ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ αναπάντητες κλήσεις στα εξωτερικά ιατρεία του πανεπιστημιακού νοσοκομείου επιτέλους έκλεισα το πρώτο διαθέσιμο ραντεβού, έξι μήνες μετά!
Έφτασα εκεί μισή ώρα πριν από το ραντεβού με τον ψυχίατρο. Ανέβηκα στον δεύτερο όροφο, δήλωσα παρούσα στη γραμματεία και κατέβηκα ξανά για να περιμένω τη σειρά μου, σαν καλό παιδί. Εκεί με περίμενε η κολλητή μου. Καθίσαμε στα σκαλιά. Καπνίζαμε, πίναμε καφέ και κοιτούσαμε καχύποπτα όλα τα άτομα που περνούσαν την είσοδο, γιατί πιστεύαμε ότι στα εξωτερικά ιατρεία μπαινοβγαίνουν αποκλειστικά τρανς και ψυχίατροι. Είχαμε απογοητευτεί πλήρως που μπαινόβγαιναν μόνο παρέες φοιτητών, όταν έσκασε μύτη μια τύπισσα ξανθιά, με κολλητό τζιν παντελόνι, λευκό μπλουζάκι και γυαλιά ηλίου μάσκα.
«Αγάπες», μας λέει, «πού είναι ο γιατρός που κάνει τις αλλαγές φύλου;». «Εδώ είναι αγάπη, στον δεύτερο όροφο», της απαντάω. Μας πλησιάζει, ανοίγει την τσάντα της, βγάζει έναν διάφανο πλαστικό φάκελο με έγγραφα και κουνώντας τον μας ανακοίνωσε πως ήρθε αποφασισμένη. «Αυτή την υπογραφή την περιμένω έναν χρόνο!». Κοιταχτήκαμε με την κολλητή στα μάτια, με τρόμο και απογοήτευση. «Κάτι ήξεραν οι παλιές που σούταραν την ένεση οιστραδιόλη η μία στην άλλη», μουρμούρισα στην κολλητή.
Συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν στη συνέλευση μιας αντιτράνς αίρεσης. Κατάλαβα πως ο μόνος τρόπος να επιβιώσω ανάμεσά τους ήταν να αποδείξω πως ό,τι κι αν συμβεί θα καταφέρω να βγω από το ιατρείο όρθια και δυνατή. Και το κυριότερο λογική.
Αποφάσισα να ανέβω ακόμα μια φορά στη γραμματεία, το ασανσέρ είχε κολλήσει σε κάποιον όροφο, ανέβηκα με τις σκάλες και όταν έφτασα στον δεύτερο βρέθηκα στην αίθουσα αναμονής. Στις πλαστικές πορτοκάλι καρέκλες καθόταν ένας παπάς, ρασοφόρος, σκυθρωπός, απέναντί του ένας άντρας γύρω στα 50, μοιάζει με τον μπαμπά μιας φίλης μου, παραδίπλα ένα αγόρι γύρω στα 25 που δεν σήκωσε το βλέμμα του από το πάτωμα.
Προσπέρασα την αίθουσα και πήγα στη γραμματεία με σκοπό να ρωτήσω αν πλησίαζε επιτέλους η σειρά μου. Η γραμματέας με ενημέρωσε ότι προηγούνται οι υπόλοιποι, αν θέλω περιμένω εκεί, αν δεν θέλω φεύγω και περιμένω άλλους έξι μήνες μέχρι το επόμενο διαθέσιμο ραντεβού. Την ευχαρίστησα, αν και δεν μπορούσα να κατανοήσω γιατί βρισκόμουν να περιμένω στην ίδια ουρά με έναν παπά και τόσους άντρες. Μου φαινόταν παράλογο το ότι έχουμε έρθει στο ίδιο ιατρείο για τον ίδιο λόγο.
Αποφάσισα να περιμένω στην ίδια αίθουσα αναμονής μαζί τους, ήμουν ήδη τρεις ώρες εκεί, όταν συνειδητοποίησα πως ήμουν κι εγώ μία από τους τσαλακωμένους, αυτούς που στέκονται σε μια ουρά, πίσω από μια πόρτα ή μπροστά σε έναν υπάλληλο, και εκλιπαρούσα για οιστρογόνα και αντιανδρογόνα.
Όταν τελικά ήρθε η σειρά μου και μπήκα στο γραφείο του ψυχιάτρου, με περίμενε μία ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη. Δεν ήταν μόνος. Μαζί του με περίμενε μια κουστωδία σπουδαστών Ψυχολογίας και Ψυχιατρικής που όσο εκείνος ερευνούσε το οικογενειακό μου background, τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις και με «πυροβολούσε» με λέξεις όπως «αυτοκτονίες, δολοφονίες, σχιζοφρένεια, φτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός, πορνεία», κρατούσε σημειώσεις για τα συναισθήματα, τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά μου και όλοι μαζί με κοιτούσαν σαν πειραματόζωο μετά από κάθε μου απάντηση.
Συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν στη συνέλευση μιας αντιτράνς αίρεσης. Κατάλαβα πως ο μόνος τρόπος να επιβιώσω ανάμεσά τους ήταν να αποδείξω πως ό,τι κι αν συμβεί θα καταφέρω να βγω από το ιατρείο όρθια και δυνατή. Και το κυριότερο λογική.
Το ραντεβού τελείωσε, ο ψυχίατρος είπε: «Θα τα ξαναπούμε σε λίγους μήνες, αν είστε καλά και αν επιμένετε, θα δούμε πώς θα προχωρήσει η διαδικασία για την ορμονοθεραπεία». Βγήκα από το γραφείο και κατεβαίνοντας τις σκάλες ένιωθα ζαλάδα, πονοκέφαλο, σαν να με είχαν χαστουκίσει, ένιωθα χαμένη μέσα στο κτίριο. Ήμουν πια επίσημα η τσαλακωμένη του ιατρείου Ψυχοσεξουαλικών Διαταραχών και μου έγινε σαφές πως η απόφαση ανάμεσα στο ποια είμαι, ποια ήμουν και ποια θέλω να είμαι δεν εξαρτάται μόνο από εμένα.
Μεταξύ δύο γενεών επαγγελματιών ψυχικής υγείας και μεταξύ δύο γενεών τρανς, αυτής που αγόραζε ορμόνες στο φαρμακείο χωρίς συνταγή γιατρού και αυτής που μάθαινε στο διαδίκτυο τι σημαίνει φυλομετάβαση, μεταξύ δύο ζωών, δύο ονομάτων και δύο σωμάτων, εγώ θα έμπαινα στη διαδικασία να ξανασυναντήσω έναν ψυχίατρο και μια κουστωδία φοιτητών που μάλλον είχαν σκοπό να με κανιβαλίσουν παρά να με υποστηρίξουν.
Ήμουν εκεί για να γυρίσω μια σελίδα στην ιστορία μου, ήμουν εκεί για να πω την ιστορία μου στις επόμενες.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
