Το Poor Things απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Κωμωδίας/Μιούζικαλ, την κατηγορία που η Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου έχει εφεύρει εδώ και δεκαετίες για να κάνει τη διαφορά από τα Όσκαρ και να τιμήσει περισσότερους αστέρες στην ετήσια γιορτή της. Μετά από ατυχείς επιλογές στο παρελθόν (όπως το The Martian που ακόμη και οι συντελεστές τους έκραξαν από σκηνής), το Poor Things αποτελεί μια έξοχη διόρθωση πορείας και ταυτόχρονα ένα απαραίτητο boost στις πιθανότητες της ταινίας για μία ακόμη ανατροπή, αυτήν τη φορά στα βραβεία που μετρούν περισσότερο, τα επερχόμενα Όσκαρ, που θα απονεμηθούν στις 10 Μαρτίου.
Ακολουθώντας παρόμοια στρατηγική προώθησης, η Searchlight λάνσαρε το Poor Things στο Φεστιβάλ Βενετίας όπως ακριβώς και την Ευνοούμενη το 2019. Το βασιλικό δράμα έφυγε με το δεύτερο βραβείο της διοργάνωσης, ενώ το έπος της ενηλικίωσης της Μπέλα Μπάξτερ κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα. Στις Χρυσές Σφαίρες είχαν αμφότερες περίπου τον ίδιο αριθμό υποψηφιοτήτων και η πρωταγωνίστρια Ολίβια Κόλμαν ήταν η μόνη που έφυγε νικήτρια εκείνη τη βραδιά.
Το Poor Things κερδίζει, άραγε, έδαφος με αυτήν τη νίκη-έκπληξη; Οι Χρυσές Σφαίρες, τα έχουμε πει και γράψει επανειλημμένως, είναι ένας αυτόκλητος θεσμός που πιθηκίζει, ενίοτε εξαιρετικά, τα γούστα και τις τάσεις της κινηματογραφικής βιομηχανίας του Χόλιγουντ.
Χθες, πάντα στην αίθουσα του ξενοδοχείου Μπέβερλι Χίλτον, η Έμα Στόουν νίκησε στην ίδια κατηγορία, με τη διαφορά πως και η ταινία τα κατάφερε. Είναι σίγουρο πως θα πλασαριστεί σε πολλές κατηγορίες στα Όσκαρ, ίσως και περισσότερες από τις 10 της Ευνοούμενης. Ωστόσο, με τη διαδρομή της μέχρι στιγμής, και κυρίως με τον θρίαμβο στις Σφαίρες, ίσως η πρωταγωνίστρια δεν είναι το μοναδικό φαβορί. Το Poor Things είναι η μοναδική ταινία που μπορεί να σπάσει το μπλοκ όχι του Βarbenheimer αλλά της μονομαχίας των δραματικών saga του Σκορσέζε και του Νόλαν, αν υποθέσουμε πως μοιράζονται οι ψήφοι ανάμεσά τους, με σταθερή προτίμηση, έστω και σε χαμηλότερη θέση στα ψηφοδέλτια, στον Λάνθιμο και τη δική του ταινία.
Κανείς δεν είναι σίγουρος για τα γούστα των μελών της Ακαδημίας (ο αναλυτής Σκοτ Φάινμπεργκ πιστεύει στην Barbie), αλλά η ταινία της Γκρέτα Γκέργουιγκ δεν απέδωσε τα αναμενόμενα στις Σφαίρες, αν και προηγούνταν με 9 υποψηφιότητες. Πήρε μεν το καλύτερο τραγούδι, όχι για το κεφάτο «I am just Ken» του Μαρκ Ρόνσον αλλά για το άλλο, της Μπίλι Άιλις και του Φίνεας, το πιο ψαγμένο, ας πούμε, «What was I made for?», και βασικά αρκέστηκε στο καινούργιο, κατσαρό αγκίστρι/βραβείο με τον τίτλο «καλύτερο εισπρακτικό επίτευγμα στον κινηματογράφο» – είναι ακριβώς το ίδιο με εκείνο που έριξε στο τραπέζι η Ακαδημία όταν είδε τις τηλεθεάσεις να κατακρημνίζονται το 2018, αλλά η πρόταση συνάντησε αγριεμένες αντιδράσεις και αποσύρθηκε όπως όπως.
