Ο Ουόρεν Μπάφετ είχε δηλώσει κάποτε πως "ασφαλώς και υπάρχει πάλη των τάξεων και είναι η δική μου τάξη που κερδίζει", αποδεικνύοντας σε πείσμα των χαζοχαρούμενων αναλυτών της belle epoque πως οι τάξεις εξακολουθούν να υφίσταται και μάλιστα κάποια μέλη τους έχουν πλήρη συνείδηση της θέσης τους.
Τώρα εν μέσω κρίσης, ο Μπάφετ με άρθρο του ζήτησε να φορολογηθεί αυτός και οι φίλοι του περισσότερο, καθώς διαπίστωνε(δεν ήξερε πριν δηλαδή;) πως οι υπάλληλοι του πλήρωναν σε φόρους το 36% του εισοδήματος τους, ενώ η λεγόμενη μεγαλοαστική τάξη το 17%.
Το "μανιφέστο" αυτό περί απόδοσης φορολογικής-κοινωνικής δικαιοσύνης, ήρθαν να προσυπογράψουν μια σειρά από μέλη της ευρωπαϊκής αστικής τάξης, όπως ο πρόεδρος της Total και η κληρονόμος(υπόλογη για σκάνδαλο χρηματοδότησης του Σαρκοζί κι όχι μόνο)της L’Oreal, Λιλιάν Μπετενκούρ στη Γαλλία, ο ιδιοκτήτης της Ferrari, Λούκα ντι Μοντεζεμέλο στην Ιταλία και 50 επιχειρηματίες στη Γερμανία. Όλοι τους ζητούν να φορολογηθούν περισσότερο, ώστε να συνεισφέρουν στην αντιμετώπιση του χρέους και κατ' επέκταση να επέλθει κάποια στιγμή η τόνωση της οικονομίας. Ειδικότερα χθες η γερμανική εφημερίδα Zeit δημοσίευσε επιστολή 4 πολυεκατομμυριούχων που ζητούν να επιβληθεί υψηλότερος φορολογικός συντελεστής, προτείνοντας και ως εργαλείο φορολογικής πολιτικής, το φόρο εισοδήματος.
Φυσικά δεν πρόκειται για κρίση συνείδησης της ελίτ, καθώς θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει βάσιμα πως τα αμύθητα κεφάλαια που οι κάτοχοι τους ζητούν να φορολογηθούν αυστηρά έχουν αιτιακή σχέση με το βραχνά του χρέους ή και πως ακόμα η αύξηση της φορολογίας δεν επαρκεί για να επέλθει αποκατάσταση της κραυγαλέας κοινωνικής ανισότητας. Επίσης θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς γιατί οι ανησυχούντες αστοί δεν βρίσκουν έναν άλλο τρόπο να πληρώσουν αυτό το κάτι παραπάνω, χωρίς τόσο επικοινωνιακό σαματά;
Σε κάθε περίπτωση, η κίνηση αυτή δείχνει πως τμήματα της ελίτ αντιλαμβάνονται πως το συνεχιζόμενο οικονομικό αδιέξοδο και η μονομερής λιτότητα απειλεί να υπονομεύσει όχι μόνο τη συστημική σταθερότητα, αλλά κάθε μεσοπρόθεσμη προοπτική ανάπτυξης και πως η πιθανότητα κατάρρευσης και άγριων εξεγέρσεων πρέπει να αντιμετωπιστεί πάραυτα.
Η φορολογική συνεισφορά θα είναι-πιστεύουν-ένα συμβολικό μήνυμα προς τις κατώτερες τάξεις, πως η ελίτ δεν αποτελείται από σύγχρονες Αντουανέττες(ώστε να μην έχει και τη μοίρα της), αλλά από ανθρώπους που θέλουν να συνδράμουν και που κατανοούν τη δεινή θέση των πολλών.
Προφανής αστική υποκρισία θα μπορούσε κανείς να πει, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα.
Σύμφωνοι, αλλά δεν παύει να είναι εντυπωσιακή η απουσία ανάλογων κινήσεων από τη μεριά της κρατικοδίαιτης ελληνικής αστικής τάξης που αφού μέσω της διαπλοκής και της θεσμοποιημένης φοροδιαφυγής γιγάντωσε το χρέος, φυγάδευσε τα κεφάλαια της στο εξωτερικό και τώρα έχει και το θράσος να εγκαλεί όλους τους υπόλοιπους για την κατάσταση και να απαιτεί θυσίες. Χωρίς το παραμικρό ψήγμα κοινωνικής δικαιοσύνης, η κοινωνική συνοχή μαζί και η ανάπτυξη της οικονομίας θα παραμένουν ευσεβείς πόθοι.
