Η παγκόσμια κατάσταση έχει αρχίζει να θυμίζει τις αρχές της κρίσης με την κατάρρευση της Lehman Brothers. Η συνεχιζόμενη κρίση χρέους στην Ευρώπη (ουσιαστικά πλέον υπαρξιακή κρίση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης) και η υποχώρηση της αμερικανικής οικονομίας που δήθεν αναπτυσσόταν, δημιουργούν πραγματικά τις συνθήκες για νέο κραχ.
Τα χρηματιστήρια Ανατολής και Δύσης σημειώνουν πτώση επί 8 μέρες, ενώ υπολογίζεται πως πάνω από 2,5 τρις $ έγιναν καπνός σε μια εβδομάδα.
Η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης τρέχει και δε φτάνει και είτε γυρνά εσπευσμένα από τις πολυτελείς διακοπές της, είτε πραγματοποιεί τηλεφωνικές συνδιασκέψεις -κινήσεις που απλά αποδεικνύουν πως δεν ελέγχει την κατάσταση. Το θέμα φυσικά είναι ποιος την ελέγχει;
Οι αγορές θεωρώντας ανεπαρκή τα μέτρα λιτότητας που έχουν γονατίσει αρκετές χώρες της ευρωζώνης και ψίχουλα μπροστά στον όγκο των χρεών τα πακέτα διάσωσης και τους μηχανισμούς στήριξης, απαιτούν περισσότερα μέτρα, αλλά ουσιαστικά επιθυμούν χρήμα για να καλύψει τις μαύρες τρύπες.
Αντίστοιχα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η υποχώρηση Ομπάμα στους ρεπουμπλικανούς και η συμφωνία για το χρέος κρίθηκε από τις αγορές κατώτερη των αναγκών τους. Στο βαθμό που δε θα καταστραφεί ένα μέρος των πλασματικών κεφαλαίων που έχουν συσσωρευτεί κι αποτελούν τις αγορές και κανένας δε θέλει να είναι αυτός που θα καταστραφεί, πρέπει να τυπωθεί κι άλλο χρήμα, πρέπει να θυσιαστεί εν μέρει το δολάριο, για να γλιτώσει η διεθνής των κεφαλαίων.
Αυτή η διαπίστωση ίσως εξηγεί γιατί ο οίκος αξιολόγησης υποβάθμισε για πρώτη φορά στην ιστορία τις ΗΠΑ από ΑΑΑ σε ΑΑ, με απειλές για επιδείνωση, γεγονός που δεν αλλάζει παρά τους εκ των υστέρων λεονταρισμούς της αμερικανικής κυβέρνησης.
Η μαύρη τρύπα της παγκόσμιας οικονομίας ρουφάει ήδη το επίπεδο ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, στηρίχθηκε στα χρόνια της άνθησης στην εξαθλίωση του μισού πλανήτη και τώρα στρέφεται μέσα στη θερινή ραστώνη στην καρδιά του ανεπτυγμένου κόσμου.