Η Γκέργουιγκ και η παραγωγός και ψυχή της ταινίας Μάργκο Ρόμπι παρέλαβαν το βραβείο χωρίς ίχνος ειρωνείας ωστόσο: έδειξαν ευγνωμοσύνη και εξέφρασαν την απέραντη χαρά τους σε όλους, θεατές, Warner και Mattel, για την αγάπη και το ρίσκο αντίστοιχα. Την ίδια στιγμή, οι Σφαίρες ξεμπέρδεψαν με την Barbie δίνοντάς της το νεοσύστατο βραβεία που ουσιαστικά επιβεβαιώνει την εμπορική πορεία και δεν δείχνει καμία κρίση. Διότι αν ήθελαν να ερμηνεύσουν τι σημαίνει επίτευγμα, μάλλον θα το απένειμαν στην Τέιλορ Σουίφτ για τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης της διασημότητας με την αίθουσα, με αφορμή την κινηματογραφική μεταφορά της περιοδείας της.
Στο επίπεδο των ερμηνειών, τα φαβορί επικράτησαν. Στους δεύτερους ρόλους, η Νταβάιν Τζόι Ράντολφ κέρδισε με τα Παιδιά του Χειμώνα του Αλεξάντερ Πέιν και ο Ρόμπερ Ντάουνι με το Οπενχάιμερ – η σεζόν φαίνεται να τους ανήκει. Τους απειλούν, ίσως, η Ντανιέλ Μπρουκς με το Πορφυρό Χρώμα και ο Ράιαν Γκόσλινγκ με την Barbie αντίστοιχα – δύσκολο να τους κερδίσουν. Απεναντίας, στους πρώτους ρόλους οι Σφαίρες έκαναν μια χαρά την παραδοσιακή μοιρασιά τους, με αποτέλεσμα να μη δώσουν σαφή γραμμή για το τι θα γίνει στα Bafta και στα Όσκαρ.
Μετά την επιλογή της ως καλύτερης ερμηνείας της χρονιάς από τους κριτικούς της Νέας Υόρκης, η Λίλι Γκλάντστοουν, πάντα για τους Δολοφόνους του Ανθισμένου Φεγγαριού, έγινε η πρώτη αυτόχθων ηθοποιός με major βραβείο στο Χόλιγουντ. Η Έμα Στόουν μπαίνει κι αυτή στην τελική ευθεία με το αντίστοιχο βραβείο στην κατηγορία της κωμωδίας. Τα είπε ωραία στον λόγο της, επισημαίνοντας πως όντως το Poor Things μπορεί να αναγνωσθεί και ως ρομαντική κομεντί, με την Μπέλα να έχει ερωτευθεί τη ζωή. Ο Κίλιαν Μέρφι επιβεβαιώνει τον τίτλο του φαβορί σε μια αλά Ντάνιελ Ντέι Λιούις φάση σεβασμού και δέους για το επίτευγμά του, ενώ στο μέτωπο του comedy, ο Πολ Τζιαμάτι για τα Παιδιά του Χειμώνα αναγνωρίζεται με ορίζοντα τα Όσκαρ που τον αγνοούν εδώ και χρόνια, όπως τον αγνόησαν ακόμη και για τον σπαρακτικό του ρόλο στο Πλαγίως.
Εντύπωση προκαλεί η ήδη διαγνωσμένη συμπάθεια του Χόλιγουντ στην Ανατομία μιας πτώσης. Το δράμα της Ζιστίν Τριέ επικράτησε στην κατηγορία του σεναρίου, υποχρεώνοντας τους αγγλόφωνους αντιπάλους να τη χειροκροτήσουν. Ο Χρυσός Φοίνικας του 2023 δεν θα διαγωνιστεί στο διεθνές Όσκαρ γιατί η Γαλλία υπέβαλε το Στη Φωτιά του Τραν Αν Χουνγκ, αλλά δείχνει να κερδίζει πόντους στη συγκεκριμένη κατηγορία και με τον τρόπο αυτό να σιγουρεύει την είσοδό της στη δεκάδα των κορυφαίων ταινιών.
