ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ σειρά του HBO στην οποία πρωταγωνιστεί (ή μάλλον κυριαρχεί απόλυτα) η Κέιτ Γουίνσλετ. Πρώτη ήταν η μεταφορά του βιβλίου του Τζέιμς Κέιν, “Mildred Pierce” – που το 1945 είχε γίνει ένα εξαίσιο κινηματογραφικό μελόδραμα με την Τζόαν Κρόφορντ – σε μια αριστουργηματική μίνι σειρά πέντε επεισοδίων που κυκλοφόρησε το 2011. Μια δεκαετία αργότερα θα ακολουθούσε το εντελώς διαφορετικού ύφους, αλλά επίσης άρτιο και αποτελεσματικό αστυνομικό δράμα “Mare of Easttown”.
Και τώρα, κατέφτασε μόλις αυτή εδώ η πολλά υποσχόμενη σάτιρα πολυτελείας, που δυστυχώς όμως, αν κρίνουμε από το πρώτο επεισόδιο (ακολουθούν άλλα πέντε), και παρά τις μεγαλοφυείς κατά τόπους και πάντα ενδιαφέρουσες και τολμηρές ερμηνευτικές εμπνεύσεις της πρωταγωνίστριάς της, μοιάζει ασαφής στις προθέσεις της και ανερμάτιστη και σπασμωδική στην εκτέλεσή της επί της οθόνης.
Εξίσου ασαφής είναι και ο τόνος της σειράς (να γελάσουμε; αλλά με ποια αστεία; να προβληματιστούμε πολιτικά; αλλά σε ποια κατεύθυνση;) και το σενάριο δεν βοηθάει, παρότι δημιουργός της σειράς είναι ο Γουίλ Τρέισι.
Η Κέιτ Γουίνσλετ υποδύεται την Έλενα Βέρναμ, δεσποτική καγκελάριο μιας φανταστικής χώρας της κεντρικής Ευρώπης, που υπό την εξουσία της Βέρναμ ρέπει όλο και πιο πολύ στον αυταρχισμό, την καταστολή, την εσωστρέφεια και τον φασισμό, φέρνοντας στο μυαλό περιπτώσεις όπως του Τραμπ, του Πούτιν ή του Ορμπάν.
Μέσα σ’ αυτό το εκρηκτικά ασταθές πλαίσιο, η καγκελάριος, που έχει αρχίσει να εναγκαλίζεται την παράνοια, συχνά με τραγελαφικό τρόπο, προσλαμβάνει τον δεκανέα Χέρμπερτ Ζούμπακ (Ματίας Σένερτς), ο οποίος συμμετείχε στην πρόσφατη καταστολή – που εξελίχθηκε σε σφαγή – μιας διαδήλωσης των ανθρακωρύχων, για να βρίσκεται διαρκώς κοντά της ώστε να ελέγχει κάθε χώρο της εντυπωσιακής προεδρικής κατοικίας για τα επίπεδα υγρασίας και μούχλας που η ίδια πιστεύει ότι ευθύνονται για τα προβλήματα της υγείας της.
Είναι η ψυχική της υγεία όμως εκείνη που μοιάζει πολύ πιο εύθραυστη, ενώ, όπως σύντομα διαπιστώνουμε, και ο Ζούμπακ δεν πάει πίσω, και μαζί συνθέτουν ένα τοξικό ντουέτο ψυχοσεξουαλικής (και πολιτικής) αλληλεξάρτησης που από ένα σημείο και μετά, δεν είναι σαφές ποιος από τους δυο χειραγωγεί τον άλλον και για ποιο σκοπό ακριβώς.
Εξίσου ασαφής είναι και ο τόνος της σειράς (να γελάσουμε; αλλά με ποια αστεία; να προβληματιστούμε πολιτικά; αλλά σε ποια κατεύθυνση;) και το σενάριο δεν βοηθάει, παρότι δημιουργός της σειράς είναι ο Γουίλ Τρέισι, που λογικά θα έπρεπε να το έχει με την υψηλή σάτιρα και τους δαιμόνιους διαλόγους, αν κρίνουμε από την θητεία του στο Last Week Tonight With John Oliver και, ειδικά, στο Succession.
Ούτε και μπορεί να βγάλει τη σειρά από τα σεναριακά αδιέξοδά της κάποιος με το κύρος του Στίβεν Φρίαρς, ο οποίος μοιράζεται την σκηνοθεσία με την Τζέσικα Χομπς του The Crown.
The Regime | Official Trailer | Max
