική και ήρθε για να αλλάξει τα πάντα.
M. HULOT
«Love to love you baby»: Αυτό είναι το τραγούδι που γέννησε τη Disco

Μουσική / «Love to love you baby»: Το τραγούδι των 23 οργασμών που γέννησε τη Disco

Με 23 οργασμούς και τη βοήθεια του μάγου Τζόρτζιο Μορόντερ, η Ντόνα Σάμερ, μισό αιώνα πριν, εγκαινίασε επίσημα, με το επικό και ατελείωτα ερωτικό «Love to love you baby», την ντίσκο μουσική, ένα είδος που πολεμήθηκε λυσσαλέα λίγα χρόνια μετά την επέλασή του και κρατάει γερά μέχρι σήμερα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Στην αρχή με ενοχλούσαν τα σχόλια για το Ozempic, όχι όμως πια»

Lifo Videos / «Στην αρχή με ενοχλούσαν τα σχόλια για το Ozempic, όχι όμως πια»

Η Marseaux, μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές της σύγχρονης ελληνικής ποπ σκηνής μιλά για την τυχαία της συνάντηση με το τραγούδι αλλά και για τις προσωπικές δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει και την έφεραν μέχρι το σήμερα.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΛΑΡΗΣ