ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ κανείς πορεύεται χωρίς ψευδαισθήσεις για τον δημόσιο λόγο και το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης, η Ελλάδα θα βρει πάντα έναν τρόπο να κάνει την έκπληξη. Είναι σαν να έχεις ένα χαρτί, να σκίζεται ξανά και ξανά κι εσύ να το κολλάς με σελοτέιπ και να λες στον εαυτό σου «δεν πειράζει, το κόλλησα τώρα, όλα καλά».
Ο κύριος Κασσελάκης έγινε από το πουθενά αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ με μια εντελώς αλλοπρόσαλλη ατζέντα: αριστερά, φιλελευθερισμός, πατροπαράδοτη ελληνική ματσίλα («Κρητίκαρος» γαρ), πατριωτισμός (ας τον ενημερώσει κάποιος πως για «καθαρά χέρια» μιλούσε η Χρυσή Αυγή). Στην πρώτη του μεγάλη συνέντευξη δήλωσε πως θα ήθελε «δύο αγόρια, γιατί θα θέλαμε η προσωπικότητα του καθενός μας να μεταφερθεί στα παιδιά». Κι όμως τα παιδιά μας δεν μας ανήκουν, και δεν υπάρχει καμία απολύτως βεβαιότητα ότι θα μας μοιάζουν επειδή έχουν το γενετικό μας υλικό.
Βρίσκει ο κύριος Κασσελάκης τις γυναίκες «μυστηριώδεις και μοναδικές»; Η γυναικεία φύση είναι «μια άγνωστη» για αυτόν; Ποιος ξέρει, ίσως πρέπει να γιορτάσει την επόμενη «γιορτή της γυναίκας» δίνοντας τριαντάφυλλα στις γυναίκες που δουλεύουν στο γραφείο του και με ένα μήνυμα για «τη γυναίκα μάνα».
Η διευκρινιστική του δήλωση, «απέναντι σε μία κόρη, έχω ακόμα αναπάντητα ερωτήματα για το αν θα είμαι σε θέση να τη διαπαιδαγωγήσω σωστά, να ανταποκριθώ ως γονιός με επάρκεια στις ερωτήσεις της για την εφηβεία, την έμμηνο ρύση, τη γυναικεία σεξουαλικότητα – όλα όσα συνθέτουν τη μοναδικότητα της γυναικείας φύσης», θα μπορούσε να συνοψιστεί στο απόλυτα ενήλικο «περίοδος, ίου!». Βρίσκει ο κύριος Κασσελάκης τις γυναίκες «μυστηριώδεις και μοναδικές»; Η γυναικεία φύση είναι «μια άγνωστη» για αυτόν; Ποιος ξέρει, ίσως πρέπει να γιορτάσει την επόμενη «γιορτή της γυναίκας» δίνοντας τριαντάφυλλα στις γυναίκες που δουλεύουν στο γραφείο του και ένα μήνυμα για «τη γυναίκα μάνα».
Πάντως, αν πιστεύει ότι το βασικό πρόβλημα των γονιών που μεγαλώνουν κορίτσια σήμερα είναι το πώς θα τους εξηγήσουν την περίοδο, θα τον περιμένουν πολλές και συναρπαστικές εκπλήξεις στο ταξίδι της γονεϊκότητας. Αναρωτιέμαι, βοηθούν στη νομοθέτηση για τον γάμο των ομοφυλοφίλων αυτές οι δηλώσεις; Επίσης, πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται ο κύριος Κασσελάκης τις γυναίκες και τον ρόλο τους στην κοινωνία;
Δυο μέρες μετά, στα απόνερα των δημοτικών εκλογών, αυτών που ανέδειξαν τον κύριο Κωστούρο στο Ναύπλιο και τον κύριο Μπέο στον Βόλο, ακούμε και το μετεκλογικό παραλήρημα του τελευταίου, στο οποίο αναρωτιέται αν «θα υιοθετούμε παιδιά για να παράγουμε π@%στηδες» μπροστά σε ένα κοινό που γελά γάργαρα, κατενθουσιασμένο με την ομοφοβία του.
Πώς το αντιμετωπίζεις όλο αυτό; Στην ελληνική τηλεόραση τούς άρεσε το θέαμα κι έτσι τον κάλεσαν, έκπληκτοι κι αθώοι σαν μωράκια, στις εκπομπές τους για να τον ρωτήσουν τι ακριβώς εννοούσε, γιατί δεν είχαν καταλάβει και πολύ θα ήθελαν να το επαναλάβει για να βεβαιωθούν. Έτσι πολλαπλασιάζεται αυτή η ρητορική, επαναλαμβάνει αυτός και ασχημονεί, και όλο αυτό μεγαλώνει και κανονικοποιείται.
Τους ψηφοφόρους του δεν τους ενδιαφέρει όλο αυτό. Όσο για εμάς τους υπόλοιπους, κοιτάμε αμήχανοι τη συνέντευξη του Κασσελάκη και καταναλώνουμε viral video με τον Μπέο. Ανάμεσα πέφτουν γραφικά, ατάκες του τύπου «αυτοί είστε», κλιπάκια απο ριάλιτι και τα «Παρατράγουδα» της Πάνια. Τρομάζουμε από την ασχήμια; Ή απλώς γελάμε; Μάλλον το δεύτερο. Προφανώς αυτή είναι η φάση πλέον: αμηχανία, παρακμή και viral video.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
