«ΠΡΙΝ ΒΑΛΕΙΣ ΑΥΤΟ το κομμάτι σοκολάτας στο στόμα σου, θέλω να εισπνεύσεις από τη μύτη και να εκπνεύσεις από το στόμα δύο φορές, θέλω να σκεφτείς και να συγκεντρωθείς», συμβουλεύει η αφοσιωμένη καθηγήτρια Συνειδητής Διατροφής έναν από τους λίγους μαθητές που αποφάσισαν να εγγραφούν στο τμήμα της. Οι γονείς πρότειναν με ενθουσιασμό τη σχετικά νεαρή δεσποινίδα Νόβακ λόγω της καινοτομίας του course της, η διευθύντρια του ιδιωτικού σχολείου εντυπωσιάστηκε από το τσάι αδυνατίσματος που έχει λανσάρει με το πρόσωπό της πάνω στο κουτάκι, αλλά ο κύκλος των «χαμένων» παιδιών, εκείνων που για διαφορετικούς λόγους μπήκαν στο γκρουπάκι –λόγω του πλανήτη, του σώματός τους, του χάσματος γενεών ή απλώς επειδή διάβαζαν για να πάρουν υποτροφία–, την κοιτάζουν με δυσπιστία και αμηχανία στην αρχή όταν τους μιλάει με επαρχιώτικη παρρησία για τη μονοδίαιτα, την αυτοφαγία και το άλλο άκρο, το αρνητικό τέρμα που υποβολιμαία ενσταλάζεται στα κρίσιμα εφηβικά μυαλά μετά το πρώτο στάδιο της δοκιμασίας.
Πέρα από τους προφανείς άξονες που οδηγούν στον καταστροφικό εθισμό της ανορεξίας, η Χάουζνερ, με την απογυμνωμένη μαύρη κωμωδία της ψυχικής απόστασης, υπονοεί μια βαθύτερη σάτιρα μόνο ακροθιγώς, με μια σεναριακή ανάπτυξη που κατά βάση συνοψίζει πράγματα που έχουμε ξαναδεί και ήδη γνωρίζουμε.
Το «Club Zero», εντός διαγωνιστικού προγράμματος στο 76ο Φεστιβάλ Καννών, είναι η λέσχη μιας μειοψηφίας που θέλει να αλλάξει τον πλανήτη κάνοντας άλμα πίστης και χωρίς καθόλου φαγητό. Συνάντησα στις Κάννες την Τζέσικα Χάουζνερ, μαζί με την πρωταγωνίστρια της ταινίας Μία Γουασικόφσκα, και εύλογα η πρώτη μου ερώτηση αφορούσε τη σέχτα των εκατοντάδων πιστών, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά, που έκαναν νηστεία μέχρι θανάτου στην Κένυα. «Δεν είχαμε ιδέα, το διαβάσαμε, όπως κι εσείς, πριν από μερικές εβδομάδες, και φυσικά κάναμε τον συσχετισμό με κάποια θέματα της ταινίας που γυρίσαμε πέρσι», είπε η Αυστριακή σκηνοθέτις.
Οι αιρετικοί της Κένυας αυτοκτόνησαν διά της πείνας για να συναντήσουν τον Ιησού, ενώ οι οικότροφοι μιας χώρας, που μπορεί να είναι η Αγγλία ή οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη κάποιοι παρκάρουν πολυτελώς τα βλαστάρια τους, θίγουν την ευρύτερη έννοια της απλοϊκής, ατσάλινης πεποίθησης, προϊόν μιας σταδιακής πλύσης εγκεφάλου που δεν συμβαίνει αποκλειστικά μέσω ενός δέκτη αλλά και από τα λόγια μιας αυτόκλητης παιδαγωγού – έξυπνα η Χάουζνερ έχει βάλει την πεζή περσόνα της Γουασικόφσκα να κατευθύνει προς τους αποστόλους της τα λιγοστά διδάγματά της χωρίς υπερβολή, σαν να έχει χωνέψει πρώτα εκείνη το παραμύθι της.
Ωστόσο, πέρα από τους προφανείς άξονες που οδηγούν στον καταστροφικό εθισμό της ανορεξίας, η Χάουζνερ, με την απογυμνωμένη μαύρη κωμωδία της ψυχικής απόστασης που είδαμε και το σχετικά πρόσφατο, βραβευμένο στις Κάννες, πιο αλληγορικό «Little Joe», υπονοεί μια βαθύτερη σάτιρα μόνο ακροθιγώς, με μια σεναριακή ανάπτυξη που κατά βάση συνοψίζει πράγματα που έχουμε ξαναδεί και ήδη γνωρίζουμε