Το Poor Things κερδίζει, άραγε, έδαφος με αυτήν τη νίκη-έκπληξη; Οι Χρυσές Σφαίρες, όπως τα έχουμε πει και γράψει επανειλημμένως, είναι ένας αυτόκλητος θεσμός που πιθηκίζει, ενίοτε εξαιρετικά, τα γούστα και τις τάσεις της κινηματογραφικής βιομηχανίας του Χόλιγουντ. Μετά από ένα σχετικά σύντομο στραπάτσο, εξαγοράστηκε από άλλον φορέα, έκανε ένα μικρό λίφτινγκ με νέα μέλη για να ενισχύσει, υποτίθεται, τη διεθνή ψήφο, άλλαξε τηλεοπτικό δίκτυο μετάδοσης και πλέον βγαίνει από τη συχνότητα του σοβαρού CBS με τους σταρ όλους παρόντες, σαν να μην έχει συμβεί τίποτε. Η τακτική της κολακείας στα μεγάλα ονόματα και στην κρίση της κοινής γνώμης στα δύσκολα, με ελάχιστες και σπάνιες αποκλίσεις, αποδίδει εδώ και δεκαετίες, οπότε γιατί να την αλλάξουν τώρα που τη χρειάζονται περισσότερο; Αυτό φαίνεται και στα φετινά τους βραβεία στην τηλεόραση. Το «Succession», το «Bear» και το «Beef» που σάρωσαν είναι μια χαρά, και επίσης η χαρά του φαβορί, κάτι που φέρνει το Poor Things στη θέση της μοναδικής πηγής έκπληξης και κυρίως εντυπώσεων.
Παντού γράφτηκε πως αυτό είναι το upset της βραδιάς, ο πονοκέφαλος για το Barbie, το party pooper του Barbenheimer, επισκιάζοντας μερικώς ακόμη και τον θρίαμβο του Οπενχάιμερ, που κέρδισε τις περισσότερες Σφαίρες της βραδιάς, 5 στο σύνολο, για δράμα, σκηνοθεσία, δύο ρόλους και τη μουσική ταπετσαρία του Λούντβιχ Γκόρανσον. Είναι φαβορί για τα Όσκαρ, χωρίς να ξεγράφουμε τον Σκορσέζε, ειδικά στην κατηγορία της ταινίας και της γυναικείας ερμηνείας. Η Barbie υποχωρεί και το Poor Things μπαίνει πιο δυναμικά στην τετράδα των υπολογίσιμων ταινιών της χρονιάς, εκεί όπου ούτως ή άλλως βρισκόταν, αλλά πιο ευδιάκριτα, στην τέταρτη θέση. Τώρα ανεβαίνει πλέον και ο Γιώργος Λάνθιμος – όσο προχωρά το ατελείωτο σιρκουί των βραβείων, δείχνει να χαλαρώνει και, σαν παιδί σε ζαχαροπλαστείο, να το απολαμβάνει: στη σκηνή του Μπέβερλι Χίλτον δεν σταμάτησε να ευχαριστεί τον ήρωά του, Μπρους Σπρίνγκστιν –υποψήφιο, και ηττημένο, για το θέμα της ταινίας She came to me της Ρεμπέκα Μίλερ– απλώς που υπάρχει, που τον είδε και είναι υπεύθυνος για την εξέλιξη της προσωπικότητάς του. Κλείνοντας, έδειξε τον Μάρτιν Σκορσέζε, περίπου όπως ο Μπον Τζουν Χο στα Όσκαρ του 2020, όταν και πάλι, τότε με τον Ιρλανδό, ο Αμερικανός δάσκαλος έβλεπε τους νεότερους να τον κερδίζουν, υποκλινόμενοι.
