Η αρχή έγινε από την υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τα πανεπιστήμια που καταργεί το άσυλο και εισάγει τη σύνδεση τους με τις αγορές από Πασόκ-ΝΔ και φυσικά το (ακρο)δεξιό Λάος. Στη συνέχεια με συνεντεύξεις τους στελέχη και των δύο κομμάτων( ο Καρατζαφέρης κατά καιρούς έχει κάνει λόγο για κυβέρνηση εθνικής ανάγκης) σε ρόλο λαγού, άφησαν ανοικτό το ενδεχόμενο συνεργασίας των δύο κομμάτων, χωρίς απαραίτητα να έχουν προηγηθεί εκλογές.
Η συζήτηση για τη συγκυβέρνηση δεν είναι φυσικά καινούρια, καθώς υποστηρίζεται από την αρχή της κρίσης από εκδοτικά και όχι μόνο κέντρα, ενώ τον Ιούνιο η πιθανότητα συγκυβέρνησης κατέληξε στο φιάσκο του ανασχηματισμού.
Το σίγουρο είναι πως η αποτυχία του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου σε συνδυασμό με τη διαφαινόμενη όξυνση της παγκόσμιας κρίσης, διαμορφώνει ένα υπερβολικά ρευστό πολιτικό σκηνικό. Το Πασόκ δύσκολα θα καταφέρει να σηκώσει για τρίτο χρόνο νέα μέτρα καθώς κανείς δεν πείθεται πια πως οι θυσίες(sic) έχουν κάποιο νόημα.
Ταυτόχρονα το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αναπαραχθεί με τον τρόπο τον τελευταίων δεκαετιών και αναζητά νέα μοντέλα ηγεμονίας, υπό την πίεση των κοινωνικών αντιδράσεων-αν όχι εκρήξεων.
Όλα αυτά ενισχύουν εκείνες τις φωνές που ζητούν ένα ισχυρό μπλοκ εξουσίας με κοινοβουλευτική απόλυτη πλειοψηφία που θα κυβερνήσει με αυταρχισμό και σιδερένια πυγμή, ακόμα κι αν δε θα έχει κοινωνική συναίνεση. Σε αυτό το πλαίσιο ο Σαμαράς δε θα αφεθεί για πολύ να παρουσιάζεται ως χρυσή εφεδρεία που επικρίνει το μνημόνιο και ετοιμάζεται να κυβερνήσει μετά από εκλογές.
Σε κάθε περίπτωση τα διάφορα σενάρια, είτε πρόωρων εκλογών, είτε κυβέρνησης εθνικής ενότητας, είτε ακόμα εξωκοινοβουλευτικής λύσης δεν μπορούν παρά να αποτελούν τις ύστατες απόπειρες ανασυγκρότησης του συστήματος εξουσίας, εν μέσω κοινωνικής δυσαρέσκειας και οικονομικής κατάρρευσης, απόπειρες αμφίβολης αποτελεσματικότητας.
σχόλια