ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ η Κλόι Σεβινί ήταν στην τελευταία τάξη του σχολείου. Τον περισσότερο καιρό δεν τον περνούσε στο πατρικό της στο (ευκατάστατο) Ντάριεν του Κονέκτικατ, αλλά στις πιο ψαγμένες τρύπες του νεοϋρκέζικου downtown.
Εκεί γνώρισε και τον νεαρό και αγρίως φιλόδοξο σεναριογράφο και σκηνοθέτη Χάρμονι Κορίν, ο οποίος την επέλεξε για έναν από τους κεντρικούς ρόλους του διαβόητου τότε Kids, ταινίας που αποτέλεσε σταθμό για τα εναλλακτικά ‘90s, το σενάριο της οποίας έγραψε ο ίδιος και σκηνοθέτησε ο διάσημος underground φωτογράφος Λάρι Κλαρκ.
Η ταινία έσκασε με πάταγο στις οθόνες του πλανήτη το 1995, η Κλόι όμως ήταν ήδη γνωστή στους trendy κύκλους του Μανχάταν ως style icon και ως εμβληματικό «it girl», ειδικά μετά το προφίλ που της είχε κάνει ο συγγραφέας Τζέι Μακίνερνι για το «New Yorker» έναν χρόνο πριν, γράφοντας χαρακτηριστικά:
Ανησυχούσαν πολύ για τα ναρκωτικά αλλά ποτέ δεν μου άρεσαν πολύ στην πραγματικότητα. Δεν έχω κάνει ποτέ κοκαΐνη. Έκανα βέβαια περιστασιακά άλλα πράγματα: LSD, ecstasy, candyflipping...
«Όποιος έχει ακούσει το γέλιο της Κλόι –που μπορεί να ακούγεται σαν αγριόπαπια που ξαφνιάστηκε εν πτήσει ή σαν κραυγή πνιγμένου που σπαρταρά για λίγο αέρα– δύσκολα θα μπορούσε να την αποκαλέσει απαθή. Είναι όμως αυτή η ονειρική αύρα μυστηρίου και η συστολή της, καθώς και το street chic που εκπέμπει, που κάνουν τους ανθρώπους να αναρωτιούνται "ποιο είναι αυτό το κορίτσι;"».
Τριάντα χρόνια αργότερα, το τρέχον τεύχος του «New York» περιέχει ένα μεγαλοπρεπές αφιέρωμα στα επιφανέστερα «it girls» της Νέας Υόρκης όλων των εποχών (επιχειρώντας συγχρόνως να ανασκευάσει τα υποτιμητικά χαρακτηριστικά που συνοδεύουν τον αμφιλεγόμενο όρο), από την Έντι Σέντγουικ και την Άλι ΜακΓκρό μέχρι την Τζέιν Χόλτζερ, την Diane von Furstenberg, την Μπιάνκα Τζάγκερ, την Grace Jones – πριν τα ‘90s, όταν ανέλαβε (χωρίς να το ζητήσει) τον ρόλο η Κλόι Σεβινί, η οποία μιλώντας σήμερα, μερικούς μήνες πριν κλείσει τα 49, στο περιοδικό θυμάται εκείνη την εποχή που λίγο-πολύ σημάδεψε έστω και πλαγίως όσους τη ζήσαμε στην πρώτη νεότητα:
«Εκείνη ήταν η μεγάλη χρονιά [1993] των νυχτερινών εξόδων. Ξέρω πως για τη μαμά μου ήταν πολύ τρομακτικό, αλλά δεν είχα εξαφανιστεί από το σπίτι, ίσα-ίσα, και ο μπαμπάς μου της θύμιζε πάντα ότι υπάρχει πιο πολύ καλό στον κόσμο από κακό. Ανησυχούσαν πολύ για τα ναρκωτικά αλλά ποτέ δεν μου άρεσαν πολύ στην πραγματικότητα. Δεν έχω κάνει ποτέ κοκαΐνη. Έκανα βέβαια περιστασιακά άλλα πράγματα: LSD, ecstasy, candyflipping [ο συνδυασμός των δύο προηγούμενων]»
«Μου προκάλεσε μια σύγχυση όταν ο Τζέι Μακίνερνι αποφάσισε να με αποκαλέσει «it girl». Δεν έπιασε πραγματικά την ουσία μου. Φυλαγόμουν διαρκώς. Δεν ήμουν ποτέ όσο μπλαζέ με παρουσίασε. Ένιωθα πολύ άβολα που τον είχα φέρει μαζί μου στο Ντάριεν, εκεί όπου μεγάλωσα, για τις ανάγκες εκείνου του προφίλ. Ο μόνος λόγος που συμφώνησα ήταν επειδή είχε υποσχεθεί ότι θα μου αγόραζε ένα Helmut Lang φόρεμα. Ποτέ δεν το έκανε... Ήθελα να είμαι εργαζόμενη ηθοποιός, ηθοποιός χαρακτήρων. Ήθελα να είμαι η Τζίνα Ρόουλαντς»
«Θυμάμαι κάποτε, στην αρχή της καριέρας μου, ένα δείπνο με την Φράνσις ΜακΝτόρμαντ με την οποία μοιραζόμασταν τότε τον ίδιο ατζέντη. Μου είπε ότι αν ήθελα να τα καταφέρω ως ηθοποιός, έπρεπε να απολύσω όποιον μου κάνει δημόσιες σχέσεις γιατί μόνο έτσι θα μ’ έπαιρναν πιο σοβαρά. Το σκέφτομαι ακόμα καμιά φορά και αναρωτιέμαι αν είχε δίκιο. Όταν όμως με ρωτάνε "δεν θα ήθελες να είσαι ξανά νέα;", απαντώ "όχι, η νιότη μου υπήρξε τέλεια, δεν χρειάζεται να την ξαναζήσω"».
